Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2018 r., II OSK 957/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2018 r., II OSK 957/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 75/16 sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 19 października 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 75/16, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w B. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ś. z [...] lipca 2008 r. nr [...] o ustaleniu na rzecz Gminy Ś. warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Hala produkcyjna z częścią administracyjno-socjalną – produkcja i montaż artykułów przemysłowych", przewidzianą do realizacji na części działek nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonych w miejscowości Ś..

3 Sąd I instancji stwierdził, że okoliczność zarzucanego braku uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji, stanowić może podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej Kpa) nie zaś podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 Kpa.

4 Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:

5 1) naruszenie następujących przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej Ppsa) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa przez błędne uznanie, iż ww. decyzja o warunkach zabudowy z 1 lipca 2008r., nie narusza prawa w sposób rażący, pomimo tego, że została wydana bez sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko, a obowiązek uzyskania oceny wynikał z charakteru planowanej inwestycji;

6 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

7 a) art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016r., poz. 1579 ze zm.) w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016r., poz. 71) poprzez uznanie, iż wydanie ww. decyzji o warunkach zabudowy nie wymagało uprzednio przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

8 b) art. 71 ust. 2 pkt 1 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że ww. decyzja o warunkach zabudowy została wydana bez rażącego naruszenia prawa, w sytuacji gdy wydanie tej decyzji wymagało uprzednio uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.

9 W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

12 W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd pierwszej instancji.

13 Konstrukcja pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nie został bowiem powiązany z jakimkolwiek przepisem prawa materialnego czy też procesowego, który miałby zostać rażąco zostały naruszony, co uniemożliwia w ogóle odniesienie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny.

14 Natomiast zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się do twierdzenia, że powołana decyzja o warunkach zabudowy wydana w dniu 1 lipca 2008 r, rażąco narusza przepisy ustawy środowiskowej z 3 października 2008 r. oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego z 9 listopada 2010 r., a więc aktów prawnych które zostały uchwalone dopiero po jej wydaniu. Legalność decyzji musi być bowiem oceniana według przepisów obowiązujących w dniu jej wydania uchwalenia. Reasumując decyzja o warunkach zabudowy z 1 lipca 2008 r. w dniu jej wydania nie mogła naruszać przepisów ustawy, która weszła w życie dopiero 15 listopada 2008 r.

15 Na marginesie należy jednak w całości podzielić pogląd Sądu I instancji wskazujący na oczywistą niedopuszczalność traktowania zdefiniowanej w art. 145 § 1 pkt 6 Kpa przesłanki wznowienia postępowania, jednocześnie jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

16 W tym stanie rzeczy podstawy kasacyjne są niezasadne.

17 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.

18 Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.