Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 2008 r., II OZ 1334/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 2008 r., II OZ 1334/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. M. i B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 października 2008 r. sygn. akt II SA/Po 822/08 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. i W. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zaskarżonej przez S. i W. J.. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podnieśli, że decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa, a realizacja planowanej inwestycji może prowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków, a ponadto narazi skarżących na uciążliwości związane z wykonywanymi pracami remontowymi. W ocenie Sądu I instancji powołane przez skarżących okoliczności stanowią przesłanki dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż realizacja inwestycji w granicy z nieruchomością skarżących grozi wyrządzeniem znacznych szkód na ich terenie polegających na narażeniu na uciążliwości związane z prowadzonymi pracami budowlanymi, a w dalszej perspektywie do spadku wartości nieruchomości.

3 Zażalenie na to postanowienie wnieśli T. M. i B. M., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu podnieśli oni, iż zaskarżona w sprawie decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego oraz w zgodzie z przepisami Prawa budowlanego. Ponadto podkreślili oni, iż planowane roboty budowlane prowadzone będą w sposób nieingerujący w nieruchomość skarżących, a materiały z jakich wykonana będzie rozbudowa budynku zagwarantują brak konieczności napraw dokonywanych w przyszłości. Zdaniem żalących się skarżący nie zamieszkują na działce sąsiadującą z tą, na której ma być prowadzona rozbudowa, zatem prowadzone roboty nie będą im przeszkadzać. Także kwestia spadku wartości nieruchomości była, zdaniem żalących się, błędnie podniesiona przez Sąd, bowiem w ocenie żalących wybudowanie obiektu z cegły klinkierowej winno się przyczynić nie do spadku wartości a do jej wzrostu, szczególnie że to na nieruchomości skarżących prowadzone są ciągłe prace budowlane.

4 W odpowiedzi na zażalenie S. i W. J. wnieśli o jego oddalenie, polemizując z argumentami podniesionymi przez żalących.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

7 Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie zaskarżonej przez nich decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego w granicy z nieruchomością skarżących. Zdaniem Sądu I instancji dokonanie takiej rozbudowy niewątpliwie grozi wyrządzeniem znacznych szkód na terenie będącym własnością skarżących, polegających na narażeniu na uciążliwości związane z prowadzonymi pracami budowlanymi, a także może przyczynić się do spadku wartości nieruchomości skarżących. Zdaniem Sądu wykonanie inwestycji ograniczy także skarżącym możliwość korzystania z ich nieruchomości w dotychczasowy sposób. Ze stanowiskiem tym Sąd odwoławczy nie może się zgodzić.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie wskazał na czym miałoby polegać ograniczenie możliwości korzystania z nieruchomości przez skarżących. Sąd winien był uzasadnić swoje stanowisko, jednak ograniczył się w swoim uzasadnieniu jedynie do stwierdzenia, że uniemożliwione zostanie korzystanie skarżącym z ich nieruchomości. Rozbudowa budynku prowadzona w granicach nieruchomości, zdaniem Sądu II instancji, w oparciu o materiał zgromadzony w sprawie, nie wpłynie w sposób znaczący na możliwość korzystania z nieruchomości skarżących, bowiem nie będzie ona ingerować w tą nieruchomość.

9 Także stwierdzenie o spadku wartości nieruchomości nie znajduje żadnego uzasadnienia w dokumentach zgromadzonych w sprawie. Sąd I instancji nie wyjaśnił w jaki sposób planowana rozbudowa miałaby wpłynąć na wartość nieruchomości należącej do skarżących.

10 Nie może także ostać się stwierdzenie, iż uciążliwości związane z prowadzonymi pracami budowlanymi dają podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Oczywistym jest, że prace budowlane w pewnym stopniu są uciążliwe dla mieszkańców sąsiadujących działek, jednakże stan taki jest naturalną konsekwencją prowadzonych robót i w ocenie Sądu odwoławczego nie może przemawiać za wstrzymaniem procesu inwestycyjnego. Ponadto również i w tym zakresie brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia stanowiska Sądu I instancji, który nie określił przy tym jakie szkody miałyby być wyrządzone w nieruchomości skarżących w razie kontynuowania robót budowlanych.

11 Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż w przedmiotowej sprawie należy rozważyć możliwość zabezpieczenia ewentualnych roszczeń inwestora, w tym przypadku żalących się T. M. i B. M., wynikających z wstrzymania wykonania decyzji, a co za tym idzie konieczności wstrzymania robót budowlanych, poprzez złożenie przez skarżących kaucji o jakiej mowa w art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 153, poz. 1118 ze zm.).

12 Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane z naruszeniem art. 61 § 3 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.