Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2018 r., II OZ 17/18

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2018 r., II OZ 17/18

Sentencja

1 Dnia 24 stycznia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2236/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], którą w punkcie 2 utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], ustalającą skarżącej jednorazową opłatę planistyczną w wysokości 456896 złotych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...] o powierzchni 18513 m2 w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie "Północnej Dzielnicy Przemysłowej".

3 Sąd, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że w swoim wniosku skarżąca odwołała się do okoliczności dotyczących braku środków finansowych, niskich dochodów i ciężkiej choroby. Zdaniem Sądu, ocena tych okoliczności nie jest jednak możliwa z uwagi na brak konkretnych i aktualnych danych dotyczących sytuacji finansowej i społecznej skarżącej. Argumentacja wniosku, nie wyjaśnia w wystarczającym stopniu sytuacji, w której znajduje się skarżąca. Strona ogólnikowo stwierdziła, że nie posiada środków na zapłatę opłaty planistycznej. Nie przedstawiła natomiast żadnych danych dotyczących takich kwestii jak wielkość dochodów uzyskiwanych w gospodarstwie domowym i wydatków ponoszonych na jego utrzymanie. Ponadto skarżąca powołała się na bliżej nieokreśloną chorobę, nie wskazując jednak przebiegu i kosztów leczenia. Niemożliwym było zatem przeprowadzenie analizy, że zapłata opłaty planistycznej w wysokości ustalonej zaskarżoną decyzją, przed zbadaniem przez Sąd zasadności jej ustalenia, wiązałaby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkodą bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

4 Sąd, odnosząc się z kolei do argumentu o licznych uchybieniach jakich, w ocenie skarżącej dopuścił się organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, wyjaśnił, że argumenty te faktycznie zmierzają do podważenia legalności samej decyzji. Tymczasem wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest formą ochrony tymczasowej udzielonej stronie przed oceną legalności samego aktu i niedopuszczalne jest na etapie rozpoznawania takiego wniosku badanie zasadności skargi.

5 W konsekwencji Sąd uznał, że okoliczności podniesione we wniosku w żaden sposób nie wskazują, że w istocie wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by zasadne było udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej.

6 Zażalenie na ww. postanowienie wniosła B. U., podnosząc, że w swoim wniosku wykazała istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ wprost wskazała na aktualne i konkretne okoliczności. A mianowicie, środki ze sprzedaży nieruchomości przeznaczyła na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych; uzyskuje dochody, które wystarczają wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, a także leczenie ciężkiej choroby. Ponadto ewentualne braki wniosku w postaci nie wskazania konkretnych okoliczności stanowią usuwalny brak formalny wniosku, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 stycznia 2006 r., I OZ 1471/05).

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

8 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

9 Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

10 Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego, w sytuacji gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).

11 W niniejszej sprawie we wniosku, jak i w zażaleniu skarżąca nie wykazał przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ zarówno przedmiotowy wniosek, jak i zażalenie zawierają gołosłowne twierdzenia nie poparte nawet żadnymi konkretami. Na uwagę zasługuje, że przedmiotem postępowania jest nieruchomość, która została sprzedana przez skarżącą za 2 mln złotych. Z argumentacji skarżącej nie wynika zaś jaką kwotę z ww. 2 mln złotych przeznaczyła na cele mieszkaniowe i czy w ogóle przeznaczyła środki pieniężne na taki cel. Nie wiadomo też jakie dochody osiąga skarżąca, jak i na jaką ciężką chorobę cierpi, która wymaga przeznaczenia na leczenie znacznych środków pieniężnych. Na podstawie tak przedstawionej sytuacji życiowej i materialnej skarżącej w żaden sposób nie można stwierdzić, jakie konkretnie skutki wywoła dla skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji i czy wywoła jakiekolwiek negatywne skutki lub znaczną szkodę. Przeciwnego wniosku nie można wyprowadzić z samej istoty wielkości nałożonej kary pieniężnej. Wymaga to bowiem przedstawienia rzetelnej sytuacji materialnej i życiowej skarżącej, czego skarżąca nie uczyniła ani we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowanym do Sądu I instancji, jak i w rozpoznawanym aktualnie zażaleniu.

12 Odnośnie argumentacji zażalenia dotyczącego możliwości usunięcia braków argumentacji wniosku na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela stanowiska prezentowanego w przywołanym przez stronę skarżącą postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt I OZ 1471/05.

13 Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.