Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., II OSK 3062/12

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., II OSK 3062/12

Sentencja

1 Dnia 10 czerwca 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz /spr./ sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 481/12 w sprawie ze skargi J. M. M. na decyzję Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 II OSK 3062 / 12

UZASADNIENIE

3 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. M. M. na decyzję Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie choroby zawodowej.

4 W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Białymstoku nie stwierdził u J. M. M. choroby zawodowej układu wzrokowego, wywołanej zawodowymi czynnikami fizycznymi i chemicznymi, wymienionej w poz. 14 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.- zwanego dalej rozporządzeniem).

5 Organ wyjaśnił, iż powyższa decyzja została podjęta na podstawie orzeczenia lekarskiego Przychodni Chorób Zawodowych Podlaskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Białymstoku z dnia 19 sierpnia 2010 r. oraz po uwzględnieniu dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym oceny narażenia zawodowego. Z ww. opinii wynika, że "na podstawie zgromadzonych danych o charakterze i warunkach pracy zawodowej skarżącego oraz przede wszystkim oceny dynamiki procesu chorobowego nie ma podstaw do uznania, że choroba narządu wzroku pod postacią zaćmy powstała w wyniku szkodliwych warunków pracy na stanowisku adiunkta w Instytucie Chemii [...]". Podobnie Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu (po powtórnym badaniu przeprowadzonym na wniosek skarżącego) w orzeczeniu lekarskim z dnia 16 lutego 2012 r. orzekł o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej układu wzrokowego, wywołanej zawodowymi czynnikami fizycznymi lub chemicznymi. "Zarówno początek schorzenia (objawy ze strony narządu wzroku wystąpiły kilka lat po rozpoczęciu pracy na stanowisku adiunkta Instytutu Chemii [...]), jak i jego przebieg (wystąpienie zaćmy dojrzałej oka lewego u ponad 50-letniego mężczyzny i stwierdzenie 10 lat po zaprzestaniu pracy zawodowej dobrze udokumentowanych objawów początkowej zaćmy starczej w oku prawym w postaci zaćmy korowej) przemawiają z wysokim prawdopodobieństwem za pozazawodową etiologią zaćmy." Postawione rozpoznanie przez uprawnione jednostki medyczne jest wiążące w swojej treści dla organu. W toku postępowania zostało wydanych osiem orzeczeń lekarskich i w żadnym z nich nie rozpoznano u strony choroby układu wzrokowego wywołanej zawodowymi czynnikami fizycznymi lub chemicznymi. Wszystkie te opinie nie rozpoznają choroby zawodowej wymienionej w poz. 14 wykazu chorób zawodowych.

6 Nadto, organ odniósł się do zaleceń zawartych w wydanych w sprawie wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 czerwca 2006 r. (sygn. akt II SA/Bk 142/06) i z dnia 5 listopada 2009 r. (sygn. akt II SA/Bk 424/09). Realizując zalecenia pierwszego wyroku, skarżący został przesłuchany w dniu 13 grudnia 2006 r. W protokole przesłuchania odniesiono się do okresu całego zatrudnienia w warunkach szkodliwych. Organ wystąpił również do Centralnego Instytutu Ochrony Pracy w Warszawie, który w piśmie z dnia 18 stycznia 2007 r. stwierdził, że opis stosowanych urządzeń, czasu i sposobu ich obsługi, okres narażenia wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo przekroczeń najwyższego dopuszczalnego natężenia promieniowania ultrafioletowego, a tym samym promieniowanie to mogło spowodować skutki szkodliwe dla zdrowia i być bezpośrednią przyczyną zaćmy u skarżącego. W dniu 5 grudnia 2008 r. na wniosek skarżącego organ przeprowadził kolejny dowód z przesłuchania strony, sporządzając protokół. Nowe dowody zostały przesłane do Instytutu celem ich uwzględnienia i wykorzystania w prowadzonym postępowaniu diagnostyczno- orzeczniczym.

7 W związku z drugim z ww. wyroków, organ wystąpił o informację na temat narażenia na promieniowanie ultrafioletowe, podczerwone, elektromagnetyczne, jonizujące podczas obsługi aparatury badawczej, która była używana w okresie zatrudnienia skarżącego oraz wpływu tego narażenia na możliwość wywołania choroby zawodowej narządu wzroku u pacjenta do Konsultanta Krajowego w Dziedzinie Medycyny Pracy, Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi. Żaden jednak z ww. podmiotów nie podjął się zajęcia stanowiska w sprawie.

