Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2015 r., II OZ 1093/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2015 r., II OZ 1093/15

Sentencja

1 II OZ 1093 / 15 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 września 2015 r. sygn. akt II SA/GL 485/15 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi M. M. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji.

3 Zarządzeniem z dnia 28 lipca 2015 r. skarżąca została wezwana do wskazania i wykazania okoliczności powodujących, że wykonanie decyzji z dnia [...] października 2014 r. pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki i tym samym uzasadnienia złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania – w terminie 7 dni, pod rygorem oddalenia wniosku. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca podniosła, że jest na emeryturze, nie ma innych dochodów i sama ponosi wydatki związane z utrzymaniem domu, dlatego nie stać jej na uiszczenie opłaty określonej w decyzji.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 14 września 2015 r. na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji.

5 Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających zgłoszone żądanie. Ponadto Sąd podkreślił, iż przedstawione w skardze oraz w piśmie z dnia 4 sierpnia 2015 r. uwagi wskazujące na wady prawne decyzji oraz zaskarżonego postanowienie na obecnym etapie postępowania sądowego nie mogą być rozpatrywane. Dopiero, bowiem w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie Sąd zajmie stanowisko, co do zgodności z prawem skarżonych aktów.

6 Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. M. zarzucając naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. przez jego wadliwą wykładnię, polegającą na uznaniu, że skarżąca ma obowiązek udowodnić prawdopodobieństwo powstania szkody.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

9 Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.

10 Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżąca nie uzasadniła złożonego wniosku.

11 Stwierdzić też trzeba, iż argumentacja zawarta w zażaleniu jedynie ogólnikowo wskazuje na możliwość wyrządzenia szkody. Należy podkreślić, że obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy jest odwracalny, ponieważ w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżący będzie uprawniony do zwrotu uiszczonej opłaty. W warunkach przedmiotowej sprawy istotnym jest to, iż przedmiotem skargi jest postanowienie dotyczące uchybienia terminu, zaś wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji wydanej przez organ I instancji. Tymczasem z konstrukcji przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Nie jest dopuszczalna, zatem samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd, na co trafnie wskazano w skarżonym postanowieniu. Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, choć nie wyklucza to możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero, jednak gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie P.p.s.a. wstrzymać wykonanie także na przykład decyzji wydanej przez organ I instancji. Nie jest przy tym możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania skarżonego aktu, którym jest decyzja, czy też postanowienie organu II instancji. Brak stosownego wniosku wraz z uzasadnieniem w przedmiotowej sprawie, wskazującym na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., wykluczał, zatem możliwość udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej.

12 Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.