Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2017 r., II OSK 619/16

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2017 r., II OSK 619/16

Sentencja

1 Dnia 7 grudnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Piotr Broda /spr./ Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Podlaskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 531/15 w sprawie ze skargi D. C. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [..] nr [..] w przedmiocie zmiany nazwiska oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 stycznia 2016r. sygn. akt II SA/Bk 531/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uwzględnił skargę D.a Ch. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 16 lipca 2015r. w przedmiocie zmiany nazwiska i uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

3 Wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2015 r. D. Ł. - S. zwrócił się o zmianę nazwiska noszonego Ł. - S. na Ch. z pozostawieniem nazwiska rodowego w formie obecnej.

4 Decyzją z dnia [..] Nr [..] Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Goniądzu na podstawie art. 10 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (Dz. U. z 2010 Nr 217 poz. 1427 z późn zm.) wyraził zgodę na zmianę nazwiska noszonego z Ł. - S. na "Ch.". W uzasadnieniu stwierdził, iż wniosek w punkcie dotyczącym pozostawienia nazwiska rodowego jako Ł. - S. został rozpatrzony odmownie.

5 Po rozpoznaniu odwołania, w którym wnioskodawca kwestionował odmowę zmiany nazwiska rodowego na Ł. - S. Wojewoda Podlaski decyzją z dnia 16 lipca 2015r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że mimo iż decyzja organu I instancji nie zawiera uzasadnienia w części dotyczącej zmiany nazwiska, to jednakże w świetle art 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie imienia i nazwiska takiej zmiany można było dokonać. Odnośnie odmowy pozostawienia nazwiska rodowego Ł. - S. wskazał, że żądanie wnioskodawcy zmiany nazwiska noszonego i pozostawienie nazwiska rodowego w brzmieniu dotychczasowym w zaistniałej sytuacji jest niemożliwe. Wobec tego, że ustawa o zmianie imienia i nazwiska nie precyzuje czym jest nazwisko noszone a czym jest nazwisko rodowe, zastosowanie w tym przypadku mają przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1741 z późn. zm ). Z art. 29 powyższej ustawy wynika, że nazwiskiem rodowym jest nazwisko zamieszczone w akcie urodzenia, a nazwiskiem jest nazwisko zamieszczone w akcie małżeństwa lub w akcie zgonu. Nazwiskiem osoby, która nie zawarła związku małżeńskiego jest jej nazwisko rodowe. Nazwiskiem rodowym jest nazwisko wpisane w akcie urodzenia. Nazwisko to jest zależne od nazwiska rodziców. Z kolei zasady ustalenia nazwiska dziecka określają przepisy art. 88 i 89 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn. Dz. U. z 2015 poz. 583). Art. 88 powołanej ustawy określa nazwisko dziecka, którego rodzice pozostają w związku małżeńskim, a art. 89 nazwisko dziecka urodzonego poza małżeństwem. Zmiany nazwiska wynikające z różnych zdarzeń są wpisywane do aktu urodzenia, nie wpływają one jednak na zmianę nazwiska rodowego, gdyż nadal jest ono wpisane w akcie urodzenia. Organ odwoławczy wskazał, że D. Ch. nie zawierał związku małżeńskiego, a dotychczasowe zmiany nazwiska dotyczyły nazwiska rodowego. Obecna jego zmiana także dotyczy zmiany nazwiska rodowego określonego w akcie urodzenia, które jest tożsame z nazwiskiem noszonym. Uwzględnienie żądania zawartego w odwołaniu było z tego powodu niemożliwe.

6 W skardze na powyższą decyzję D. Ch. wskazując na naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy o zmianie imion i nazwisk, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z wytycznymi, aby organ zmienił nazwisko rodowe na Ł. - S..

7 Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

8 Ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik w piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2016 r. podtrzymując wniesioną skargę podniósł naruszenie prawa materialnego tj.:

9 — art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 2008 roku o zmianie imienia i nazwiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 220, poz. 1414 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, iż w przypadku zmiany nazwiska noszonego ulega także zmianie nazwisko rodowe;

10 — art. 29 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. prawo o aktach stanu cywilnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie zmiany także nazwiska rodowego — oraz naruszenie;

11 - art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznym zakresie przez organ odwoławczy, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania;

12 — art. 138 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji gdy organ odwoławczy przeprowadził postępowanie dowodowe w znacznym zakresie.