8 W dniu 4 marca 2010 r. organ ponownie przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne w środowisku pracy skarżącego w wyniku, którego ustalił, że strona pracowała ze źródłami promieniowania ultrafioletowego i była eksponowana na jego oddziaływanie w okresie zatrudnienia w stopniu zagrażającym zdrowiu.

9 W orzeczeniu lekarskim z dnia 19 sierpnia 2010 r. wydanym przez Przychodnię Chorób Zawodowych Podlaskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Białymstoku stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej narządu wzroku. Również w wydanym w trybie odwoławczym orzeczeniu lekarskim z dnia 16 lutego 2012 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu stwierdził braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej układu wzrokowego, wywołanej zawodowymi czynnikami fizycznymi lub chemicznymi. W orzeczeniach tych wyjaśniono przyczyny centralnych zmian zwyrodnieniowych siatkówki oka prawego.

10 Odnośnie faktu, iż skarżącemu był wypłacony dodatek za pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia, co oznaczało, iż wykonywał on prace w warunkach szkodliwych oraz że wartości dopuszczalne czynników szkodliwych zostały przekroczone, organ stwierdził, iż podczas pracy nie były dokonywane żadne pomiary. Skoro w ocenie ekspertów, wielkość ekspozycji zawodowej w przebiegu zatrudnienia nie dawała podstaw do przyjęcia takiego stanowisko, to trudno dać wiarę, iż pracodawca przyjmował wówczas inne stanowisko.

11 Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. M. M., zarzucając wydanie jej z rażącym naruszeniem interesu Rzeczypospolitej Polski, z podaniem fałszywych podstaw, a przede wszystkim oparcie jej na "łgarstwie" zawartym w orzeczeniach lekarskich. Ponadto skarżący wniósł o wydanie decyzji administracyjnej stwierdzającej zaćmę i zwyrodnienie siatkówki pochodzenia zawodowego.

12 Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Podlaski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Białymstoku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

13 Jak podkreślił organ, w sprawie zarówno jednostki orzecznicze I, jak i II stopnia wydawały orzeczenia o braku podstaw do rozpoznana choroby zawodowej. Nadto organ zaznaczył, że dla uniknięcia zarzutu stronniczości uznano, iż orzeczenie ostateczne powinna wydać inna jednostka orzecznicza II stopnia. Z tych też przyczyn całość dokumentacji przesłano do Przychodni Chorób Zawodowych Podlaskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Białymstoku, a następnie do Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Treścią wydanych przez te jednostki orzeczeń organ administracyjny pozostawał związany.

14 Jeśli chodzi o rozpoznanie centralnego zwyrodnienia siatkówki oka prawego, to stwierdzono, iż występuje ono jedynie w orzeczeniu wydanym przez Poradnię Chorób Zawodowych Specjalistycznego Przemysłowego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Białymstoku z dnia 29 czerwca 1989 r. Powyższego rozpoznania nie potwierdza jednak m.in. badanie konsultacyjne przeprowadzone przez konsultanta krajowego ds. okulistyki, który w opinii z dnia 19 października 1998 r. stwierdza początkową zaćmę korową w oku prawym jako starczą, w oku lewym intensywne przymglenie rogówki jako powikłanie po wszczepieniu soczewki przedniokomorowej w oczach z jaskrą. Bezsprzecznie u skarżącego rozpoznano zaćmę w oku prawym starczą, natomiast w oku lewym dojrzałą. Z powodu braku dokumentacji z początkowego stadium zaćmy w oku lewym nie można postawić rozpoznania jako popromiennej. W żadnym z orzeczeń lekarskich nie stwierdzono etiologii zawodowej rozpoznanego schorzenia. Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu w ostatnim orzeczeniu również zaznaczyła, iż przebieg schorzenia u skarżącego przemawia z wysokim prawdopodobieństwem za pozazawodową etiologią zaćmy.

