Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2014 r., II OZ 229/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2014 r., II OZ 229/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2014 r., II SA/Łd 54/14 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...} października 2013 r., Nr [...} w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki postanawia uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i przekazać sprawę temu Sądowi do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (zwanego dalej "WSA") z dnia 22 stycznia 2014 r., II SA/Łd 54/14 odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi (zwanego dalej "ŁWINB") z dnia [...} października 2013 r., Nr [...} w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 9 stycznia 2014 r. do WSA wpłynęła skarga Z. G. na decyzję ŁWINB z dnia [...} października 2013 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w części określającej termin wykonania rozbiórki. Formułując szereg wniosków procesowych, strona skarżąca wniosła m. in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając ten wniosek WSA wskazał, że nie budzi wątpliwości Sądu, iż skarżone rozstrzygnięcie

3 nie nadaje się do wykonania, bowiem jest to akt procesowy, którego wydanie

4 nie skutkuje nałożeniem na stronę skarżąca żadnego rodzaju obowiązku działania, zaniechania czy też nakazu znoszenia określonego zachowania. Decyzja ta

5 nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego

6 z treścią zaskarżonej decyzji. Oznacza to, iż decyzja taka nie może być egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym, a w konsekwencji nie sposób orzec o wstrzymaniu

7 jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

8 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r.,

9 poz. 270 ze zmianami - zwanej dalej "ppsa").

10 Wnosząc zażalenie na ww. postanowienie Z. G. zaskarżył je

11 w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania lub jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji ŁWINB

12 nr [...} z dnia [...} grudnia 2012 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ppsa poprzez błędne uznanie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ŁWINB dotyczył zaskarżonej skargą administracyjną decyzji

13 z dnia 2[...} października 2013 r., Nr [...}, podczas gdy skarżący żądał wstrzymania decyzji ŁWINB nr [...} z dnia [...} lutego 2012 r., tj. decyzji nakazującej rozbiórkę garażu, która jest decyzją w granicach tej samej sprawy sądowoadministracyjnej,

14 co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało nierozpoznaniem istoty wniosku z art. 61 § 3 ppsa. W uzasadnieniu podano, że WSA w wydanym postanowieniu błędnie przyjął, że wniosek skarżącego dotyczył decyzji ŁWINB z dnia v października 2013 r., nr [...}, czyli decyzji zaskarżonej skargą.

15 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

16 Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie występują jednak - dostrzeżone przez autora zażalenia i zupełnie pominięte przez Sąd pierwszej instancji - rozbieżności dotyczące możliwości wstrzymania na podstawie art. 61 § 3 ppsa także aktu wydanego w pierwszej instancji oraz takiego w stosunku do którego toczy się postępowanie

17 w trybie nadzwyczajnym, jeżeli zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Z kolei niektórzy przedstawiciele doktryny zajmują w tej kwestii zdecydowane stanowisko (vide: M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] red. R. Hauser,

18 M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 340).

19 Co jednak istotniejsze, w rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do problemu, jakiej de facto decyzji wstrzymania żądał skarżący,

20 co czyni problem rozbieżności dotyczących możliwości wstrzymania na podstawie

21 art. 61 § 3 ppsa aktów w granicach sprawy i podnoszonej przez WSA ewentualnej wykonalności decyzji lub jej braku problemem wtórnym.

22 Mając powyższe kontrowersje na uwadze i brak rozważenia ich w zaskarżonym postanowieniu należy uznać, że WSA wydał kwestionowane rozstrzygnięcie w oparciu

23 o niejasne przesłanki, nie dające się w żadnym wypadku zweryfikować, co czyni takie rozstrzygnięcie rozstrzygnięciem wadliwym m. in. w kontekście ustawowego obowiązku sporządzenia prawidłowego uzasadnienia.

24 Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 185 § 1 w związku z art. 197

25 § 2 ppsa postanowił jak w sentencji.

26 NSA nie rozpoznał wniosku zawartego w zażaleniu na podstawie art. 188

27 w związku z art. 197 § 2 ppsa, bowiem w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a NSA może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę tylko, gdy nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego (art. 188 ppsa).

28 Odnosząc się do wniosku strony skarżącej w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych

29 do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 ppsa. Zgodnie bowiem z art. 197 § 2 ppsa, do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy Rozdziału 1. Działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (Dział V., Rozdział 1.), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia.