Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2007 r., II OSK 1746/06

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2007 r., II OSK 1746/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz sędzia NSA Bożena Walentynowicz ( spr.) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 607/05 w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego według właściwości oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 607/05, oddalił skargę M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego według właściwości.

3 W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.

4 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. po stwierdzeniu, że na działce nr [...] w J., znajduje się wiata drewniana z pomieszczeniem socjalnym (zaplecze), usytuowana na okres 120 dni, na podstawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych w Starostwie S. w dniu [...] lutego 2004 r., która po okresie określonym w zgłoszeniu nie została rozebrana, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał sprawę według właściwości Staroście S.

5 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., po rozpatrzeniu zażalenia M. P., postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 i 65 § 1 k.p.a., art. 20 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ I instancji otrzymał wniosek Wójta Gminy P. o podjęcie stosownych działań w celu usunięcia obiektów budowlanych, stanowiących samowolę budowlaną, m.in. znajdującej się na nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w J., stanowiącej własność J. L., na której przy jednokondygnacyjnym budynku murowanym znajduje się wiata drewniana z dobudowanym zapleczem (pomieszczeniem socjalnym). Organ podniósł, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lutego 2004 r. w Starostwie S., M. P. dokonał zgłoszenia zamiaru wybudowania przedmiotowej wiaty na okres 120 dni, co zostało przyjęte bez sprzeciwu przez właściwy organ w dniu [...] marca 2004 r., zaś według oświadczenia inwestora wiata została wybudowana w maju 2004 r. Organ odwoławczy wskazał na treść art. 80 ust. 1 pkt 1 i 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego oraz art. 20 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz na brak przesłanek do zastosowania przepisów art. 48, 49b bądź 50 Prawa budowlanego. Dokonując analizy powyższych przepisów w niniejszym stanie faktycznym organ II instancji uznał, że zasadnym było przekazanie przez organ I instancji sprawy do rozpoznania według właściwości Staroście S., który jest właściwy do wyegzekwowania obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu po upływie czasu, na który obiekt został postawiony.

6 Rozpoznając skargę M. P. na powyższą decyzję Sąd I instancji w wyroku z dnia 19 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 607/05, stwierdził, że nie jest ona zasadna. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że stanowisko organu odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., który na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. uznał, że nie jest właściwy do rozpatrzenia sprawy i przekazał ją Staroście S. jako organowi właściwemu, jest słuszne. Sąd I instancji uznał, że skoro przedmiotowy obiekt powstał zgodnie z przepisami prawa, a obecnie, po ustawowo określonym czasie jego użytkowania, powstaje potrzeba usunięcia obiektu w innym trybie postępowania, w oparciu o przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to orzeczenie o przekazaniu sprawy organowi właściwemu jest prawidłowe. W tym też kontekście Sąd ocenił zarzuty podniesione w skardze, które, w ocenie Sądu I instancji, nie odnoszą się do treści rozstrzygnięcia organu odwoławczego, lecz dotyczą kwestii niemających wpływu na prawidłowość zaskarżonego orzeczenia.

7 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniósł M. P., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając błędne zastosowanie przepisu art. 65 § 1 k.p.a., dotyczącego przekazania sprawy właściwemu według kompetencji organowi, co miało miejsce wobec niewłaściwej oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego w zakresie charakteru obiektu budowlanego wzniesionego przez skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

