Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2012 r., II OSK 1882/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2012 r., II OSK 1882/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2012 r., sygn. IV SA/Wa 185/12 w sprawie ze skargi R. K. na czynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie odmowy doręczenia decyzji postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. K. na czynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie odmowy doręczenia decyzji. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż w ocenie Sądu przedmiot skargi nie mieści się katalogu spraw określonym przez art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, który wprawdzie dopuszcza wniesienie skargi na czynność organu administracji publicznej, ale jednocześnie precyzuje, że musi być to czynność dotycząca uprawnień lub obowiązków strony wynikających z przepisów prawa. Wobec tego musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a czynnością, która takiego uprawnienia lub obowiązku dotyczy. Doręczenie decyzji jest jedynie czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie rozstrzygnięcia, które zapadło w sprawie. Z kolei czynność ta nie przyznaje uprawnień ani obowiązków. Prawidłowość doręczenia decyzji może być przedmiotem kontroli Sądu przy ocenie legalności rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Nie może natomiast stanowić przedmiotu odrębnej skargi.

3 Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł R. K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, którym uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik prawy tj.:

4 1/ art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w zw. z art. 52 § 3 ppsa w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa w zw. z art. 109 pkt 1 Kpa w zw. z art. 104 § 1 Kpa, poprzez przyjęcie, że czynność organu w postaci odmowy doręczenia decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy nie może stanowić przedmiotu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a co za tym idzie winna ona zostać odrzucona jako niedopuszczalna, podczas gdy czynność organu stanowiła inny niż określony w art. 3 § 1 pkt 1-3 ppsa akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5 2/ art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa poprzez przyjęcie, że czynność materialno-techniczna nie może stanowić przedmiotu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co stanowiło podstawę odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, podczas gdy tego rodzaju działanie organu administracji stanowi inne niż określone w art. 3 § 1 pkt 1 - 3 ppsa akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

6 3/ art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa poprzez przyjęcie, że nie mogą stanowić przedmiotu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego inne niż określone w art. 3 § 1 pkt 1-3 ppsa akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, mające swą podstawę w przepisach prawa procesowego, co stanowiło podstawę odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, podczas gdy przepis art. 3 § 2 pkt 4 ppsa nie zawęża pojęcia "uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa" jedynie do sfery prawa materialnego.

7 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się szereg argumentów merytorycznych dotyczącej wydanej w sprawie decyzji o ustaleniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Ponadto podkreśla się, że skarżący zamierza złożyć odwołanie od tej decyzji.

8 Odpowiedź na skargę kasacyjną, z wnioskiem o jej oddalenie, złożył Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

10 Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

11 Już z samej treści skargi kasacyjnej wynika, iż Skarżący otrzymał przedmiotową decyzję o ustaleniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Problematyczna jest natomiast kwestia czy sposób jej doręczenia był skuteczny, czy też wadliwy i jakie skutki prawne z tego wynikają.

12 Obecne żądanie doręczenia decyzji /w istocie kolejnego jej egzemplarza/ jak można również wnosić z uzasadnienia skargi kasacyjnej wiąże się z tym, iż Strona zamiast przedsięwziąć przewidziane prawem środki wynikające z wadliwego – jej zdaniem – skierowania do niej decyzji, uznaje, że najwłaściwszym jest pozyskanie nowego egzemplarza decyzji, co w jej ocenie umożliwi skuteczne wniesienie środka zaskarżenia.

13 Rację ma jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrażając w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia pogląd, iż dążenia wnoszącego skargę kasacyjną i jego oczekiwania nie mogą być zaspokojone poprzez wniesienie skargi w ramach naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.

14 Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 ppsa.