Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2010 r., II OSK 1372/10

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2010 r., II OSK 1372/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1830/09 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. P. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] lipca 2009 r. cofającą Z. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu wskazał, że Sąd Rejonowy w Białogardzie – Sąd Grodzki w Świdwinie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt VII K [...] uznał Z. P. winnym prowadzenia w dniu 6 lutego 2009 r. na drodze publicznej samochodu w stanie nietrzeźwości (0,90 mg/l i 0,85 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), za co na podstawie art. 178a § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na 2-letni okres próby, karę grzywny, zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku oraz świadczenia pieniężne. Wyrok ten uprawomocnił się.

3 Organy Policji uznały, iż powyższe skazanie wyczerpuje dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń, argumentując, że od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku prawnego. Strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji takiej gwarancji nie daje, a zatem istnieje w stosunku do niej obawa, o której stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Prawomocny wyrok Sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym, co do ustalenia faktycznych i prawnych przesłanek rozstrzygnięcia sprawy. Z. P. przestępstwo przewidziane w art. 178a § 1 k.k. popełnił, a więc jako posiadacz pozwolenia na broń, utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Nie można bowiem wykluczyć, że będąc w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po broń, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym dla życia lub zdrowia własnego lub innych osób. Nie ma więc znaczenia, że przestępstwo, za które został prawomocnie skazany nie miało bezpośredniego związku z bronią, ponieważ dla zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca takiego warunku nie ustalił. Organ podkreślił, że prawomocny wyrok Sądu skazujący Z. P. jest decydujący w sprawie.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1830/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

5 Przepis ten ma charakter obligatoryjny w części, gdy cofnięcie pozwolenia na broń jest następstwem skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. Wówczas, zgodnie z treścią przepisu ustawy oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OSP 4/09), organ jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń.

6 Jednak w sprawie organ zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z uwagi na uznanie, iż wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie powołując się wprost na przesłanki szczególne zawarte w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczenie się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa). Uznanie takie wymaga wykazania przez organ istnienia powyższej obawy. Jest elementem ocennym i wymaga rzetelnego uzasadnienia z jakich przyczyn organ twierdzi, iż wobec skarżącego istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z kolei ustalenie, w drodze takiego uznania, istnienia powyższej obawy, nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Organ w sposób prawidłowy uzasadnił istnienie obawy, że Z. P. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wskazał tu przede wszystkim na dalece lekceważący stosunek skarżącego do porządku prawnego, przejawiający się prowadzeniem na drodze publicznej pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przewidzianego w art. 178a k.k. jest w sprawie oczywisty i wynika z ustaleń Sądu Rejonowego w Białogardzie – Sądu Grodzkiego w Świdwinie. Ustalenia te co do winy sprawcy, jak trafnie zauważa organ, są tu wiążące.

7 Od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku prawnego. Strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i to pod wpływem alkoholu, takiej gwarancji nie daje, a zatem istnieje w stosunku do niej obawa, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

8 Nie można zatem nie zgodzić się z argumentacją organów Policji, że skoro Z. P. popełnił przestępstwo przewidziane w art. 178a § 1 k.k., to utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Nie można bowiem wykluczyć, że będąc w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po broń, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym dla życia lub zdrowia własnego lub innych osób, skoro stan nietrzeźwości nie stanowił dla niego przeszkody do prowadzenia pojazdu.

9 Nie ma tu znaczenia, iż przestępstwo, za które skarżący został prawomocnie skazany nie miało bezpośredniego związku z bronią, ponieważ dla zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca takiego warunku nie ustalił, poprzestając jedynie na konieczności wykazania istnienia obawy niepożądanego zachowania w postaci obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystąpienie w sprawie takiej obawy organ wykazał i uzasadnił w sposób wystarczający.

10 Pozytywne opinie w kole łowieckim oraz w miejscu zamieszkania, nie podważają powyższych ustaleń wynikających z prawomocnego wyroku sądu karnego i nie eliminują wyroku skazującego z obrotu prawnego, a zatem nie eliminują najistotniejszej przesłanki zapadłego rozstrzygnięcia administracyjnego. Natomiast takie okoliczności jak skrucha skarżącego wyrażona w postępowaniu karnym oraz dobrowolne poddanie się karze miały niewątpliwie wpływ na rozmiar orzeczonej przez Sąd powszechny kary, jednakże okoliczności te nie podważają w niczym istoty sprawy – faktu kierowania samochodem na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości i prawidłowych ustaleń organu w przedmiocie istnienia po stronie skarżącego obawy, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właśnie z takim zachowaniem skarżącego.

11 Na organach Policji, w tego typu sprawach, spoczywa obowiązek troski o dobro społeczne, jakim jest porządek prawny – tu wyrażony w normie art. 15 ustawy o broni i amunicji. Prawo do posiadania broni nie jest prawem powszechnym obywatela, ale ściśle reglamentowanym uprawnieniem. Nie każdy obywatel spełnia warunki niezbędne do uzyskania pozwolenia na broń. Zatem w procesie właściwego wyważenia proporcji między dobrem społecznym a dobrem jednostki, przy tego typu sprawach, organ prawidłowo daje prymat ochronie tej wartości, którą jest porządek prawny, pojmowany tu jako eliminowanie z życia społecznego takich przypadków, które mogłyby sprowadzić istnienie uzasadnionej obawy, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dlatego nie może stanowić przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji, bardzo istotna dla skarżącego okoliczność, że nie będzie on mógł podjąć zatrudnienia w macierzystym kole łowieckim, skoro z zatrudnieniem tym związane jest uprawnienie do posiadania broni myśliwskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie docenia wagę powyższej oferty zatrudnienia dla skarżącego, zwłaszcza iż jest on osobą bezrobotną, jednakże okoliczność ta nie zmienia oceny zachowania skarżącego w kontekście obawy zawartej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Poprzez swoje zachowanie w dniu 6 lutego 2009 r., gdy popełnił występek określony w art. 178a § 1 k.k., Z. P. utracił przymiot obywatela szanującego porządek prawny, a z uwagi na specyfikę popełnionego czynu, utracił także zaufanie, że broni nie użyje w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

12 Nie można wykluczyć, że po zatarciu skazania, po pozytywnym upływie okresu zawieszenia wykonania orzeczonej przez Sąd powszechny kary i wykazania swoją postawą właściwego stosunku do porządku prawnego po pomyślnie zakończonym okresie próby, Z. P. będzie mógł w przyszłości otrzymać na nowo pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej. Podkreślić należy, że obecnie orzeczona utrata pozwolenia na broń palną myśliwską nie ogranicza stronie aktywności na rzecz myślistwa, czy jej działalności w macierzystym kole łowieckim. Strona nie będzie mogła tylko wykonywać polowań oraz pracować na rzecz koła myśliwskiego jako uzbrojony w broń strażnik.

13 Poruszone w skardze przepisy Prawa łowieckiego w niczym nie uchybiają prezentowanej wyżej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zaznaczenia wymaga, że przepisy te regulują zwłaszcza sprawy zasad etycznego polowania w kontekście członkostwa w Polskim Związku Łowieckim, popełnienie jakich czynów jest nie do pogodzenia z członkostwem w tej organizacji. Brak posiadania pozwolenia na broń nie zamyka członkostwa w PZŁ, a jedynie uniemożliwia wykonywanie odstrzału zwierzyny i ptactwa łownego. Natomiast przepisy regulujące posiadanie przez obywatela broni palnej, w tym również myśliwskiej, zawierają się w ustawie o broni i amunicji. To właśnie one, a nie przepisy Prawa łowieckiego, określają warunki przyznawania i cofania pozwolenia na broń.

14 Z tych względów chybione są zarzuty skargi, wskazujące na naruszenie przez organ procedury administracyjnej, jak i prawa materialnego. Brak ustalenia naruszenia przepisów prawa był podstawą oddalenia skargi na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

15 Z. P. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzucie naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.):

16 – poprzez przyjęcie, że zgodnie z tym przepisem dla istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa bądź porządku publicznego wystarczający jest fakt skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. przy braku jakichkolwiek innych podstaw uzasadniających taką obawę;

17 – oraz poprzez uznanie, że skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

18 Na tych podstawach wnosił:

19 1) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie (art. 185 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi);

20 2) albo o uchylenie zaskarzonego wyroku w całości i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] września 2009 r. [...] oraz uchylenie w całości poprzedzającej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z [...] lipca 2009 r. nr [...] (art. 188 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

21 3) o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego poniesionych niezbędnych kosztów postępowania – według spisu kosztów, bądź według norm (art. 200 i 203 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

22 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących norm.

23 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

24 Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

25 Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Art.18 ust.1pkt 2 ustawy nakłada na organ Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09 przyjęto "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". W uzasadnieniu uchwały wywodzono, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywateli w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dostęp obywateli do broni został poddany istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. W uchwale podkreślono, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osoba dającą rękojmię, ze swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W uchwale powołano art. 5 lit. b/ dyrektywy Rady 91/477/EWG z 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz.Urz. UE 91.256.51, 2008.179.5), który stanowi, że bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa państwa. Dyrektywa została implementowana do ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a zatem jej zapisy stanowią źródło dla dokonywania wykładni polskich przepisów prawa.

26 Ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów, które uzasadniają jego posiadanie. Jedna z takich przesłanek są okoliczności przewidziane w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnieniu takich przestępstw. Art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na broń a następnie podstawą cofnięcia tego pozwolenia (art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy) jest istnienie uzasadnionej obawy, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym. Do przesłanki wypełniającej tę podstawę expressis verbis art. 15 ust. 1 pkt 6 zalicza skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, stanowi jednocześnie, że nie jest to wypełnienie treścią tej przesłanki wyczerpujące, a otwarte przez przyjęte brzmienie "w szczególności". Nie może budzić wątpliwości interpretacyjnych, że do tego rodzaju obawy należy popełnienie przestępstwa z art. 178a kodeksu karnego. W doktrynie prawa karnego podkreśla się, że "Przedmiotem ochrony art. 178a są te same dobra prawne co w innych typach rozdziału XXI, a więc życie, zdrowie i mienie. Błędem jest odnoszenie ochrony do mającego abstrakcyjny charakter pojęcia bezpieczeństwa w komunikacji" (G. Bogdan, [w:] B. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kadras, P. Kadras. J. Majewski, J. Rogalewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna, tom II, Zakamycze 2006). Za taką wykładnią art. 178a kodeksu karnego przemawia zakaz prowadzenia wykładni w oderwaniu od kontekstu całego przepisu prawa, jak i przepisów prawa zamieszczonych w regulacji danego rozdziału czy całego systemu prawa.

27 Skarżący został skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego w Białogardzie za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Fakt ten nie budzi wątpliwości, To, że w art. 178a § 1 kodeksu karnego nie wymieniono expressis verbis życia, zdrowia osób nie może być podstawą wykładni, że art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji nie obejmuje dyspozycją tego rodzaju przestępstw. Skazanie za przestępstwo z art. 178a § 1 kodeksu karnego wypełnia dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji, należy bowiem do tego rodzaju, że osoba skazana budzi uzasadnione obawy, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stanowi to wypełnienie przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji.

28 W zaskarżonym wyroku Sąd nie przeprowadził błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji. Nie jest zasadne wyprowadzenie racji co do stosowania wykładni tych przepisów w związku z ustawą z 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.).

29 W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

30 O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.