Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2010 r., II OSK 1873/09

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2010 r., II OSK 1873/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant asystent Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Gminy Czorsztyn z siedzibą w Maniowach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 1089/08 w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Czorsztyn z siedzibą w Maniowach z dnia 28 marca 2008 r. nr XVII/105/08 w przedmiocie ustalenia miejscowości, w której pobiera się opłatę klimatyczną oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2009 r. stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach z dnia 28 marca 2008 r. Nr XVII/105/08 w przedmiocie ustalenia miejscowości, w której pobiera się opłatę klimatyczną.

3 W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w dniu 28 marca 2008 r. Rada Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach podjęła uchwałę Nr XVII/105/08 w sprawie ustalenia miejscowości, w której pobiera się opłatę klimatyczną. Zgodnie z § 1 tej uchwały opłatę miejscową pobiera się na terenie miejscowości: Huba, Maniowy, Mizerna, Kluszkowce, Czorsztyn, Sromowce Wyżne, Sromowce Niżne.

4 W dniu 1 października 2008 r. Wojewoda Małopolski wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach domagając się stwierdzenia jej nieważności. Uzasadniając swoje stanowisko organ nadzoru stwierdził, iż zaskarżona uchwała narusza w sposób istotny przepisy aktualnie obowiązującego prawa, a w szczególności art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), a także przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową (Dz.U. z 2007 r. Nr 249, poz. 1851). Zgodnie z artykułem 17 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opłata miejscowa jest pobierana od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach posiadających korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe oraz warunki umożliwiające pobyt osób w tych celach lub w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status obszaru ochrony uzdrowiskowej. Rada Ministrów zgodnie z delegacją zawartą w art. 17 ust 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na mocy wyżej cytowanego rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową, określiła warunki klimatyczne i krajobrazowe umożliwiające pobyt osób w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową. Organ nadzoru podniósł, że z dniem wejścia w życie powyższego rozporządzenia, rady gmin podejmujące uchwały w sprawie ustalenia miejscowości, w których można pobierać opłatę miejscową, zostały zobowiązane do uwzględniania minimalnych warunków klimatycznych i krajobrazowych, określonych w tym akcie normatywnym.

5 Strona skarżąca wyjaśniła, że począwszy od 1 stycznia 2006r., wraz ze zmianą cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, kompetencja do ustalania miejscowości, w których pobierana jest opłata miejscowa została przypisana radzie gminy, a nie jak było to dotychczas wojewodzie. Aktem normatywnym, na mocy którego wcześniej ustalono miejscowości, w których można było pobierać przedmiotową opłatę było rozporządzenie nr 3/2004 Wojewody Małopolskiego z dnia 24 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ustalenia w województwie małopolskim miejscowości, w których pobierana jest opłata miejscowa (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego Nr 41, poz. 539). W wykazie, stanowiącym Załącznik Nr 1 do przedmiotowego rozporządzenia znalazły się miejscowości: Czorsztyn, Huba, Kluszkowice, Maniowy, Mizerna, Sromowce Niżne i Sromowce Wyżne. Cytowane rozporządzenie Wojewody Małopolskiego zachowało moc do dnia wydania nowych aktów prawa miejscowego, przez organy przejmujące zadania i kompetencje, czyli jak w tym wypadku – do czasu wydania uchwały rady gminy w sprawie ustalenia miejscowości w których pobierana jest opłata miejscowa. Niemniej jednak, wobec wejścia w życie w dniu 15 stycznia 2008 r. cytowanego wcześniej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r., rozporządzenie Wojewody Małopolskiego nr 3/2004 stało się co najmniej w części bezprzedmiotowe, ponieważ nie uwzględniało ono minimalnych warunków klimatycznych i krajobrazowych przewidzianych w cyt. powyżej rozporządzeniu Rady Ministrów. Zdaniem organu nadzoru można bronić dwóch odmiennych poglądów, a zatem takiego, że z dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. – rozporządzenie Wojewody Małopolskiego Nr 3/2004 utraciło moc obowiązującą i względnie takiego, że z tą datą stało się ono bezprzedmiotowe w odniesieniu do tych miejscowości, które nie spełniają warunków określonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. Niezależnie jednak od tego, któremu z tych poglądów przyzna się rację, zdaniem organu nadzoru, skutek będzie ten sam, a mianowicie ten, że z tą datą normy rozporządzenia Wojewody dotyczące miejscowości nie spełniających wymogów określonych rozporządzeniem Rady Ministrów, nie mogą być stosowane.

6 Strona skarżąca, dokonując obszernej analizy obowiązujących przepisów podniosła, że aby dana miejscowość mogła być uznana za miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową, rada gminy musi podjąć stosowną uchwałę. Jednak w takiej miejscowości muszą być spełnione minimalne warunki klimatyczne i krajobrazowe, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową. Wojewódzki Inspektor Środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu, w danej strefie. Oceniając jakość powietrza w danej strefie musi kierować się wytycznymi, zawartymi w stosownym rozporządzeniu Ministra Środowiska, które określają dopuszczalne poziomy niektórych substancji – skażeń w powietrzu. Natomiast Wojewódzki Inspektor ochrony Środowiska, oceniając jakość powietrza dokonuje także klasyfikacji stref w oparciu o przepisy prawa. Jeżeli w danej miejscowości (w danej strefie) zostały przekroczone dopuszczalne poziomy wskazanych substancji i została ona zaliczona do strefy tak jak w przedmiotowym przypadku – klasy "C", to na terenie takiej strefy z uwagi na niezachowanie minimalnych warunków klimatycznych, nie może być pobierana opłata miejscowa. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Krakowie, dokonał za 2007 rok "Oceny jakości powietrza", która to Ocena stanowi kluczowy dokument w sprawie, opierając się o przepisy, które jeszcze w dacie sporządzania przedmiotowego dokumentu nie weszły w życie. Jednak, gdyby powyższy organ dokonał tej Oceny w oparciu o obowiązujące w dacie jej sporządzania przepisy, należałoby dojść do tych samych wniosków, bowiem nie zmieniono dopuszczalnych poziomów substancji, których przekroczenie powoduje, iż w danej strefie nie są zachowane minimalne warunki klimatyczne pozwalające, żeby na jej terenie możliwy był pobór opłaty miejscowej. W dacie podejmowania kwestionowanej uchwały dopuszczalne parametry PM 10 pyłu zawieszonego, a także benzo(a)pirenu zostały przekroczone, co rodzi ten skutek, że jakość występującego na terenie strefy nowotarsko-tatrzańskiej powietrza, dyskwalifikuje ten obszar w zakresie pobierania na jego terenie opłaty miejscowej.

7 W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach wniosła o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko Rada Gminy wskazała na istotne uchybienia dotyczące samego dokumentu pod nazwą "Ocena jakości powietrza w województwie małopolskim w 2007 roku", które jej zdaniem podważają ten dokument, jako podstawę do ustalenia klasy stref, czyli oparcie się na tym dokumencie przy ocenie spełniania wymogów uprawniających do pobierania w danej miejscowości opłaty miejscowej. Po pierwsze, dokument został sporządzony przez organ administracji w oparciu o przepisy prawa, które nie obowiązywały jeszcze w dacie sporządzania dokumentu, co przyznaje sam skarżący, a co stanowi naruszenie art. 7 Konstytucji RP. Drugi zarzut dotyczy sposobu dokonywania pomiarów, stanowiących podstawę do sporządzenia przedmiotowego dokumentu, a dokładnie lokalizacji punktów poboru próbek substancji podlegających pomiarowi, który jest określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie oceny poziomów substancji w powietrzu (Dz.U. z 2002 r. Nr 87, poz. 798).

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem art. 17 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową.

