Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2008 r., II OSK 596/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2008 r., II OSK 596/08

Sentencja

1 II OSK 596 /08 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1609/07 w zakresie odrzucenia skargi Prezydenta Miasta S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Prezydenta Miasta S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego postanowienia stwierdził, że w dniu 8 sierpnia 2007 r. skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę na w/w decyzję uiszczając jednocześnie kwotę 200 złotych tytułem wpisu sądowego.

4 Tymczasem zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosił 500 złotych. Wobec uiszczenia wpisu sądowego w nieprawidłowej wysokości skargę kasacyjną Sąd pierwszej instancji odrzucił na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).

5 Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł działający w imieniu Miasta S. pełnomocnik, radca prawny, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 221 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 pkt 1 i ust. 6 rozporządzenia i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

6 Uzasadniając powyższą skargę kasacyjną pełnomocnik strony wskazał, że organ II instancji wbrew materiałowi dowodowemu stwierdził, iż Prezydent Miasta S. nie został uznany za stronę w postępowaniu I instancji.

7 Zdaniem autora skargi kasacyjnej należny w sprawie wpis winien być ustalony w oparciu o § 2 ust. 6 rozporządzenia, jako, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, a jej podstawę prawną stanowił art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., natomiast przedmiotem były wyłącznie regulacje postępowania administracyjnego. W ocenie strony skarżącej skargi nie można także zaliczyć do skarg z zakresu budownictwa i architektury, ponieważ zawiera ona argumenty o interesie prawnym Miasta S. a wynikające z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 115 ze zm.) a zatem należy zaliczyć je jako inne niż wymienione w § 2 ust. 1 - 5 rozporządzenia.

8 Skarżący wskazał, iż prezentowane stanowisko zbieżne jest z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2005 r. (sygn. akt FSK 2225/04) oraz wyroku z dnia 18 października 2006 r. I FSK 8/06.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

11 Stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji trafnie jako podstawę prawną określenia wysokości należnego w niniejszej sprawie od wniesionej skargi wpisu wskazał przepis § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, odnoszący się do spraw z zakresu budownictwa i architektury. Wbrew wywodom strony skarżącej taki jest właśnie przedmiot decyzji w rozpatrywanej sprawie. Należy podkreślić, że decyzja organu odwoławczego dotyczyła umorzenia postępowania odwoławczego w stosunku do decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...] nakładającej na J. R. obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dla prowadzonych przez niego inwestycji polegających na budowie budynku handlowo-usługowego i rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego.

12 Stwierdzić trzeba, iż podstawą określenia tego czy dany podmiot ma przymiot strony, czy też nie są przepisy prawa materialnego, a tym samym nie ma podstaw, aby w warunkach niniejszej sprawy przyjąć inny przedmiot postępowania, aniżeli ten, który wynikał z zakresu orzekania przed organem pierwszej instancji.

13 Przytoczone we wniesionej kasacji orzecznictwo odnosiło się do innego przedmiotu orzekania, bowiem w wyroku z dnia 9 września 2005 r. (sygn. akt FSK 2225/04) oraz w wyroku z dnia 18 października 2006 r. ( sygn. akt I FSK 8/06) przedmiotem sprawy było nie umorzenie postępowania odwoławczego, ale umorzenie postępowania administracyjnego, co dla określenia przedmiotu sprawy, a w konsekwencji i dla wysokości należnego w sprawie wpisu ma istotne znaczenie. Wobec tego, że między umorzeniem postępowania odwoławczego, a umorzeniem postępowania administracyjnego zachodzi istotna różnica i nie budząca co do swej treści wątpliwości tak w doktrynie, jak i orzecznictwie, nie jest uprawnionym stawianie znaku równości między tymi dwoma sposobami rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji stwierdzić też należy, że w odniesieniu do kwestii będącej przedmiotem zaskarżenia, nie można postawić nawet zarzutu niejasności norm prawnych określających przedmiot sprawy, a tym samym i wysokość należnego wpisu, bo i na tą okoliczność należało zwrócić uwagę.

14 Zważywszy na powyższe okoliczności za błędny należało również uznać zarzut naruszenia art. 221 p.p.s.a. stanowiącego podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia w sytuacji nieopłacenia wpisu od skargi w terminie w należytej wysokości, zgodnie z treścią wskazanego przepisu.

15 Z uwagi na wskazane wyżej okoliczności nie można było uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego będące przedmiotem skargi kasacyjnej uchybia prawu. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił.