Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2017 r., II OSK 1866/15

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2017 r., II OSK 1866/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.L., M.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1073/14 w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1073/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję, określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana oraz zasądził od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

3 Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

4 Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], na wniosek M. i M.L., Starosta Krakowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: wody, co., kanalizacji (w budynku oraz od budynku do studzienki), elektryczną (w budynku), gazową (w budynku oraz od budynku do skrzynki redukcyjno-pomiarowej w linii ogrodzenia), budowa budynku garażu z wewnętrzną instalacją elektryczną, budowa zjazdu indywidualnego z drogi gminnej (dz. nr [...]), budowa przyłączy: wody, kanalizacji, gazu (z działki nr [...], poprzez działki nr [...],[...]), wraz z terenem utwardzonym" zlokalizowanego na działkach nr [...],[...],[...],[...] w miejscowości [...], gmina [...].

5 Na skutek wniesionego przez T.B. odwołania, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] maja 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] marca 2014 r.

6 W ocenie organu odwoławczego decyzja Starosty Krakowskiego odpowiada prawu. Zdaniem Wojewody projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami uchwały nr IV/21/07 Rady Miejskiej w Skale z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Barbarka, Gołyszyn, Minoga, Nowa Wieś, Poręba Laskowska, Przybysławice, Rzeplin, Sobiesęki, Stoki, Szczodrkowice, Zamłynie (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2007 r. Nr 258, poz. 1710), a także nie narusza wymagań ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej, opracowanej w skali 1:500 przez uprawnionego geodetę, potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Mapa ta została przyjęta w dniu 3 kwietnia 2013 r. przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przy Starostwie Powiatowym w K.

7 Dalej organ wskazał, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu odległość ściany bez otworów okiennych i drzwiowych projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] (o szerokości mniejszej niż 16 m), od granicy działki nr [...], na której usytuowany jest budynek mieszkalny skarżącego, wynosi 3,05 m, co odpowiada regulacji wskazanej w przepisach obowiązującego prawa. Okap dachu projektowanego budynku mieszkalnego pomniejsza tę odległość o 0,5 m, co jest zgodne z przepisem § 12 ust. 3 pkt 5 ppkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r.". Wyjaśnił także, że jego zdaniem, projekt budowlany jest kompletny.

8 Nadto podkreślono, że projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Natomiast akcentowane przez odwołującego się postępowanie rozgraniczeniowe działek o nr [...],[...] i [...] nie zostało jeszcze ostatecznie zakończone. Jednakże nie jest to kwestia prejudycjalna, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

9 Skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego wniósł T.B. Skarżący zarzucił, iż granice działek nr [...] z działkami nr [...] i [...] są sporne. Szerokość spornego pasa ziemi wynosi 3 m, a nie jak podano 1,3 m. Zdaniem skarżącego prace budowlane na działce nr [...] mogą zatrzeć ślady użytkowania granic i inne dowody mogące mieć wpływ na przebieg postępowania.

10 W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

11 W ocenie Sądu wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podanych. Niemniej jednak na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd uchylił kontrolowaną decyzję. Przyczyną uchylenia decyzji Wojewody było uznanie przez Sąd, że w sprawie nie dokonano prawidłowej i całościowej oceny, czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z przepisami technicznymi. Nie przeanalizowano czy prawidłowo został zlokalizowany garaż na działce nr [...]. Z mapy dla celów projektowych wynika, że garaż ten usytuowany jest w odległości 2,10m od granicy z działką nr [...]. W związku z tym, że garaż ten ma długość 9,25 m i wysokość ponad 6 m, to nie spełnia wymagań z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. co do możliwości sytuowania go w odległości mniejszej niż 3m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Wprawdzie § 12 ust. 3 tego rozporządzenia zawiera przypadki pozwalające na sytuowanie budynków przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości co najmniej 1,5 m od granicy z taką działką. Są to wyjątki od ogólnej zasady sytuowania budynku w odległości co najmniej 3 m (ściany bez otworów okiennych i drzwiowych) i w związku z tym wykładnia § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. musi być zawężająca. W tej sytuacji należało zbadać, czy w tej sprawie zachodzi przypadek pozwalający na zastosowanie takiego wyjątku. Przy czym Sąd zauważył, że także obowiązujący plan miejscowy nie zawiera regulacji pozwalającej na sytuowanie garaży w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

12 W ocenie Sądu braki te mogą być uzupełnione na etapie postępowania odwoławczego, zatem nie było potrzeby uchylać także i decyzji organu pierwszej instancji.

