Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2008 r., II OZ 1045/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2008 r., II OZ 1045/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 523/08 o oddaleniu wniosku Z. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

2 Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...]., znak: [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie kiosku handlowego.

3 Do skargi dołączony był wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, iż jej realizacja mogłaby wywołać trudne do odwrócenia skutki, prowadziłaby bowiem do wdrożenia właściwego postępowania mającego na celu rozbiórkę obiektów handlowych stanowiących przedmiot niniejszej skargi.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 maja 2008 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił wniosek Z. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż skarżący nie wykazał, aby jej wykonanie wywołało niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki.

5 Z. S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, iż w budynku, o którym mowa w niniejszej sprawie od 24 lat prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych. Zyski uzyskiwane z tej działalności stanowią jedyne źródło utrzymania jego i jego rodziny, a także pracownika, którego zatrudnia skarżący.

6 Dodatkowo, zaznaczył, iż w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji zostanie wdrożone postępowanie mające na celu rozbiórkę w/w budynku.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie. Jak przyjęto w judykaturze, instytucja ochrony tymczasowej może mieć zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, ale także do wszystkich innych podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

9 Mając powyższe na względzie, zgodzić się należy z Sądem I instancji, że w przedmiotowej sprawie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie wykazał przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

10 Jednakże, biorąc pod uwagę, iż skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji będzie brak możliwości korzystania z budynku, w którym jak wskazuje to skarżący w zażaleniu prowadzi on działalność gospodarczą stanowiącą jedyne źródło utrzymania jego oraz jego rodziny, uznać należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 w/w ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 342/08, niepubl.)

11 W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w postanowieniu.