Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r., II OSK 1671/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r., II OSK 1671/12

Sentencja

1 Dnia 10 lipca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 lutego 2011 roku sygn. akt II SA/Bd 1338/10 odrzucającego skargę H.W. na decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2010 roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wykonania instalacji centralnego ogrzewania postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 2 1

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 4 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę H.W. na decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wykonania instalacji centralnego ogrzewania.

3 W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 listopada 2010 r., wezwana została do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, wpisu sądowego w kwocie 500 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jedenastu odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych.

4 Sąd I instancji wskazał, że przesyłkę zawierającą odpisy wyżej wskazanych zarządzeń doręczono skarżącej w dniu 8 grudnia 2010r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 12 akt sądowych). Skarżąca nie uiściła wpisu od skargi, jak również nie nadesłała jej odpisów. Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 15 grudnia 2010 r.

5 Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

6 Zarzuciła naruszenie art. 220 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), poprzez przyjęcie, że skarżąca została wezwana do uiszczenia opłaty. Zarzuciła także naruszenie art. 45 Konstytucji RP poprzez odmowę rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

8 W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., Nr 270) – zwanej dalej p.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

9 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

10 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

11 Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

12 Jako pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 220 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Przepis ten stanowi, w jakich sytuacjach organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego. Z oczywistych względów nie mógł on znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Podstawę odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu przez skarżącą stanowił natomiast przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. Jeśli nawet przyjąć, że w skardze kasacyjnej jedynie omyłkowo podano nazwę ustawy, to zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku, bez powiązania go z zarzutem naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowił podstawę odrzucenia skargi przez Sąd I instancji w związku z nieuzupełnieniem przez skarżącą braków formalnych tego pisma.

13 Ponadto w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 45 Konstytucji RP. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wyjaśnił, że skarżąca jest osobą w wieku 84 lat, zakwalifikowaną do grupy inwalidzkiej, mającą problemy z poruszaniem się. Podeszły wiek skarżącej i jej problemy zdrowotne nie oznaczają jednak, że skarżącą nie jest zobowiązana do uzupełnienia braków formalnych czy fiskalnych skargi w terminie przewidzianym przepisami ustawy p.p.s.a. Przyjęcie odmiennych rygorów prawnych wobec skarżącej skutkowałoby bowiem naruszeniem zasady równości wobec prawa przewidzianej w art. 32 § 1 Konstytucji RP. Należy również zaznaczyć, ze określone w art. 45 § 1 Konstytucji RP prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, nie ma charakteru absolutnego i może podlegać prawnie przewidzianym ograniczeniom. Ograniczeniami takimi jest między innymi uzależnienie skuteczności wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego od wcześniejszego uiszczenia kosztów sądowych i uzupełnienia braków formalnych skargi.

14 Z powyższych względów i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.

15 -----------------------

16 2

17 3