Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 1992 r., III ARN 30/92

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 1992 r., III ARN 30/92

Tekst

TEZY

1 Jeżeli w ust. 2 art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ stwierdza się, iż przepisu ust. 1 tegoż artykułu "nie stosuje się" wówczas, gdy "w sprawie" orzekał już uprzednio sąd administracyjny i skargę oddalił, rozumieć to należy w ten sposób, iż sąd orzekł już merytorycznie w sprawie konkretnych interesów lub uprawnień naruszonych przez uchwałę organów samorządu terytorialnego, nie zaś "w sprawie" tej uchwały.

Sentencja

2 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Społem (...) na uchwałę Rady Miasta (...) w przedmiocie zasad zawierania umów najmu lokali użytkowych oraz ustalania kierunków działania Zarządu Miasta ne skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 6 grudnia 1991 r. SA/Kr 1303/91

3 postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

4 Zasada państwa prawnego przewidziana w art. 1 obowiązującej Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zakład, iż sfera, w której obywatele mogą występować w obronie swych praw, w wypadku ich naruszenia przez organy władzy i administracji państwowej, na drogę postępowania przed niezawisłym sądem ulegać powinna stałemu rozszerzaniu.

5 W razie wątpliwości na temat granic kognicji sądowej w sprawach dotyczących możliwych naruszeń opartych na przepisach prawa uprawnień lub prawnych interesów obywateli muszą być rozstrzygane zgodnie z zasadą "in dubio pro actione", a więc, że w razie wątpliwości przyjmować należy zawsze zasadę poszerzania, nie zaś zwężania granic kompetencji sądów.

6 Stanowisko powyższe znajduje uzasadnienie także w świetle art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, które zostały ratyfikowane przez Polskę w dniu 3 marca 1977 r., a także art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, stwierdzających, że każdy uprawniony jest do tego by jego sprawa została rozpoznana sprawiedliwie, publicznie i w rozsądnym czasie przez niezawisły sąd, ustanowiony prawem.

7 Przepisy powyższe polski Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 7 stycznia 1992 r. /K 8/91/ odniósł również do zasady ustalania granic kompetencji sądu administracyjnego w indywidualnych sprawach obywateli z zakresu administracji publicznej.

8 Jest to więc zasada, która kierować powinna interpretacją przepisów całokształtu prawa proceduralnego i założeniami konstruowania polskiego systemu ochrony opartych na prawie uprawnień i interesów obywateli wobec władz publicznych.