Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2024 r., II OSK 2646/21

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2024 r., II OSK 2646/21

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 18 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 37/21 w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 2 grudnia 2020 r. nr WINB-WOA.7721.10.8.2020 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 37/21 oddalił skargę R. C. (dalej jako "skarżący") na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 2 grudnia 2020 r. znak: WINB-WOA.7721.10.8.2020 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

3 Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

4 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Skarżysku-Kamiennej (dalej "PINB") decyzją z dnia 27 sierpnia 2020 r. znak: NB.5160.4.2.2018, nakazał skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo - warsztatowego o wymiarach ok. 7,30 x 5,0 m wchodzącego w skład obiektów zakładu stolarskiego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

5 Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 2 grudnia 2020 r. znak: WINB-WOA.7721.10.8.2020 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

6 Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy budynek o konstrukcji stalowej, obłożony blachą, został wybudowany samowolnie i bezspornie powstał w latach 1993-1994, a więc pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38 poz. 229 ze zm.) zwanej dalej "P.b. z 1974 r.".

7 Mając na uwadze treść art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", wskazał, że zastosowanie w sprawie zamiast art. 48 tej ustawy znajdują przepisy dotychczasowe, tj. art. 37 lub art. 40 - 42 P.b. z 1974 r. Natomiast w zakresie zagospodarowania przestrzennego stosownie do uchwały NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. II OPS 2/13 znajdują zastosowanie regulacje obowiązujące w dacie wydania rozstrzygnięcia przez organ administracji, jednak w postępowaniu dotyczącym nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić również przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od początku jego budowy.

8 Następnie ŚWINB wskazał, że na terenie gminy, na którym usytuowana jest działka o nr ew. [...] w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej "m.p.z.p."), co skutkowało zobowiązaniem skarżącego postanowieniem PINB z 16 lipca 2018 r. do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, potwierdzającej zgodność obiektu z przepisami planistycznymi Gminy.

9 Organ zauważył, że pomimo wystąpienia ze stosownym wnioskiem skarżący nie uzyskał warunków zabudowy dla realizacji ww. inwestycji. Wójt Gminy Bliżyn odmówił wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, wskazując na odmowę uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez zarządcę drogi krajowej - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w zakresie obsługi komunikacyjnej. Odmowna decyzja Wójta Gminy Bliżyn została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 16 września 2019 r. znak: SKO.PZ-71/3149/496/2019.

10 Wobec powyższego zaistniała przesłanka do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego określona w art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. 1974 r., zgodnie z którym obiekty znajdujące się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę podlegają przymusowej rozbiórce. Z przepisów obowiązującego w czasie budowy budynku gospodarczo-warsztatowego Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Bliżyn zatwierdzonego uchwałą nr 39/91 Rady Gminy w Bliżynie z dnia 16 grudnia 1991 r., opublikowanego w Dz. Urz. Woj. Kieleckiego nr 2 z dnia 6 lutego 1992 r., który utracił swą moc z dniem 31 grudnia 2003 r. wynika, że sporny obiekt znajdował się na terenie oznaczonym RP i RZ tj. teren upraw polowych, łąk i pastwisk. W pkt 4 m.p.z.p. zatytułowanym "Tereny poza obszarami zainwestowania osadniczego /RP/", w pkt. 4.1 tego planu obowiązywała ochrona rolniczej przestrzeni produkcyjnej przed zmianą jej wykorzystania na cele nierolnicze. W pkt 4.3 m.p.z.p. postanowiono natomiast, że budowa obiektów kubaturowych na użytkach rolnych jest dopuszczalna jedynie wówczas, jeżeli obiekty te mają funkcjonalny związek z tymi użytkami i jeżeli ich realizacja nie jest możliwa na terenach budowlanych wyznaczonych planem.

11 Zdaniem organu odwoławczego, nie można było powiązać funkcjonowania zakładu stolarskiego z rolniczym charakterem działki nr ew. [...], określonym w m.p.z.p., obowiązującym w dacie budowy przedmiotowego obiektu. Tym samym budowa budynku gospodarczo-warsztatowego związana z funkcjonowaniem warsztatu stolarskiego jest niezgodna z przepisami planistycznymi obowiązującymi w czasie realizacji obiektu, jak również z przepisami w czasie orzekania w sprawie. Powyższe uzasadniało wydanie nakazu rozbiórki tego obiektu.

12 Odnosząc się do treści odwołania organ stwierdził, że tocząca się przed WSA w Warszawie pod sygn. akt VII SA/Wa 2618/19 sprawa w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego nie jest zagadnieniem wstępnym, umożliwiającym zawieszenie postępowania dotyczącego samowoli budowlanej. Taki związek przyczynowy istniał w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy, które zostało zakończone. Nie było natomiast podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania toczącego się przed organami nadzoru budowlanego.