9 Szczegółowe warunki klimatyczne, krajobrazowe i turystyczne, jakie ma spełniać dana miejscowość aby można w niej było pobierać opłatę miejscową, określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową. Kwestię stref, o których mowa w omawianym rozporządzeniu reguluje przepis art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Ponadto zostało to także uregulowane obecnie w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, tj. w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 6 marca 2008 r. w sprawie stref, w których dokonuje się oceny jakości powietrza (Dz.U. Nr 52, poz. 310). Rozporządzenie to nie obowiązywało jednak jeszcze w dacie wydawania zaskarżonej uchwały. Jeśli zaś chodzi o wielkości dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, w dacie wydawania zaskarżonej uchwały regulowało to wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 86 ustawy Prawo ochrony środowiska rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, alarmowych poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz marginesów tolerancji dla dopuszczalnych poziomów niektórych substancji (Dz.U. Nr 87, poz. 798). Po dniu 3 kwietnia 2008 r., aktem prawnym regulującym powyższą kwestię jest rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. Nr 47 poz. 281).

10 Jak wynika z przedłożonego do akt uzasadnienia zaskarżonej uchwały, w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały Rada Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach nie dysponowała aktualnymi danymi dotyczącymi jakości powietrza. Podejmując zaskarżoną uchwałę nie ustalono zatem istnienia jednej z trzech podstawowych przesłanek wymaganych do podjęcia zaskarżonej uchwały, tj. stanu zanieczyszczenia powietrza. Tymczasem jak wynika ze sporządzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie "Oceny jakości powietrza w województwie małopolskim w 2007 roku", jak i wcześniejszych: "Oceny jakości powietrza w województwie małopolskim w 2006 roku", i "Oceny jakości powietrza w województwie małopolskim w 2005 roku" – przekroczony został poziom pyłu zawieszonego PM 10 określony w przytoczonym powyżej rozporządzeniu z 2002 r. Nie dochowane zatem zostały wymogi przewidziane w powołanych wyżej przepisach umożliwiające podjęcie uchwały o pobieraniu w tych miejscowościach opłaty klimatycznej. Z tego powodu zatem zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

11 Zdaniem Sądu I instancji podnoszone przez Radę Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach zarzuty dotyczące legalności powołanej "Oceny jakości powietrza w województwie małopolskim w 2007r." nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. W istocie Rada Gminy Czorsztyn nie kwestionuje bowiem faktu przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu, co mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, lecz "legalność" przedmiotowej Oceny w związku z oparciem jej na już uchwalonych i ogłoszonych, ale jeszcze nie obowiązujących przepisach wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska (rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu opublikowane w Dzienniku Ustaw nr 47 z dnia 19 marca 2008 r. weszło w życie w dniu 3 kwietnia 2008 r., a rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 marca 2008 r. w sprawie stref, w których dokonuje się oceny jakości powietrza opublikowane w Dzienniku Ustaw nr 52 z dnia 27 marca 2008 r. weszło w życie w dniu 11 kwietnia 2008 r.). Tymczasem jak wynika z wyjaśnień złożonych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie w piśmie z dnia 3 września 2008 r., gdyby wyniki i wnioski płynące z przedmiotowej Oceny za 2007 rok były dokonane w oparciu o obowiązujące w dacie jej wykonania akty normatywne, to przedmiotowa Ocena byłaby taka sama. Nieuzasadnione są także zarzuty dotyczące wadliwości w usytuowaniu punktów pomiaru, ponieważ ze szczegółowego uzasadnienia przedłożonego przez skarżącego, wynika, że organ sporządzający "Ocenę" działał zgodnie ze wskazaną przez ustawodawcę metodologią pomiaru i sposobem wskazania lokalizacji punktów pomiaru próbek powietrza, zawartą w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie oceny poziomów substancji w powietrzu (Dz.U. Nr 87, poz. 798).

12 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Gminy w Czorsztynie z/s w Maniowach zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 141 § 4 oraz art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie nieważności aktu prawnego w sytuacji, gdy ustalenia dotyczące stanu faktycznego wskazują na naruszenie zasady legalizmu określonej w art. 7 Konstytucji RP. Wynika to zdaniem skarżącego z wykonania przez organ administracji – w oparciu o nieobowiązujące przepisy prawa – czynności stanowiącej podstawę do określenia czy spełnione są warunki umożliwiające wydanie danego aktu prawa miejscowego. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

13 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

14 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

15 W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

16 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

17 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

18 Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd, co należy podkreślić, związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

19 Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.