15 Skargę na powyższą decyzję złożył J. M. M., powtarzając w niej zarzuty zgłaszane w postępowaniu administracyjnym.

16 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

17 Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd podkreślił swoje związanie zapadłymi uprzednio w sprawie wyrokami (z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 142/06 i z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 424/09) oraz sformułowane w nich zalecenia (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji uznał, iż organy obu instancji zastosowały się do nich, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu skarżonych decyzji. W ramach prowadzonego postępowania, organ w dniu 4 marca 2010 r. ponownie przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne w środowisku pracy skarżącego, ustosunkowując się w nim również, zgodnie z zaleceniami Sądu, do opinii Centralnego Instytutu Ochrony Pracy w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. Powyższe dochodzenie epidemiologiczne wraz ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 listopada 2009 r. zostały przesłane jednostkom orzekającym w niniejszej sprawie. W oparciu o powyższe postępowanie, Przychodnia Chorób Zawodowych Podlaskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Białymstoku w dniu 19 sierpnia 2010 r. wydała orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej narządu wzroku. Podobnie Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, po powtórnym badaniu skarżącego przeprowadzonym na jego wniosek, w orzeczeniu lekarskim z dnia 16 lutego 2012 r. ponownie stwierdził brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej układu wzrokowego, wywołanej zawodowymi czynnikami fizycznymi lub chemicznymi. W prowadzonym postępowaniu jednostki orzekające odniosły się i wyjaśniły problem centralnych zmian zwyrodnieniowych siatkówki oka prawego. Uwzględniły ponadto informacje zawarte w piśmie Centralnego Instytutu ochrony Pracy z dnia 18 stycznia 2007 r., czemu swój wyraz dały w uzasadnieniu wydanych orzeczeń.

18 Organy obu instancji ustosunkowały się również do poglądu Sądu dotyczącego nieuwzględnienia przy wydawaniu rozstrzygnięcia faktu wypłacania skarżącemu przez pracodawcę dodatku za pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia, szczegółowo przedstawiając swoje stanowisko w uzasadnieniu podjętych rozstrzygnięć. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie pogląd organów, iż fakt wypłacania przez pracodawcę dodatku za pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia nie przesądza o uznaniu danego schorzenia za chorobę zawodową uznać należy za prawidłowy. Jak wskazał bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 27 września 2011 r. akt II SA/Bk 296/11 (wydanym w sprawie skarżącego, a dotyczącym choroby zawodowej nowotworu złośliwego skóry wywołanego promieniowaniem jonizującym) "istotne jest (...) ustalenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem takiego schorzenia a oddziaływaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy lub sposobem wykonywania".

19 W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji uznał, iż postępowanie wyjaśniające w sprawie choroby zawodowej zostało przeprowadzone zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Wskazując na § 1 i § 10 ust. 1 tego rozporządzenia, Sąd podkreślił, że w przypadku skarżącego zarówno jednostki orzecznicze I, jak i II stopnia wydały orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Nie został, zatem spełniony pierwszy z warunków, tj. nie rozpoznano schorzeń układu wzrokowego wywołanego czynnikami fizycznymi lub chemicznymi. W konsekwencji decyzja o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej odpowiada prawu.

20 Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 107 K.p.a.

21 Z przedstawionych wyżej przyczyn na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

22 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. M. M., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

23 1. prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 2351 Kodeksu pracy poprzez nietrafne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba zawodowa spowodowana była działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym",

24 2. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi poprzez naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka przewidzianego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy był niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego.

25 Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 P.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

26 W uzasadnieniu kasacji, wskazując na pisma Centralnego Instytutu Ochrony Pracy – Państwowy Instytut Badawczy w Warszawie, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2003 r., z dnia 28 września 2001 r. i z dnia 19 grudnia 2000 r., skarżący uznał, że dowody te wskazują na wysokie prawdopodobieństwo przekroczeń oddziaływania promieniowania ultrafioletowego i podczerwieni (emitowanych w wysokich natężeniach przez lampy kwarcowe), które mogło spowodować skutki dla jego zdrowia i być bezpośrednią przyczyną powstania u niego zaćmy i zwyrodnienia siatkówki. Nie bez znaczenia pozostawał również fakt otrzymywania przez skarżącego dodatku za pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia. Nadto skarżący zarzucił, iż w sprawie nie przeprowadzono istotnych pomiarów natężenia promieniowania.