13 Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Goniądzu z dnia 25 maja 2015 r. w części dotyczącej odmowy pozostawienia nazwiska rodowego Ł. - S.. W uzasadnieniu podniósł, że w świetle art. 7 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska, zmiana może dotyczyć nazwiska noszonego aktualnie lub nazwiska rodowego, niezasadne jest zatem stanowisko organu, że pozostawienie nazwiska Ł. - S. byłoby sprzeczne z prawem.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał zasadność wniesionej skargi. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skoro w świetle art. 7 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska dopuszczalna jest także zmiana nazwiska rodowego, to należało ustalić, czy zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy istnieją ku temu ważne powody. Skarżący wprawdzie nie wskazywał jakie ważne powody w jego ocenie dają ku temu podstawy, nie zwalniało to jednak organu od wyjaśnienia tej kwestii zwłaszcza, że w przeszłości na wniosek skarżącego kilkakrotnie zmian takich już dokonywano, co wynika z załączonych do akt administracyjnych dokumentów i ta okoliczność winna być także przedmiotem oceny. Z tych tez względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

15 W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewoda Podlaski zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

16 I. Na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności:

17 - przepisu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska, poprzez uznanie że dopuszczalna jest zmiana nazwiska rodowego i noszonego, skoro nazwisko rodowe wnioskodawcy jest takie same jak nazwisko noszone (ponieważ wnioskodawca nie zawarł związku małżeńskiego), a te zostało zmienione zgodnie z wnioskiem decyzją Kierownika USC w Goniądzu z dnia 25 maja 2015 r.;

18 - przepisu art. 24 ust. 1 i 2 w związku z art. 60 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. poz. 1741 z późn. zm.), poprzez nieuwzględnienie regulacji prawnych wskazujących, iż zmiany nazwiska decyzją administracyjną "kawalera" dokonuje się w akcie urodzenia w formie wzmianki dodatkowej, który to akt nie zawiera rubryki rozróżniającej nazwisko rodowe i nazwisko noszone, a każdorazowa zmiana dotyczy zawsze nazwiska rodowego, zatem brak jest możliwości wpisu dwóch różnych nazwisk;

19 - przepisu art. 29 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego, poprzez uznanie, że wnioskodawca posiada nazwisko rodowe i nazwisko (nabyte) skoro nazwiskiem rodowym jest nazwisko zamieszczone w akcie urodzenia, a nazwiskiem jest nazwisko zamieszczone w akcie małżeństwa lub akcie zgonu, zatem nazwiskiem wnioskodawcy jako, że nie zawarł związku małżeńskiego jest jego nazwisko rodowe.

20 II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

21 1) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie dokonanie oceny przepisów prawa materialnego mających podstawę do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia;

22 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia bez wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia mających oparcie w obowiązującym stanie prawnym;

23 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nakazanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii istnienia ważnych powodów do zmiany nazwiska rodowego, co nie znajduje podstaw w tej sprawie, gdyż zmiana nazwiska wnioskodawcy dotyczy nazwiska rodowego, tożsamego z nazwiskiem noszonym, które zostało zmienione decyzją Kierownika USC w Goniądzu z dnia 25 maja 2015 r., zatem zobowiązanie do badania tej kwestii narusza prawo,

24 4) art. 145 § pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., poprzez uznanie, iż doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zastosowania błędnej wykładni art. 7 ustawy o zmianie imienia i nazwiska i art. 29 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego oraz uznanie, iż doszło do innego naruszenia przepisów postępowania - art. 7 k.p.a., tj. zasady wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.

25 Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi l Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie sprawy oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania.

26 W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik D.a Ch. odniósł się do argumentów podniesionych przez Wojewodę Podlaskiego, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi kasacyjnej.

27 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

28 Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

29 Oceniając zasadność zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że nie posiadają on usprawiedliwionej podstawy.

30 W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego ( por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016r. sygn. akt II GSK 938/15, LEX nr 2227735).

31 Jako zarzuty procesowe autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

32 Na uwzględnienie nie zasługiwał przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., bowiem warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie tego przepisu jest ustalenie przez Sąd pierwszej instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę i stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i pomimo tego oddalenie skargi. Oznacza to, że można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. W rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd pierwszej instancji w motywach kwestionowanego wyroku przesłanki pozwalały na zastosowanie w tym postępowaniu konstrukcji prawnej opartej na treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., którą Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował.

33 Podobnie nieskuteczny jest zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a., fakt bowiem, że strona nie podziela poglądu sądu, nie oznacza, że pisemne motywy rozstrzygnięcia uchybiają wymogom uzasadnienia określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. i to w sposób określony art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego ( por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016r. sygn. akt II GSK 1277/15, LEX nr 2227675 oraz wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016r. sygn. akt I OSK 382/15, LEX nr 2205755). Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji prawidłowo sporządził uzasadnienie wyroku i zawarł w nim wszystkie niezbędne elementy wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśniając motywy, którymi kierował się przy wydaniu zaskarżonego wyroku. Trzeba także wyjaśnić, że prawidłowo również przyjął, iż w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

34 Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez Sąd dyspozycji art. 134 p.p.s.a. Sąd rozpoznał właściwą sprawę w jej granicach, dokonał należytej analizy sprawy, dając temu wyraz w uzasadnieniu swojego stanowiska. Normę art. 134 p.p.s.a. można naruszyć tylko wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy okoliczności i dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu, którego dotyczy skarga, popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca). Należy też wyjaśnić, że kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1236/15, LEX nr 2199000). Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy", oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę. Do naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., mogłoby dojść gdyby sąd pierwszej instancji wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie. To, że strona nie zgadza się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez sąd pierwszej instancji, nie oznacza jednak, że doszło do naruszenia tego przepisu ( por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017r. sygn. akt I FSK 227/17, LEX nr 2312988).

