Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2007 r., II OSK 929/07

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2007 r., II OSK 929/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. Sp. k. we W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 151/07 odrzucającego skargę K. Sp. z o.o. Sp. k. we W. na uchwałę Rady Miasta Chełma z dnia 28 grudnia 2001 r., nr XXXVII/466/01 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 19 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę Spółki K. na uchwałę Rady Miast Chełma z dnia 28 grudnia 2001 r., nr XXXVII/466/01 wydaną w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że wyrokiem z dnia 26 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego W. Sp. z o.o. w C. na uchwałę Rady Miejskiej w Chełmie z dnia 28 grudnia 2001 r., nr XXXVII/466/01, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 listopada 2005r. (sygn. akt II OSK 152/05) oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. W takiej sytuacji, ze względu na treść art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) skarga Spółki K. była niedopuszczalna, jako wniesiona w sprawie, w której orzekał już sąd administracyjny.

3 W skardze kasacyjnej od tego postanowienia zarzucono naruszenie art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym przez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącej ratio legis tego przepisu wskazuje na jak najszerszą jego interpretację, w celu zapewnienia eliminowania aktów naruszających indywidualne interesy obywateli. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 1992 r. III ARN 30/92: "w razie wątpliwości na temat granic kognicji sądowej w sprawach dotyczących możliwości naruszeń opartych na przepisach prawa lub prawnych interesów obywateli muszą być rozstrzygane zgodnie z zasadą in dubio pro actione, a więc w razie wątpliwości przyjmować należy zawsze zasadę rozszerzania, a nie zwężania granic kompetencji sądu". Przepis art. 101 ust. 2 należy rozumieć w ten sposób, że nie stosuje się art. 101 ust. 1 w przypadku, gdy sąd orzekł merytorycznie w sprawie konkretnych interesów lub uprawnień naruszonych przez uchwałę organów, a nie "w sprawie uchwały". Odmowa rozpoznania skargi może zaś oznaczać, że za przyzwoleniem sądu pozostanie w obrocie prawnym akt organu administracji, który narusza interes prawny indywidualnego podmiotu.

4 W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie, wskazując, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r. (SK 30/02) stwierdził, że "uchwala organu gminy, która była już w tym trybie (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym) przedmiotem oceny sądu administracyjnego i sąd skargę oddalił, nie może być ponownie zaskarżona ani przez tego, kto ją zaskarżył, ani przez żaden inny podmiot".

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 października 2004 r. oddalił skargę Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego W. Sp. z o.o. w C. na uchwałę Rady Miejskiej w Chełmie z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Chełma, a skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2005 r. (sygn. akt II OSK 152/05). W takiej sytuacji należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w sprawie orzekał już sąd administracyjny, wobec czego wniesienie skargi na tą uchwałę przez Spółkę K. nie jest możliwe, ze względu na treść przepisu art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym.

7 Znamienne jest, że Spółka w skardze zarzuciła rażące naruszenie prawa w zakresie ustaleń § 6 ust. 2 w/w uchwały, co było przedmiotem oceny Sądu w postępowaniu w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego W. Sp. z o.o. w C. W takim stanie rzeczy nie można przyjąć, aby skarga była dopuszczalna, skoro kwestia legalności uchwały, choć zaskarżonej przez inny podmiot, w zakresie potencjalnego naruszenia interesu prawnego prze § 6 ust. 2, została już rozstrzygnięta.

8 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.