Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2018 r., II OSK 763/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2018 r., II OSK 763/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o dopuszczenie M. B. do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 3010/15 w sprawie ze skargi A. R. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania obowiązku do wykonania zastępczego postanawia: odmówić Marioli Bryckiej dopuszczenia do udziału w sprawie.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. R. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2015 r. o skierowaniu do wykonania zastępczego obowiązku wynikającego z decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r. o nakazie doprowadzenia budynku gospodarczego z częścią mieszkalną, usytuowanego przy granicy działki, położonej przy ul. [...] do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym przewidującym podest z biegiem schodowym ww. budynku o wymiarach 4,0/3,0 m poprzez rozbiórkę samowolnie zrealizowanej dobudowy do przedmiotowego budynku.

3 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. R.

4 Pismem z dnia 27 października 2017 r. M. B. wniosła o dopuszczenie jej do udziału w niniejszym postępowaniu stwierdzając, że "nie posiada prawa przymiotu strony w postępowaniu egzekucyjnym w przedmiotowej sprawie", ale jest osobą "posiadającą interes prawny w wyegzekwowaniu obowiązku" wynikającego z decyzji z dnia [...] maja 2007 r. Jak wskazała dobudowa, objęta nakazem rozbiórki, zlokalizowana jest w odległości 0,44 m od jej granicy, zaś postępowanie egzekucyjne toczy się od wielu lat i inwestorzy nie wykazują jakiejkolwiek woli doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

5 A. R. wniósł o wydanie postanowienia o odmowie dopuszczenia ww. do udziału w niniejszej sprawie.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

8 Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.): "Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie".

9 W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że kryterium interesu prawnego, na którym jest oparta legitymacja do udziału w postępowaniu oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego danej osoby, który musi być własny, indywidualny i oparty na konkretnym przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Adminsitracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt OPS 1/04, ONSAiWSA z 2005 r. nr 4, poz. 62). Mieć zatem interes prawny w sprawie znaczy to samo, co wskazanie przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać ochrony ze względu na zaspokojenie własnej potrzeby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego.

10 Podkreślić również trzeba, że odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym (zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201) oznacza, że przepisy te mają być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełnić, a nie modyfikować ustawę o postępowaniu egzekucyjnym. Wynika stąd niedopuszczalność stosowania przepisów tego Kodeksu w takich sytuacjach, które zostały uregulowane w sposób wyczerpujący w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera wyczerpującą regulację dotyczącą podmiotów tego postępowania, przy czym nie nawiązuje ona do pojęcia "strony postępowania" w rozumieniu K.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu egzekucyjnym, przy ustalaniu kręgu stron nie znajduje zastosowania przepis art. 28 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1149/10 – orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

11 W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 127 i art. 128 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Konstrukcja tego ostatniego prowadzi do wniosku, że jedynym podmiotem mającym przymiot strony w postępowaniu egzekucyjnym na tym etapie postępowania jak kontrolowane jest zobowiązany. Wnioskodawczyni, składając przedmiotowy wniosek, zdawała się zresztą mieć świadomość tego, że nie może być stroną przedmiotowego postępowania sądowego. Skierowanie bowiem do nałożonego nie na nią obowiązku do wykonania zastępczego w żaden sposób nie odnosi się do jej interesu prawnego, którego dotyczyłby wynik niniejszego postępowania sądowego, a dotyczyłby jedynie jej interesu faktycznego.

12 Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 33 § 2 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.