8 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący złożył stosowny wniosek do Urzędu Gminy P. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, zgłaszając chęć zalegalizowania zadaszenia jako obiekt stały. W odpowiedzi na wniosek skarżący otrzymał informację, iż: "na czas uchwalenia planu miejscowego, który przewidziano na [...] grudnia 2004 r. postępowanie zostaje zawieszone". Następnie skarżący wskazał, że nowy plan miejscowy uchwalono dopiero w marcu 2005 r. nie powiadamiając właściciela ziemi, na której dzierżawiony był przedmiotowy budynek usługowy. Wniosek złożony przez skarżącego stracił ważność, ponieważ nowy plan nie uwzględnił możliwości wykonania zadaszenia na stałe, w miejscu gdzie skarżący prowadzi działalność handlową, zaś linię zabudowy przesunięto tak, aby nie było możliwości postawienia jakiejkolwiek konstrukcji czy obiektu budowlanego blisko chodnika. Skarżący stwierdził, że wszelkie zmiany i przesunięcia w nowym planie miejscowym nigdy nie były przedstawione właścicielowi terenu, a starania skarżącego o legalizację zadaszenia nie powiodły się. W świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego, w ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie zastosowanie winny znaleźć stosowne przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2002 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) dotyczące wybudowania obiektu w ramach samowoli budowlanej. Nie dokonując bowiem rozbiórki po upływie wskazanych 120 dni, na które skarżący otrzymał stosowne pozwolenie w zakresie wzniesienia przedmiotowej wiaty, istniejąca wiata nabrała cech obiektu wzniesionego bez stosownego pozwolenia. Zdaniem skarżącego zatem wbrew stanowisku zajętym w zaskarżonym postanowieniu oraz w poprzedzającym je postanowieniu Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu wskazanych organów nadzoru budowlanego, nie zaś organów administracji architektoniczno-budowlanej (Starosty S. jako organu I instancji). W konsekwencji powyższego, w ocenie strony, błędne zastosowanie w sprawie znalazł przepis art. 65 § 1 k.p.a. dotyczący przekazania sprawy właściwemu według kompetencji organowi.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Przedmiotowa skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

11 Skarga dotyczy postanowienia wydanego przez organy Nadzoru Budowlanego w trybie art. 65 § 1 k.p.a. o przekazaniu sprawy do rozpoznania według właściwości Staroście S.

12 Przedmiotem sprawy jest wiata postawiona przez skarżącego M. P. na podstawie zgłoszenia dokonanego [...] lutego 2004 r. jako obiektu tymczasowego na okres 120 dni (w trybie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego). Z ustaleń Sądu wynika, że termin funkcjonowania tegoż obiektu tymczasowego upływał we wrześniu 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wszczął postępowanie w tej sprawie na wniosek Wójta Gminy P.

13 Postanowienie w trybie art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 20 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji o przekazaniu sprawy wg właściwości organ podjął prawidłowo na podstawie poprawnej analizy treści art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.).

14 Ocena prawna Sądu pierwszej instancji aprobująca powyższe stanowisko organów Nadzoru Budowlanego nie może budzić zastrzeżeń.

15 Chybiony i całkowicie pozbawiony uzasadnionych podstaw jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu prawa materialnego przez wadliwe zastosowanie art. 65 k.p.a.

16 Podkreślenia wymaga słuszne stanowisko Sądu, że art. 83 Prawa budowlanego enumeratywnie wskazuje kompetencje organów Nadzoru Budowlanego. Zgodnie zaś z prawidłowo wskazanym art. 80 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zadania administracji architektoniczno-budowlanej wykonuje starosta.

17 Jeśli się zważy, iż przedmiotem sprawy jest fakt pozostawania w użytkowaniu inwestora obiektu tymczasowego, którego okres 120 dni funkcjonowania upłynął – to zgodnie z art. 20 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – właściwym w sprawie jest organ samorządowy starosta. Postanowienie o przekazaniu sprawy temu organowi wg właściwości kompetencyjnej należy uznać za prawidłowe zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego.

18 Wymaga też podkreślenia, że zakres sprawy obejmuje tylko postanowienie dotyczące właściwości organu. Nie orzeka w sprawie co do meritum.

19 Skarga kasacyjna w swych rozważaniach zawartych w uzasadnieniu podnosi zarzuty i okoliczności wykraczające poza ramy tego postępowania, jakie zakreśla wydane postanowienie kompetencyjne. Nie mogą być zatem przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności związane z motywami jakimi kierował się skarżący nadal użytkujący obiekt tymczasowy mimo upływu okresu jego legalnego funkcjonowania ani też skutki dla inwestora w przypadku rozbiórki wiaty. Organ Nadzoru Budowlanego stwierdzając swą niewłaściwość nie badał żadnych innych aspektów sprawy, gdyż nie był do tego uprawniony.

20 W powyższej sytuacji należy uznać, iż Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonego postanowienia i słusznie oddalił skargę.

21 Nieskuteczność zarzutu skargi kasacyjnej uzasadnia jej oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.