20 Po pierwsze, należy stwierdzić, że chybione są zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 147 § 1 p.p.s.a. z powodu stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach z dnia 28 marca 2008 r. nr XVII/105/08 w przedmiocie ustalenia miejscowości, w której pobiera się opłatę klimatyczną.

21 Wynika to z tego, że wbrew zarzutowi kasacyjnemu, Sąd I instancji prawidłowo orzekł, iż Rada Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały nie dysponowała aktualnymi danymi dotyczącymi jakości powietrza. Jednocześnie należy podkreślić, iż w czasie podejmowania uchwały ogólnodostępnym dokumentem sporządzonym przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie była m.in. "Ocena jakości powietrza w województwie małopolskim w 2007 roku". Ponadto z dokumentu "Ocena jakości powietrza w województwie małopolskim w 2007 roku" jak i dokumentów dotyczących 2006 roku oraz 2005 roku ("Ocena jakości powietrza w województwie małopolskim w 2006 roku" oraz "Ocena jakości powietrza w województwie małopolskim w 2005 roku") wynika, że przekroczony został poziom pyłu zawieszonego PM 10, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, alarmowych poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz marginesów tolerancji dla dopuszczalnych poziomów niektórych substancji (Dz.U. Nr 87, poz. 796). W związku z tym nie została spełniona jedna z przesłanek wymaganych do podjęcia zaskarżonej uchwały, co oznacza, iż przedmiotowa uchwała została wydana z istotnym naruszeniem prawa materialnego w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Została bowiem podjęta z naruszeniem art. 17 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową. Ten ostatni przepis powyższego rozporządzenia RM jednoznacznie bowiem stanowi, że minimalne warunki klimatyczne jakie spełniać musi miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową uznaje się zachowanie – w obrębie strefy określonej w dyspozycji art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, na terenie której jest położona dana miejscowość – dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu ze względu na ochronę zdrowia ludzi, określonych w przepisach o ochronie środowiska.

22 Ponadto należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, dotyczące oceny materiału dowodowego w tej sprawie. W szczególności z pisma z dnia 3 września 2008 r. znak: WM 5010-39/08 złożonego do akt sprawy przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie wynika, że "gdyby wyniki i wnioski płynące z przedmiotowej Oceny za 2007 rok były dokonane w oparciu o obowiązujące w dacie jej wykonania akty prawne, to przedmiotowa Ocena byłaby taka sama. Wynika to z faktu wykorzystania w Ocenie wyników badań jakości powietrza wykonanych w Nowym Targu, które stanowiły w 2007 roku zarówno podstawę oceny dla powiatu nowotarskiego, jak i strefy nowotarsko-tatrzańskiej. Natomiast przepisy wprowadzone rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu nie powodowały żadnych zmian w wykonanej ocenie jakości powietrza w strefach. Oznacza to, że ocena jakości powietrza na terenie strefy nowotarsko-tatrzańskiej, czy też powiatu nowotarskiego dałaby takie same wyniki przy zastosowaniu parametrów z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r., jak i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r., w zakresie, w którym na jej podstawie stwierdzono przekroczenie stężenia pyłu zawieszonego PM 10. Ponadto prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że Rada Gminy Czorsztyn formułując zarzuty formalne w przedmiocie naruszenia zasady legalności, bezpodstawnie powołuje przedmiotową "Ocenę" jako źródło prawa stanowiące podstawę prawną do wydania zaskarżonej uchwały. W przedmiotowej sprawie dla oceny legalności zaskarżonej uchwały istotne jest bowiem tylko ustalenie czy w dacie jej podejmowania spełnione były ustalone obowiązującymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego minimalne warunki klimatyczne. Natomiast przekroczenie dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu nie jest w istocie przez organ kwestionowane.

23 Dlatego też Sąd I instancji w tym stanie prawnym i faktycznym nie naruszył wbrew zarzutom kasacyjnym art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

24 Po drugie, całkowicie chybiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku w tej sprawie zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze jak i stanowiska organu nadzorczego oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jego wyjaśnienie. Ponadto prawidłowo wyjaśnia przesłanki stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach orzeczonej na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

25 Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.