Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2019 r., II OSK 2914/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2019 r., II OSK 2914/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień /spr./ sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy inspektor sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2130/16 w sprawie ze skargi G. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2130/16 oddalił skargę G. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

3 Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

4 Pismem z [...] października 2015 r. (wpływ do organu w dniu [...] listopada 2015 r.) M. D., aktualna właścicielka nieruchomości, wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) [...] o przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na dz. nr ew. [...] obr. [...], przy ul. [...] w [...].

5 Organ po wszczęciu postępowania i przeprowadzeniu kontroli w dniu [...] grudnia 2015 r. oraz w dniu [...] kwietnia 2016 r. ustalił, że budynek mieszkalny jednorodzinny na dz. nr [...], przy ul. [...] w [...] zrealizowano niezgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] z [...] września 1989 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę w zakresie powierzchni zabudowy, lokalizacji obiektu, podpiwniczenia, kształtu i powierzchni utwardzonych. Ustalono także, że budynek mieszkalny został wybudowany według projektu stanowiącego dokumentację zamienną sporządzoną przez tech. arch. E. D. Ponadto stwierdzono, że w dokumentach znajduje się potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia do użytkowania wydane przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] w dniu [...] grudnia 1991 r.

6 Powyższe ustalenia spowodowały, że PINB [...] decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...], na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr ew. [...], przy ul. [...] w [...], stanowiącego własność M. D. Zdaniem PINB z akt sprawy wynika, że postępowanie Gminy przed wydaniem potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia do użytkowania z [...] grudnia 1991 r. miało charakter legalizacyjny (uzyskano dokumentację zamienną). Organ stwierdził więc, że brak jest przedmiotu postępowania, którego mogłyby dotyczyć nakazy wydane w trybie przepisów ustawy – Prawo budowlane, skoro ówczesny organ nadzoru budowlanego usankcjonował dokonane zmiany i dopuścił obiekt do użytkowania.

7 Odwołanie od powyższej decyzji wniósł G. Z. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu złożonego odwołania, zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że z potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia do użytkowania przedmiotowego budynku mieszkalnego z [...] grudnia 1991 r. wynika, że miejscowy nadzór budowlany stwierdził zdatność do użytkowania wykonanego obiektu budowlanego na podstawie: wizji lokalnej dokonanej na działce i porównania z zatwierdzonym planem realizacji stanowiącym integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...]; oświadczenia złożonego przez nadzór budowlany pełniony przez E. D.; pozytywnej opinii kominiarskiej nr [...] z [...] listopada 1990 r.; załączonej aktualnej mapy inwentaryzacyjnej z naniesionym obiektem budowlanym; opinii Terenowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. Organ uznał więc, że nieodnalezienie kompletnej dokumentacji budowlanej spornego obiektu (brak protokołu z wizji lokalnej i oświadczenia kierownika budowy), nie świadczy o tym, że dokumenty takie nie istniały. W dacie budowy budynku brak było bowiem przepisów zobowiązujących właścicieli do przechowywania przez okres istnienia obiektu dokumentów związanych z jego realizacją. A zatem, zdaniem organu odwoławczego, potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia do użytkowania, wydane przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] w dniu [...] grudnia 1991 r., świadczy o legalności przedmiotowego obiektu i zaakceptowania go w obecnym kształcie. Nie jest zatem możliwe prowadzenie kolejnego postępowania administracyjnego w zakresie nadzoru budowlanego i merytoryczne rozpatrzenie wniosku M. D. z [...] października 2015 r., co spełnia przesłankę bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 kpa. Odnosząc się natomiast do podniesionej w odwołaniu kwestii przekroczenia dopuszczalnej odległości od granicy działki w lokalizacji spornego obiektu, organ odwoławczy stwierdził, że takie usytuowanie budynku względem działki skarżącego zostało zaakceptowane przez ówczesny organ nadzoru budowlanego, który w dniu [...] grudnia 1991 r. potwierdził przyjęcie zgłoszenia do użytkowania przedmiotowego budynku mieszkalnego.

8 Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył G. Z., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2130/16 oddalił złożoną skargę, uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

10 Sąd wskazał, że z poczynionych przez organy ustaleń wynika, że choć sporny budynek zrealizowano niezgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę z [...] września 1989 r., to jednak budynek ten w takim kształcie jak obecnie został przyjęty do użytkowania o czym świadczy "potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia do użytkowania obiektu budowlanego" z [...] grudnia 1991 r., treść tego dokumentu, a także obowiązujący wówczas stan prawny. W ocenie Sądu, organy orzekające słusznie przyjęły więc, że w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do wydania decyzji merytorycznej w trybie uregulowanym w art. 50 - 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414, z późn. zm).