13 Dalej Sąd zaznaczył, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zarzut nieprawidłowego przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] w okolicznościach tej sprawy, w stanie na datę wydania decyzji, nie mógł stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Reasumując Sąd uznał, że w sprawie został naruszony art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez brak przeprowadzenia oceny, czy projektowane usytuowanie garażu spełnia warunki techniczne wynikające z przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Brak ustalenia powyższego oznacza także naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a., gdyż organy administracji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności i dlatego Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego. Zdaniem Sądu uchybienia postępowania administracyjnego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

14 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli inwestorzy – M.L. i M.L., zaskarżając go w całości. Orzeczeniu temu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucono:

15 I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

16 1/ art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez braki w uzasadnieniu wyroku, w szczególności w zakresie w jakim Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.;

17 2/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy brak do tego podstaw;

18 3/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy brak do tego podstaw;

19 4/ art. 151 p.p.s.a. poprzez brak oddalenia skargi, pomimo braku podstaw do uchylenia skarżonej decyzji;

20 II. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a konkretnie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż projekt zakładający usytuowanie garażu w odległości 2,1 m od granicy działki nie stanowi wyjątku w nich opisanego, a co za tym idzie decyzja zatwierdzająca projekt budowlany nie może się ostać;

21 Mając na uwadze powyższe inwestorzy wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

22 W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw.

23 Pismem z dnia 17 lipca 2015 r. L.B. (następca prawny uczestniczki postępowania E.B.) wniósł o oddalenie wniesionej przez inwestorów skargi kasacyjnej.

24 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

25 W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem stosownie do § 1 tego przepisu rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

26 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie, w tej sprawie nie można było zastosować konstrukcji prawnej z art. 151 p.p.s.a., tj. oddalenia wniesionej skargi, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego, co trafnie podkreślił Sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego wyroku.

27 Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

28 Naruszenie prawa materialnego, jak wynika z utrwalonych poglądów judykatury, może polegać w szczególności na błędnej jego wykładni lub zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania (błąd subsumcji), albo na zastosowaniu przepisu nieobowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Istotne jest, aby istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa, a treścią rozstrzygnięcia, polegający na tym, że gdyby nie było stwierdzonego przez sąd uchybienia, to treść rozstrzygnięcia administracyjnego byłaby inna.

29 Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje ono wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Nie budzi wątpliwości, iż w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie.

30 Takie naruszenia, zarówno prawa materialnego jak i procesowego, prawidłowo wskazano w zaskarżonym wyroku. Trafnie bowiem podniesiono, iż w tej sprawie doszło do obrazy art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez brak przeprowadzenia oceny, czy projektowane usytuowanie garażu inwestorów w odniesieniu do działki nr [...] spełnia warunki techniczne wynikające z przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Skoro więc w sprawie nie dokonano prawidłowej i całościowej oceny, czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z przepisami technicznymi, to jednocześnie doszło do naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., albowiem organy administracji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy, do czego były zobowiązane przeprowadzając postępowanie dowodowe w jego całokształcie. Wskazywane zatem naruszenia prawa miały istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania, dlatego też ujawnienie powyższego skutkowało koniecznością zastosowania przez Sąd pierwszej instancji konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Odmienne stanowisko skarżących kasacyjnie w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

31 Organy architektoniczno-budowlane, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, dokonywały wyłącznie oceny spełnienia warunków technicznych co do lokalizacji budynku mieszkalnego na działce inwestorów w odniesieniu do granic działek sąsiednich: nr [...] i [...]. Organy te jednak nie dokonały analizy prawidłowości lokalizowania projektowanego garażu na działce nr [...]. Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż objęty tym postępowaniem garaż stanowi budynek, jest to bowiem obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Garaż inwestorów o długości 9,25 m i wysokości ponad 6 m. objęty przedmiotowym pozwoleniem na budowę, obok budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowany został na działce nr [...], o szerokości mniejszej niż 16 m. Z mapy dla celów projektowych wynika, że budynek garażu zlokalizowany obok budynku mieszkalnego usytuowany został w odległości 2,10 m od granicy z działką nr [...]. Prawidłowo więc, w tych okolicznościach faktycznych sprawy, Sąd uznał, że garaż o takich parametrach (długość 9,25 m i wysokość ponad 6 m) nie spełnia wymagań z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. co do możliwości sytuowania go w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, skoro także obowiązujący plan miejscowy (uchwała Rady Miejskiej w Skale z dnia 24 stycznia 2007 r. nr IV/21/07) nie zawiera regulacji pozwalającej na sytuowanie garaży w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

32 Wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie, nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji błędnej wykładni przepisów prawa materialnego przywołanych w zarzucie II. petitum skargi kasacyjnej.