13 Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższą decyzję, zaskarżając jej naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony w niniejszej sprawie w sytuacji gdy toczy się postępowanie, którego przedmiot ma istotne i podstawowe znaczenie dla sprawy; art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie przebudowy istniejącego wspólnego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego w km ok. 235+ 675 SP drogi krajowej nr [...] do nieruchomości składających się z działek o nr ew. [...] i [...] obręb [...] gmina Bliżyn, która to sprawa jest w toku, a jej rozstrzygnięcie ma kluczowe znaczenie dla ustalenia warunków zabudowy, których ustalenie jest niezbędnym elementem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

14 Skarżący argumentował, że należało uwzględnić toczące się nadal postępowanie w zakresie przebudowy zjazdu bowiem warunkiem koniecznym do legalizacji samowoli budowlanej jest uzyskanie warunków zabudowy, warunkiem zaś uzyskania warunków zabudowy jest uzyskanie zgody na przebudowę ww. zjazdu. Rozstrzygnięcie w zakresie zgody na przebudowę zjazdu ma zatem charakter zagadnienia wstępnego ponieważ bez rozstrzygnięcia kwestii ww. zjazdu, nie będzie możliwe wydanie prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy, która w niniejszej sprawie ma podstawowe znaczenie.

15 Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę, uznając, że nie zasługiwała na uwzględnienie.

16 Sąd zauważył, że stan faktyczny ustalony w sprawie przez organy jest niesporny. Skarżący nie kwestionuje bowiem, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej w latach 1993-1994. Następnie przywołał przepis intertemporalny art. 103 ust. 2 P.b., który ze względu na czas powstania budynku w sytuacji orzeczenia rozbiórki nakazywał stosowanie art. 37 lub art. 40 - 42 P.b. z 1974 r. Sąd potwierdził zasadność zastosowania w sprawie tych przepisów.

17 Sąd przytoczył treść art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r. i stwierdził, że wynika z niej, że przesłanką zobowiązującą właściwy organ administracji do nałożenia obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego jest wybudowanie go niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy oraz znajdowanie się tego obiektu w miejscu, które zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego nie jest przeznaczone pod zabudowę albo jest przeznaczone pod innego rodzaju zabudowę.

18 Następnie Sad wyjaśnił, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 P.b., są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy (por. uchwała Siedmiu Sędziów NSA z 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13 dostępna - CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

19 Odnośnie do pierwszej przesłanki zawartej w art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r., jaką jest budowa obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie budowy, co oznacza budowę bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, Sąd wskazał, że na gruncie przepisów obowiązujących w okresie budowy przedmiotowego obiektu (1993-1994), zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 P.b. z 1974 r., roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek można było rozpocząć jedynie po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Z kolei stosownie do art. 2 ust. 1 tej ustawy przez "obiekty budowlane" rozumie się stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle, jak mosty, budowle ziemne, tunele, drogi, linie kolejowe, sieci energetyczne i telekomunikacyjne, budowle hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, ściany oporowe, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, stanowiące całość techniczno-użytkową, wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełniania przeznaczonych im funkcji. Zgodnie z art. 2 ust. 2 przez "budowę" rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego, a także jego przebudowę i rozbudowę. Natomiast przez "roboty budowlane" rozumie się roboty polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części oraz urządzeń reklamowych, dzieł plastycznych i innych urządzeń wpływających na wygląd obiektu budowlanego – art. 2 ust. 3 tej ustawy.

20 Jednocześnie w art. 28 ust. 4 P.b. z 1974 r. stwierdza się, że Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska określi w drodze rozporządzenia zakres, warunki i tryb uzyskiwania pozwoleń na budowę, rodzaje robót budowlanych zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz rodzaje rozbiórek zwolnione od obowiązku zgłoszenia. Na podstawie wskazanej wyżej delegacji ustawowej wydane zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48, ze zm.), które przewidywało w § 44 ust. 1 obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla wykonania i rozbudowy stałych i tymczasowych budynków. Z kolei pod pojęciem "budynek tymczasowy", na podstawie § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62, ze zm.) rozumie się budynki nie połączone w sposób trwały z gruntem, skonstruowane jako rozbieralne, jak baraki, kioski, obiekty o konstrukcji pneumatycznej i typu namiotowego lub budynki określone w przepisach jako tymczasowe.

21 Na podstawie powyższych unormowań prawnych Sąd uznał, że wybudowanie przedmiotowego obiektu budowlanego, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Jednak jak ustalono skarżący nie legitymuje się pozwoleniem na budowę tego obiektu. Organy zatem zasadnie przyjęły, że w sprawie zachodzi określona w art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r. przesłanka niezgodności z przepisami obowiązującymi w dacie budowy.

22 Zdaniem Sądu, organy słusznie uznały, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w chwili załatwiania sprawy administracyjnej dotyczącej samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego, czyli obecnie obowiązująca ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), zwaną dalej u.p.z.p.

