Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2015 r., II OZ 272/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2015 r., II OZ 272/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 732/14 o odmowie zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy J.S. poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi J.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 732/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania administracyjnego, odmówił zmiany własnego postanowienia z dnia 4 lipca 2014 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych.

3 W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych.

4 W dniu 16 grudnia 2014 r. skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został potraktowany jak wniosek o zmianę ww. postanowienia z dnia 4 lipca 2014 r.

5 Zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie konkretnych danych dotyczących jego sytuacji rodzinnej i majątkowej, jednakże powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Dalej Sąd wskazał na przepisy art. 165, art. 243 § 1 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", a następnie podniósł, że w jego ocenie złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie z dnia 15 stycznia 2015 r., a zatem nie wykazał zaistnienia okoliczności potwierdzających zmianę jego sytuacji materialnej, która uzasadniałby przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.

6 Odnosząc się zaś do informacji wskazanych w nadesłanych dwóch formularzach Sąd podniósł, że skarżący ogólnikowo wskazał, iż nie posiada mieszkania - jest osobą bezdomną. Z akt administracyjnych wynika, że nieruchomość przy ul. [...] Z. jest własnością córki wnioskodawcy. Nie jest jednak wiadomym, czyją własnością jest nieruchomość przy ul. [...] w B. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że wnioskodawca nie podał żadnych szczegółowych informacji dotyczących faktycznego miejsca zamieszkania. Zdaniem Sądu, w świetle przedstawionych wyżej danych mało wiarygodnym wydaje się, aby wnioskodawca był osobą bezdomną. Ponadto, z ogłoszeń zamieszczonych w Internecie wynika, że skarżący proponuje usługi w zakresie wynajmu pokoi przy ul. [...] w Z. Wnioskodawca o powyższym fakcie nic jednak nie wspomina.

7 Nadto Sąd wskazał, że z podanych przez skarżącego informacji nie jest wiadome, gdzie obecnie mieszka i kto ponosi koszty utrzymania tego lokalu. Skarżący nie udzielił również pozostałych informacji, do których został wezwany zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2015 r.

8 Reasumując Sąd stwierdził, iż skarżący nie przedstawił wystarczających informacji, na podstawie których możliwa byłaby ocena jego rzeczywistych możliwości finansowych. Zatem Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

9 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wyjaśniając, że aktualnie nie posiada miejsca zamieszkania, posiada jedynie udział w drodze o pow. 178 m², nie posiada wiedzy o dochodach uzyskiwanych przez małżonkę ani stanu jej majątku, nie ponosi żadnych kosztów utrzymania związanych z nieruchomością, aktualnie posiada świadczenie emerytalne w wysokości 1.211,57 zł miesięcznie, z czego spłaca kredyt, nie posiada innych dochodów. Nadto podniósł, że w 2007 r. nieruchomość przy ul. [...] została zbyta, a udział w prawie własności nieruchomości przy ul. [...] został zbyty w 2003 r.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

12 Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r. Sąd pierwszej instancji prawomocnie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych, albowiem przyjął, że skarżący nie wykazał by spełniał przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zatem zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmującego swym zakresem zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata należy rozpoznać w trybie art. 165 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu "postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne". Z powyższego wynika zatem, że co do zasady możliwa jest zmiana prawomocnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, ale tylko gdy w sprawie zostanie spełniona przesłanka "zmiany okoliczności sprawy", przez co należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie. Przy czym w przepisie tym chodzi nie o jakiekolwiek zmiany, ale o takie które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia odmawiającego przyznanie prawa pomocy może to być w szczególności pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy.

13 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wskazał na takie zmiany w swojej sytuacji osobistej czy majątkowej, które mogłyby skutkować zmianą prawomocnego rozstrzygnięcia. Porównując informacje zawarte w formularzu z dnia 4 maja 2014 r., w pismach uzupełniających i dokumentach źródłowych oraz w formularzu z dnia 16 grudnia 2014 r. i załączonych do niego dokumentach stwierdzić należy, że z ich treści nie wynika taka zmiana okoliczności która uzasadniałaby zmianę prawomocnego orzeczenia. Informacje te są w zasadzie takie same. Z informacji aktualnie podanych przez skarżącego wynika, że nadal nie posiada żadnego miejsca zamieszkania, ani żadnych nieruchomości i nie ponosi kosztów związanych z ich utrzymaniem. W dalszym ciągu nie prowadzi gospodarstwa domowego z żoną, a jego świadczenie emerytalno-rentowe wynosi 2.054,56 zł brutto pomniejszone o świadczenie z powodu egzekucji administracyjnej w wysokości 513,56 zł. Od 1 marca 2014 r. wysokość świadczenia do wypłaty wynosiła miesięcznie 1.191,81 zł (patrz: decyzja o waloryzacji emerytury z dnia 1 marca 2014r. – k. 145). Zaś z decyzji o waloryzacji emerytury załączonej do zażalenia wynika, że świadczenie do wypłaty od 1 marca 2015 r. wynosi 1.211,57 zł (patrz: decyzja z dnia 2 marca 2015 r. – k. 169). Strona nadal też spłaca zaciągnięty kredyt w wysokości 428,21 zł miesięcznie. Nadto trafnie Sąd pierwszej instancji zauważył, że skarżący nie wyjaśnił czyją własnością jest nieruchomość zabudowana przy ul. [...] w B.

14 Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w dalszym ciągu skarżący nie wyjaśnił swojej sytuacji majątkowej w sposób niebudzący wątpliwości. Ponadto wskazać należy, że do zażalenia skarżący załączył kolejny harmonogram spłat kredytu, tym razem na kwotę 29.879,97 zł (miesięczna spłata – 672,95 zł), co dodatkowo budzi wątpliwości co do jego sytuacji majątkowej.

15 Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Dlatego na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.