Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2013 r., II OZ 337/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2013 r., II OZ 337/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 687/12 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia 1. uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] października 2012 r., nr [...].

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 5 marca 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] października 2012 r., nr [...]w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącej nie przytoczył okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody dla skarżącego. Wskazane przez pełnomocnika okoliczności stanowią jedynie przypuszczenie zaistnienia pewnych sytuacji, które niczym nie zostały poparte. Trudno w sposób oczywisty przyjąć za skarżącym, że rozbiórka drewnianych tarasów będzie tak szczególnie kosztowna, iż w rezultacie wywoła znaczną szkodę w majątku wnioskodawcy. Pełnomocnik skarżącej nie przytoczył okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody dla skarżącego. Wskazane przez pełnomocnika okoliczności stanowią jedynie przypuszczenie zaistnienia pewnych sytuacji, które niczym nie zostały poparte. Trudno w sposób oczywisty przyjąć za skarżącym, że rozbiórka drewnianych tarasów będzie tak szczególnie kosztowna, iż w rezultacie wywoła znaczną szkodę w majątku wnioskodawcy.

4 Zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku, a także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

7 Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę.

8 Zasadnicze znaczenie dla niniejszego postępowania ma okoliczność, że zaskarżona decyzja nakłada obowiązek wykonania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

9 Sąd pierwszej instancji poprzestał w niniejszej sprawie na stwierdzeniu, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie uzasadniony, pominąwszy, że nakaz rozbiórki w każdym przypadku, ze swojej istoty, wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione. Tak też mogłoby być w przypadku wykonania zaskarżonego aktu, tj. rozbiórki ww. obiektu. Nadto wykonanie tej decyzji, w razie jej uchylenia w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym niewątpliwie naraziłoby skarżących na poniesienie szkody w wysokości kosztów realizacji ponownej budowy takiego obiektu.

10 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylić zaskarżone postanowienie i orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

11 O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ zgodnie z art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie od postanowienia.