27 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

28 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

29 W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. Stwierdzić należy, że nie zaistniała podstawa nieważności postępowania wskazywana przez skarżącego w piśmie procesowym skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego po wniesieniu kasacji, a oparta na dyspozycji art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przyczynę nieważności postępowania skarżący upatrywał w fakcie, iż uczestniczący w składzie Sądu pierwszej instancji sędzia Stanisław Prutis, tak jak i skarżący byli pracownikami tego samego Uniwersytetu. Stwierdzić należy, iż przyczyny wyłączenia sędziego zostały w art. 18 P.p.s.a. określone enumeratywnie. Nie mieszczą się w tych przyczynach okoliczności wskazywane przez skarżącego. Natomiast wyłączenie sędziego z przyczyn przewidzianych w art. 19 P.p.s.a. następuje tylko na jego żądanie lub na wniosek strony. Skarżący nie składał wniosku o wyłączenie sędziego Stanisława Prutisa, z wnioskiem takim nie występował również sędzia Stanisław Prutis. W tej sytuacji Sąd nie miał kompetencji do wnikania i badania z urzędu osobistych związków sędziego Stanisława Prutisa ze stronami sporu sądowego, mogących ewentualnie uprawdopodobnić wątpliwości, co do jego bezstronności w sprawie.

30 Wobec braku przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. analizę zarzutów ograniczono do podstaw kasacji wymienionych w skardze. Stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy przyczynę odmowy uznania, iż rozpoznane u skarżącego schorzenie stanowi chorobę zawodową, był brak rozpoznania jej zawodowej etiologii przez uprawnioną jednostkę medyczną. Zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy "za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonania pracy, zwanych <>". Pojęcie "choroby zawodowej" jest więc pojęciem prawnym, posiadającym ustawową definicję, a do jej stwierdzenia koniecznym jest wystąpienie dwóch pozostających ze sobą w związku przyczynowym przesłanek, tj. aby:

31 1. choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych była rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia,

32 2. choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy.

33 Ponieważ w toku postępowania zostało wykluczone spełnienie przesłanki pierwszej, stąd też bez wpływu na wynik sprawy pozostawała argumentacja kasacji odnoszącą się do prawdopodobieństwa przekroczeń oddziaływania promieniowania ultrafioletowego i podczerwieni w miejscu pracy. Zaznaczyć przy tym wyraźnie trzeba, iż fakt wykonywania pracy przez skarżącego w warunkach narażenia zawodowego nie był kwestionowany w sprawie ani przez Sąd pierwszej instancji, ani przez organy inspekcji sanitarnej. Ustalony jednak brak zawodowej etiologii (pochodzenia) choroby wykluczał możliwość jej stwierdzenia. Z tych też przyczyn za trafne należy również uznać twierdzenie Sądu sformułowane na tle argumentacji skarżącego o dodatku za pracę w warunkach szkodliwych, iż pozostaje ona bez znaczenia dla sprawy, skoro schorzenie to nie zostało zakwalifikowane przez uprawnione do tego jednostki medyczne jako choroba zawodowa. Z tych samych przyczyn bez znaczenia dla prawidłowości kontrolowanego w sprawie wyroku pozostawała argumentacja kasacji odnośnie braku przeprowadzenia istotnych dla sprawy pomiarów natężenia promieniowania.

34 Odnośnie z kolei oceny braku spełnienia przesłanki pierwszej, stwierdzić trzeba, iż autor kasacji nie podjął żadnej polemiki w zakresie tego ustalenia. Nie wskazał, bowiem na żadne okoliczności, które pozwalałyby na poddanie w wątpliwość prawidłowość oceny wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich jako środka dowodowego (opinii biegłego). Skoro obowiązkiem organu inspekcji sanitarnej jest kontrolowanie, czy wydane orzeczenie lekarskie, stanowiące podstawę wydania decyzji, a będące środkiem dowodowym, wyjaśniło istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, wymagające wiadomości specjalnych i czy orzeczenie to jest rzeczowe i przekonywająco uzasadnione, to zadaniem autora kasacji kwestionującego tę ocenę było wskazanie na konkretne okoliczności sprawy, które nie zostały przez organ wyjaśnione, bądź zostały wyjaśnione w sposób niezrozumiały lub pozostają w sprzeczności z innymi przeprowadzonymi dowodami. Wiarygodność wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich uprawnionych placówek medycznych nie została skutecznie podważona. Uniemożliwiało to kwalifikację stwierdzonej u skarżącego choroby jako zawodowej, a więc wywołanej zawodowymi czynnikami fizycznymi i chemicznymi.

35 Z przyczyn powyższych bezzasadny okazał się być zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 K.p.a., jak również zarzut naruszenia art. 2351 Kodeksu pracy.

36 Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesioną kasację.