11 Sąd zauważył, że przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229, z późn. zm.), obowiązującej w dacie budowy spornego budynku nie definiowały istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, a zmiany wprowadzone przy realizacji inwestycji należało wskazać dopiero oddając do użytku obiekt budowlany, tj. w trybie uregulowanym w art. 41 tej ustawy, poprzez przedstawienie na tym etapie planu realizacyjnego i projektu z wszystkim rysunkami zamiennymi lub naniesionymi zmianami, wprowadzonymi w toku wykonywania robót budowlanych. Jednocześnie przepisy ww. ustawy nie przewidywały (tak jak obecnie) instytucji sprzeciwu do dokonanego zawiadomienia o oddaniu obiektu do użytkowania. Tak więc jeśli organ, po otrzymaniu takiego zawiadomienia, nie widział potrzeby ingerencji w trybie art. 37, 40 czy art. 42 ust. 2 ww. ustawy, to nie wydawał decyzji. Nie miał również obowiązku wydania potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia do użytkowania obiektu budowlanego. Niemniej w stosunku do przedmiotowego obiektu taki dokument został wydany, i wynika z niego, że właściwy organ analizował zdatność do użytkowania ww. obiektu. W konsekwencji Sąd zgodził się z organami orzekającymi, że sporny obiekt w takim kształcie jak obecnie, został przez właściwy organ zaakceptowany, co nie musiało jednak w stanie prawnym wówczas obowiązującym znaleźć odzwierciedlenia w decyzji, czy w innym rozstrzygnięciu organu. Zdaniem Sądu, słusznie przyjęto więc, że brak takiego orzeczenia nie może w okolicznościach niniejszej sprawy prowadzić do kolejnego postępowania, w tym samym zakresie, co uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa.

12 Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, że przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy wziął pod uwagę także wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2656/15, wydany w sprawie ze skargi G. Z. na decyzję SKO w [...] z [...] marca 2014 r., dotyczącą warunków zabudowy dla nieruchomości, na której zlokalizowany jest sporny budynek. Sąd uznał jednak, że stanowisko NSA zawarte w powyższym wyroku nie miało żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.

13 Skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku złożył G. Z. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:

14 1) przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

15 a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej "ppsa", poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisów art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, a także przepisów art. 7, 77 § 1 kpa przez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i w rezultacie nieprawidłowe uznanie, że decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego jest prawidłowa, mimo braków w zakresie wyczerpującej analizy całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności składających się na stan faktyczny sprawy, a zwłaszcza zgodności z przepisami dokonanej samowolnej rozbudowy domu, w którym przewidywana jest jeszcze dalsza jego rozbudowa, z ograniczeniem się jedynie do stwierdzenia, że wobec przyjęcia zgłoszenia o użytkowaniu domu brak jest podstaw do administracyjnej ingerencji w tej sprawie pomimo odmiennego w tym zakresie stanowiska stron;

16 b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ppsa poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji za nieistotną okoliczność, że 21 czerwca 2017 r. NSA po rozpoznaniu skargi kasacyjnej G. Z. wydał wyrok w sprawie związanej z tą samą inwestycją, w którym stwierdził, że niedopuszczalne jest takie podejmowanie decyzji, które doprowadzi do utrwalenia negatywnych dla skarżącego skutków wywołanych wadliwą, naruszającą przepisy co do zachowania odległości od granic działki zabudową i uznanie, że skoro NSA nie wskazał sposobu załatwienia sprawy to taki wyrok nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w tej sprawie, chociaż dotyczy inwestycji, którą chciał poddać weryfikacji sam inwestor;

17 2) przepisów prawa materialnego, tj.:

18 a) art. 37, art. 40 oraz art. 41 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. w zw. z art. 103 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. poprzez niewłaściwą wykładnię tych przepisów sprowadzającą się do przyjęcia, że nie może być mowy o postępowaniu naprawczym w sytuacji, gdy obiekt jest już użytkowany i istnieją szczątkowe dokumenty pozwalające przypuszczać, że w przeszłości toczyło się postępowanie związane z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego przy jednoczesnym uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że budynek został wykonany i posadowiony niezgodnie z pozwoleniem na budowę.