35 Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku WSA powinno sprowadzać się do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone.

36 Niezasadny jest zarzut kasacyjny dotyczący błędnej wykładni art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 2008r. o zmianie imienia i nazwiska ( tekst jedn. Dz. U. z 2008r. Nr 220, poz. 1414 z późn. zm.), zgodnie z którym zmiana nazwiska może dotyczyć nazwiska noszonego aktualnie lub nazwiska rodowego. Należy zwrócić uwagę, że w przepisie tym doprecyzowano jakiego rodzaju nazwiska podlegają zmianie, wskazując, że zmiana może dotyczyć zarówno nazwiska rodowego, jak i nazwiska noszonego aktualnie np. nazwiska noszonego po zawarciu małżeństwa lub w wyniku administracyjnej zmiany. W tej sytuacji skoro dopuszczalna jest także zmiana nazwiska rodowego, to słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, że organy powinny ustalić, czy zgodnie z art. 4 ust.1 powołanej ustawy istnieją do tego ważne powody. W przypadku decyzji uznaniowej, jaką stanowi decyzja o zmianie nazwiska i imienia, organ przy ewentualnej odmowie uwzględnienia wniosku zobowiązany jest do racjonalnego i przekonywującego uzasadnienia. W przeciwnym razie postępowanie organu przybrać mogłoby cechy dowolności, prowadząc do naruszenia prawa, organy bowiem zgodnie z treścią art. 6, art. 7 i 8 k.p.a. działają na podstawie prawa i prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

37 Należy zwrócić również uwagę, że problematyka dotycząca zmiany imion i nazwisk w trybie przepisów ustawy z dnia 17 października 2008r. o zmianie imienia i nazwiska uregulowana została na innej płaszczyźnie i na podstawie innych kryteriów niż kryteria stosowane w przepisach regulujących tryb i podstawę nadawania imion i nazwisk, a przede wszystkim w przepisach kodeksu cywilnego i rodzinnego. Na odmienność tych płaszczyzn i kryteriów wskazał już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 1982 r. sygn. akt II SA 699/82 (ONSA 1982, z. 1, poz. 57). Przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014r r. - Prawo o aktach stanu cywilnego regulują zasady i tryb rejestracji stanu cywilnego oraz dokonywania czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego, a więc rejestracji urodzeń, małżeństw oraz zgonów, a także innych zdarzeń, jeżeli mają wpływ na stan cywilny osób (art. 1 i art. 2). Natomiast nie znajdują zastosowania do postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy o zmianie imienia i nazwiska, które regulując samodzielnie i wyczerpująco przesłanki zmiany imienia lub nazwiska, nie odsyłając przy podejmowaniu decyzji w tym przedmiocie, do przepisów rządzących rejestracją stanu cywilnego, zawartych w ustawie Prawo o aktach stanu cywilnego i do wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych. Na zupełnie innej płaszczyźnie postawiona jest kwestia przesłanek i trybu prostowania, uzupełnienia, czy unieważnienia zarejestrowanych aktów stanu cywilnego, regulowana m.in. przepisami art. 35-43 powołanej ustawy, czy też kwestie związane z dokonywaniem wzmianek w aktach stanu cywilnego na podstawie decyzji administracyjnych o zmianie imienia lub nazwiska ( art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ). Nie ulega bowiem wątpliwości, że maja one charakter rejestrowy i następczy w stosunku do decyzji wydawanych na podstawie innych ustaw. Nietrafna jest również argumentacja zgodnie z którą definiowanie pojęć zawartych w ustawie o zmianie imienia i nazwiska zgodnie z treścią ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego uzasadnia odmowę zmiany nazwiska wnioskodawcy. Wniosek D.a Ch. oparty został w całości na przepisach ustawy z dnia 17 października 2008r o zmianie imienia i nazwiska, dlatego właśnie materialnoprawne przesłanki tej ustawy powinny decydować o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia jego żądania. Nieuprawnione było zatem sięganie przez organy do przepisów ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego, ustawy Kodeks cywilny oraz ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, jak również Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 stycznia 2015r. w sprawie wzorów dokumentów wydawanych z zakresu rejestracji stanu cywilnego ( Dz. U. poz.194 z późn. zm.), aby uzasadnić odmowę zmiany nazwiska rodowego.

38 W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny jako niezasadne uznał pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 24 ust. 1 i 2 w zw. z art. 60 pkt 1 i art. 29 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego.

39 Z przedstawionych powyżej względów, wobec braku wskazania takich podstaw skargi kasacyjnej, które pozwalałyby na jej uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

40 Jednocześnie Sąd nie orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 204 pkt 2 p.ps.a., ponieważ skarżący został zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Natomiast w zakresie dotyczącym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ustanowionego z urzędu właściwym do rozstrzygnięcia pozostaje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.