33 Co do zasady należy zauważyć, iż podstawowa zasada sytuowania budynków na działkach budowlanych zawarta została w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. gdzie przyjęto, iż budynki powinny być lokalizowane na działce budowlanej w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 metry - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1) oraz nie mniejsza niż 3 metry - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2).

34 Z kolei w § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia przyjęto, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

35 Natomiast, stosownie do treści § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się:

36 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m;

37 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej;

38 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych;

39 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych.

40 Norma § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odnosi się wyłącznie do zabudowy jednorodzinnej realizowanej na działkach o szerokości mniejszej niż 16 m (a więc takiej jaka występuje w tej sprawie - przypomnienie Sądu) i stanowi ona wyjątek od ogólnej zasady sytuowania budynku w odległości co najmniej 3 m (ściany bez otworów okiennych i drzwiowych) i w związku z tym wykładnia § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. musi być, jak trafnie uznano to w sprawie, zawężająca.

41 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazany wyżej przepis § 12 ust. 3 pkt 1-4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. został, w okolicznościach tej sprawy, prawidłowo zinterpretowany przez Sąd pierwszej instancji, gdyż uregulowania pkt 1, 2 i 3 ust. 3 § 12 odnoszą się wyłącznie do budynków mieszkalnych jednorodzinnych w tym takich które posiadają wbudowany garaż, przy czym pkt 3 dotyczy rozbudowy istniejącego budynku, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Zatem uregulowania § 12 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w realiach tej sprawy nie mogły mieć zastosowania do zlokalizowania samodzielnego budynku garażu o wskazanych wyżej parametrach (obok budynku mieszkalnego jednorodzinnego) na działce skarżących kasacyjnie o szerokości mniejszej niż 16 m. To właśnie w § 12 ust. 3 pkt 4 został sformułowany przepis, który umożliwia racjonalne usytuowanie garażu i małego budynku gospodarczego (o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m) bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, lecz projektowany budynek garażu takich parametrów nie spełnia, a i lokalizowany jest w odległości innej niż wyżej wskazana. Stąd też prawidłowo uznano w sprawie, że w zaskarżonej decyzji brak jest wymaganej w tym zakresie oceny czy przedstawiony projekt budowlany, w opisanym zakresie, jest zgodny z przepisami technicznymi. Nie przeanalizowano zatem czy prawidłowo został zlokalizowany garaż na działce nr [...], a skoro przedmiotowy garaż ma długość 9,25 m i wysokość ponad 6 m, to nie spełnia wymagań z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. co do możliwości sytuowania go w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną – jak prawidłowo uznano w zaskarżonym wyroku.

42 Dlatego też, pozostawiając poza zakresem oceny prawidłowość usytuowania spornego garażu na działce inwestorów, względem sąsiedniej działki nr [...], naruszono również przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który to stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

43 Powyższe rozważania uzasadniają przyjęcie stanowiska, że nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie – art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż projekt zakładający usytuowanie garażu w odległości 2,1 m od granicy działki nie stanowi wyjątku w nich opisanego, a co za tym idzie decyzja zatwierdzająca projekt budowlany nie może się ostać.

44 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. opisany w pkt I.1 skargi kasacyjnej. Przepis ten określa jakie elementy winno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić podstawę do uchylenia kontrolowanego orzeczenia wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zasadniczo może to mieć miejsce m.in. w sytuacji gdy sąd nie wskaże i nie wyjaśni podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem oprócz stron jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie sądu pierwszej instancji obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej, gdy ewentualnie zażąda tego, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, strona postępowania (porównaj: wyrok NSA z 13.01.2016 r. II GSK 847/14 publikowany na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada prawu, zawiera wszystkie niezbędne elementy o jakich stanowi ww. norma i w obszernych motywach (10 stron uzasadnienia), w szczególności precyzyjnie odnosi się do przesłanek zastosowania przez Sąd pierwszej instancji konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i przede wszystkim pozwala na dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

45 Reasumując wskazać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej w całości nie zasługiwały na uwzględnienie. Dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.