19 Wskazując na powyższe zarzuty G. Z. wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

20 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że w świetle przepisów ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 i art. 40 tej ustawy, powinna zostać wydana decyzja orzekająca o legalności inwestycji, co oznacza objęcie jej gwarancją bezpieczeństwa prawnego. Właściwym środkiem jest pozwolenie na użytkowanie, wydane na podstawie art. 42 ust. 1 ww. ustawy. Na jego wydanie pozwala, zdaniem skarżącego, wykładnia celowościowa wskazanego przepisu, uwzględniająca istotę legalizacji samowoli budowlanej i istotę pozwolenia na użytkowanie. Skarżący wskazał więc, że skoro pozwolenie na użytkowanie jest stwierdzeniem zdatności obiektu do użytkowania, to decydujące znaczenie w procesie legalizacji samowoli na podstawie art. 42 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., powinno mieć ustalenie, że obiekt użytkowany bez pozwolenia na budowę nie narusza przepisów prawa. Tymczasem w niniejszej sprawie uznano, że pomimo ewidentnych niezgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę oraz przy niewystarczającej dokumentacji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie, żadne postępowanie naprawcze nie powinno być prowadzone, bowiem wystarczające jest to, że kiedyś w przeszłości ten wzniesiony niezgodnie z przepisami (w tym z naruszeniem § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z dnia 3 lipca 1980 r.) dom był zgłoszony do użytkowania.

21 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

22 Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

23 Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

24 Z uwagi na charakter i okoliczności sprawy w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się w zasadzie do zakwestionowania prawidłowo zastosowanych przez organ przepisów prawa materialnego.

25 Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 103 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., w tym art. 37, 40 oraz art. 41 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl art. 103 ust. 2 cyt. ustawy, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. W art. 103 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. przyjęto zatem, że regułą podstawową jest stosowanie nowej ustawy. Obejmuje ona nie tylko sprawy, w których postępowanie administracyjne jest wszczynane już po wejściu jej w życie (niezależnie od tego, czy dotyczy zdarzeń faktycznych powstałych jeszcze w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy), ale także sprawy wszczęte a niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, to jest sprawy będące w toku w dniu 1 stycznia 1995 r. Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 103 ust. 2 omawianej ustawy. Wyjątek ten dotyczy wyłączenia stosowania Prawa budowlanego z 1994 r. po dniu 1 stycznia 1995 r. tylko w odniesieniu do przepisu art. 48 tej ustawy i wyłącznie wówczas, gdy przed dniem 1 stycznia 1995 r. budowa obiektu została zakończona lub, gdy w stosunku do takiego obiektu wszczęto postępowanie administracyjne. Oznacza to, że przepis art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. ma zastosowanie do obiektów budowlanych powstałych bez wymaganego pozwolenia na budowę, czyli w warunkach samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 tej ustawy, których budowę zakończono przed dniem 1 stycznia 1995 r., lub w stosunku do których przed 1 stycznia 1995 r. wszczęto postępowanie administracyjne, lecz go do tego dnia nie zakończono.

26 Inwestycja, której dotyczy zaskarżony wyrok, polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...], przy ul. [...] w [...] została zrealizowana przed dniem 1 stycznia 1995 r., a w trakcie jej prowadzenia inwestor odstąpił od projektu budowlanego zatwierdzonego pozwoleniem na budowę z [...] września 1989 r. Przy czym budynek w nowym kształcie i umiejscowieniu został zgłoszony do użytkowania w dniu [...] października 1991 r., a Burmistrz Miasta i Gminy [...] [...] grudnia 1991 r. wydał potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia do użytkowania obiektu budowlanego. Powyższe oznacza, że w dniu wejścia w życie ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. sprawa dotycząca budowy spornego obiektu była zakończona.

27 A zatem w okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł znaleźć zastosowania art. 103 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. W przedmiotowej sprawie inwestycja nie była bowiem realizowana w warunkach samowoli budowlanej, tylko na podstawie pozwolenia na budowę z [...] września 1989 r. Inwestor uzyskał pozwolenie na budowę i na jego podstawie wykonał obiekt. Natomiast ustalenie, że obiekt powstał z naruszeniem warunków ustalonych w pozwoleniu na budowę powoduje, że doszło do odstępstw od pozwolenia na budowę, a rzeczą organu była ocena tych odstępstw w aspekcie ich zgodności z przepisami prawa, której organ dokonał w 1991 r. W związku z tym przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy z wniosku M. D. nie mogły znaleźć zastosowania przepisy art. 37, art. 38, art. 39, art. 40, art. 41 i art. 42 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., która to ustawa - zgodnie z art. 107 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. - 31 grudnia 1994 r. utraciła moc. Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia tych przepisów przez Sąd pierwszej instancji.

