Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r., II OSK 725/09

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r., II OSK 725/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie: Sędzia WSA del. Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska /spr./ Protokolant: Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1650/08 w sprawie ze skargi P.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ochrony zwierząt oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1650/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Miasta Zielonka z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] o czasowym odebraniu P.P. psa i przekazaniu do Fundacji [...].

3 W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd wywiódł, iż z akt sprawy wynika, że pies trzymany był na uwięzi, która spowodowała rozległe i głębokie rany na szyi, że po odebraniu [...] października 2007 r. został przewieziony do Kliniki Weterynaryjnej w Warszawie i poddany zabiegowi.

4 Odnosząc się do zarzutów skargi P.P. i jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Sąd stwierdził, że podnoszony przez skarżącego brak uprawnień G.B. do wykonywania zawodu radcy prawnego, nie ma znaczenia dla oceny legalności decyzji, gdyż zatrudniony w Urzędzie Miasta jako radca prawny mógł on prowadzić rozprawę w sprawie. Sąd podkreślił, że przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe potwierdza, że pies był traktowany w sposób niehumanitarny przez co doznał obrażeń, których charakter wskazuje na wypełnienie dyspozycji art. 6 ust. 2 pkt 4 i 14 ustawy o ochronie zwierząt; prawidłowym zatem było zastosowanie art. 7 ust. 1 tej ustawy o czasowym odebraniu psa.

5 Reprezentowany przez adwokata z urzędu, P.P. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, bądź o uchylenie wyroku i rozpoznanie sprawę, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1, 3 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez brak dowodów w aktach wystarczających do czasowego odebrania zwierzęcia, z uwagi na traktowanie go przez skarżącego w sposób określony w art. 6 ust. 2.

6 W uzasadnieniu skargi podniesiono, że art. 7 ustawy przewiduje dwie instytucje: czasowe odebranie psa i odebranie w trybie ust. 3 – bezterminowo, co nie daje postaw do zastosowania tych rygorów jednocześnie, a co miało miejsce w sprawie. Nadto dowody nie były wystarczające aby uznać, że zostały spełnione przesłanki odebrania psa.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

9 Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 ze zm.), nieuzasadnione lub niehumanitarne zabijanie zwierząt oraz znęcanie się nad nimi jest zabronione. Katalog czynów wypełniających znamiona znęcania wyszczególnia ust. 1 tego artykułu, definiując samo pojęcie "znęcania". Przez "znęcanie się" przepis rozumie zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień. Za traktowanie zwierzęcia w któryś ze sposobów wymienionych w ust. 2 art. 6, art. 7 ust. 1 przewiduje możliwość czasowego odebrania zwierzęcia, na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

10 W niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że pies P.P. był traktowany w sposób mający cechy znęcania się poprzez trzymanie na uwięzi, bowiem pies miał rozległe i głębokie rany na szyi, a także inne obrażenia. Jednak już tylko ta rana na szyi, której charakter wskazuje, że pochodzi od trzymania na uwięzi stanowi wystarczający dowód na to, że występuje przesłanka o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 14 ww. ustawy. Przepis ten mówi, że znęcanie się polega na trzymaniu zwierząt na uwięzi, która powoduje u nich uszkodzenie ciała lub cierpienie. W takiej sytuacji była podstawa do wydania decyzji, o której mowa w art. 7 ust. 1.

11 Zgodzić zatem należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że zaskarżona przez P.P. decyzja w sprawie czasowego odebrania psa nie narusza prawa, zatem oddalenie skargi przez ten Sąd było zasadne.

12 Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

13 O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego dla P.P. z urzędu za udzielenie pomocy prawnej orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.