23 Sąd zauważył, że na podstawie u.p.z.p. pod zabudowę przewidziane są nie tylko tereny objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z treści art. 4 ust. 2 u.p.z.p. wynika bowiem, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

24 1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

25 2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

26 Tym samym w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania terenu następuje również w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

27 W konsekwencji należało przyjąć, że inwestor może wykazać w postępowaniu dotyczącym samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego decyzją o warunkach zabudowy, że obiekt budowlany, którego dotyczy sprawa, został zrealizowany na terenie, na którym dopuszczalna jest tego rodzaju zabudowa. Na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 grudnia 2007 r. (sygn. akt P 37/06 - ogłoszony w Dz. U. z dnia 29 grudnia 2007 r. Nr 247, poz. 1844), dopuszczono możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu, na którym znajduje się samowolnie postawiony obiekt budowlany podlegający rozbiórce.

28 Sąd stwierdził, że z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy wynika, że na terenie na którym położona jest działka nr ew. [...], w dacie rozstrzygania niniejszej sprawy, nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na powyższe, organ pierwszej instancji, prawidłowo umożliwił skarżącemu uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej działki (postanowienie PINB z dnia 16 lipca 2018 r. K-I-12 akt adm.).

29 Organy prawidłowo ustaliły, że Wójt Gminy Bliżyn odmówił wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, wskazując na odmowę uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez zarządcę drogi krajowej - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w zakresie obsługi komunikacyjnej. Odmowna decyzja Wójta Gminy Bliżyn została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 16 września 2019 r. znak: SKO.PZ-71/3149/496/2019.

30 Sąd uznał, że w tym stanie rzeczy, ŚWINB zasadnie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie można wyeliminować przesłanki zasadności wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, określonej w art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r.

31 Trafnie również organ ten ocenił, że z przepisów obowiązującego w czasie budowy obiektu (budynku gospodarczo - warsztatowego) Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Bliżyn, zatwierdzonego uchwałą nr 39/91 Rady Gminy w Bliżynie z dnia 16 grudnia 1991 r., opublikowanego w Dz. Urz. Woj. Kieleckiego nr 2 z dnia 6 lutego 1992 r., który utracił swą moc z dniem 31 grudnia 2003 r. wynika, że sporny obiekt znajdował się na terenie oznaczonym w pkt 4 m.p.z.p. zatytułowanym "Tereny poza obszarami zainwestowania osadniczego /RP/". Zgodnie z pkt. 4.1 tego planu obowiązywała ochrona rolniczej przestrzeni produkcyjnej przed zmianą jej wykorzystania na cele nierolnicze. W pkt 4.3 m.p.z.p. postanowiono, że budowa obiektów kubaturowych na użytkach rolnych jest dopuszczalna jedynie wówczas, jeżeli obiekty te mają funkcjonalny związek z tymi użytkami i jeżeli ich realizacja nie jest możliwa na terenach budowlanych wyznaczonych planem. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, rację ma organ wskazując, że nie można powiązać funkcjonowania zakładu stolarskiego z rolniczym charakterem działki nr ew. [...], określonym w m.p.z.p., obowiązującym w dacie budowy tego obiektu.

32 Sąd za nieuzasadnione uznał postawione w skardze zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 7 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie przebudowy istniejącego wspólnego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że tocząca się przed WSA w Warszawie pod sygn. akt VII SA/Wa 2618/19 sprawa w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego nie jest zagadnieniem wstępnym, umożliwiającym zawieszenie postępowania dotyczącego samowoli budowlanej. Prawomocne rozstrzygnięcie sprawy ze skargi R. C. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 11 września 2019 r. nie spowoduje bowiem wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy.

33 R. C. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy wskazał na naruszenie:

34 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że tocząca się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie sprawa o sygn. akt VII/SA/Wa 2618/19 nie jest zagadnieniem wstępnym uzasadniającym zawieszenie postępowania dotyczącego rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-warsztatowego o wym. ok. 7,30 m x 5 m wchodzącego w skład obiektów zakładu stolarskiego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] w m. [...] gm. [...],

35 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia w toku postępowania słusznego interesu skarżącego.

36 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

37 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

38 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

39 Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

40 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez R. C. nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

41 Sąd I instancji dokonał szczegółowej i wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku tego Sądu. Odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej musi w tej sytuacji sprowadzać się w istocie do powtórzenia prawidłowej argumentacji wskazanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

42 Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Słusznie Sąd I instancji uznał, że sprawa o sygn. akt VII SA/Wa 2618/19 nie jest zagadnieniem wstępnym uzasadniającym zawieszenie postępowania dotyczącego rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-warsztatowego. Przedstawioną przez Sąd I instancji argumentację w tej kwestii należy w pełni podzielić. Dodać jedynie należy, że skarga kasacyjna w ww. sprawie została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalona wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2020 r. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 274/21 oddalił skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku Sądu I instancji.

43 Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. W sytuacji, gdy zaistniały przesłanki do wydania decyzji o nakazie rozbiórki organ administracji miał obowiązek taką decyzję wydać. Odstąpienie od wydania takiej decyzji byłoby naruszeniem prawa. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że nie został uwzględniony słuszny interes skarżącego kasacyjnie. Uwzględnienie przez organy administracji słusznego interesu obywatela może mieć miejsce tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie organu administracji nie prowadzi do naruszenia prawa. W niniejszej sprawie taka zaś sytuacja nie miała zaś miejsca.

44 Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.