28 Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że zrealizowany obiekt oddano do użytkowania, gdyż ówczesny właściciel obiektu pismem z [...] października 1991 r. zawiadomił o zakończeniu budowy, załączając do niego odpis aktu notarialnego, dziennik budowy oraz protokół kominiarski. Następnie organ w dniu [...] grudnia 1991 r. wydał potwierdzenie przyjęcia obiektu do użytkowania. Z dokumentu tego wynika, że został on wydany po przeprowadzeniu wizji lokalnej dokonanej na działce i porównaniu (budynku) z zatwierdzonym planem realizacyjnym stanowiącym integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę, a także w oparciu o aktualną mapę inwentaryzacyjną z naniesionym obiektem budowlanym i po uzyskaniu pozytywnej opinii kominiarskiej. Wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargę kasacyjną, z analizy przepisów art. 37, art. 38, art. 39, art. 40, art. 41 i art. 42 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., obowiązującej w dacie budowy spornego budynku, nie wynika, aby w każdym przypadku realizacji inwestycji z odstępstwami od pozwolenia na budowę, gdy nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 i art. 40 tej ustawy, istniała konieczność uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dotyczył tylko dwóch przypadków, tj. w stosunku do obiektu, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek (art. 42 ust. 1), albo gdy obowiązek taki został nałożony przez organ z uwagi na ochronę wartości wymienionych w art. 42 ust. 2 ww. ustawy, ale żaden z nich nie miał zastosowania względem spornej zabudowy. A zatem jeśli organ, po otrzymaniu zawiadomienia o zakończeniu budowy wraz z wszystkimi dokumentami wskazującymi na wprowadzone zmiany przy realizacji inwestycji (art. 41 ww. ustawy), nie znalazł potrzeby ingerencji w trybie art. 37, 40 czy art. 42 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., to nie miał obowiązku wydawania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie danego obiektu.

29 Z powyższego wynika zatem, że stwierdzenie przez właściwy organ po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających zdatności do użytkowania spornego obiektu, przesądza o tym, że postępowanie w sprawie budowy przedmiotowego obiektu zostało zakończone. Brak było zatem możliwości ponownego prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ nadzoru budowlanego, a tym samym merytorycznego rozpatrzenia wniosku M. D. Prawidłowe było więc umorzenie, wszczętego w trybie uregulowanym w art. 50 – 51 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r., postępowania jako bezprzedmiotowego.

30 Przedstawione powyżej rozważania przesądzają o tym, że niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ppsa przez ich niezastosowanie pomimo naruszenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 7, 77 § 1 kpa z uwagi na zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Jak wskazano powyżej organy orzekające w kontrolowanym postępowaniu wyjaśniły i zbadały w sposób wystarczający wszystkie istotne kwestie dla postępowania wszczętego z wniosku M. D. Wyjaśniły także z jakiego powodu uznały, że prowadzenie kolejnego postępowania w stosunku do spornej inwestycji zrealizowanej niezgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę jest bezprzedmiotowe. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do umorzenia, na podstawie art. 105 § 1 kpa, postępowania administracyjnego wszczętego z wniosku M. D., co trafnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 ppsa.

31 Ponadto za niezasadny uznać należy też zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ppsa poprzez uznanie, że wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2656/15 wydany w sprawie ze skargi kasacyjnej G. Z. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi istotnej okoliczności, pomimo, że dotyczy warunków zabudowy dla nieruchomości, na której zlokalizowany jest sporny budynek. Zauważyć należy, że wskazanym wyrokiem NSA uchylił zarówno wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1083/14, jak i zaskarżoną w sprawie decyzję SKO w [...] z [...] marca 2014 r. z uwagi na niewyjaśnienie czy w stosunku do budynku, który w świetle wniosku o warunki zabudowy ma podlegać przebudowie i nadbudowie, nie toczy się postępowanie przed organami nadzoru budowlanego. W wyroku tym NSA stwierdził, że niedopuszczalne jest, aby organ rozstrzygał w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań organów nadzoru budowlanego podejmowanych co do robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub z przekroczeniem jego warunków. W świetle powyższego za zasadne uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r. nie stanowi istotnej okoliczności w niniejszej sprawie, gdyż w wyroku tym NSA nie wskazał, bowiem rozstrzygał inną sprawę, jakim rozstrzygnięciem powinno zakończyć się postępowanie dotyczące spornego budynku, prowadzone przez organ nadzoru budowlanego, a jedynie stwierdził, że postępowanie takie, jeśli jest prowadzone, powinno zostać zakończone przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla tej nieruchomości.

32 W związku z powyższym, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.