Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., II OSK 1321/07

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., II OSK 1321/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA del. Paweł Miładowski Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 429/07 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 II OSK 1321/07 U z a s a d n i e n i e

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 429/07 po rozpoznaniu skargi M. K. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r. utrzymującą w mocy własną decyzję tego organu z dnia [...] października 2006 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr S-11 Kołobrzeg-Poznań-Pleszew-Bytom na odcinku Poznań Kórnik - oddalił skargę.

4 W uzasadnieniu wyroku podano, że zaskarżona decyzja została wydana wobec przyjęcia przez organ orzekający, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji na wniosek strony skarżącej.

5 Skargę na tę decyzję wniosła M. K. podnosząc, że sprawa dotyczy drogi gminnej nie będącej drogą dojazdową do drogi ekspresowej objętej kwestionowanym rozstrzygnięciem, jest to droga równoległa do tej drogi i nie ma bezpośredniego z nią związku, nie powinna być więc objęta decyzją lokalizacyjną. Zastosowana w sprawie ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych /Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm./ jest aktem prawnym szczególnym i należy ją interpretować ścieśniająco.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

7 Sąd wskazał w pierwszym rzędzie, że kwestionowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2004 r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej była przedmiotem kontroli sądowej wskutek wniesienia przez M. K. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem tego Sądu z dnia 3 czerwca 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 851/04 skarga została oddalona. W uzasadnieniu wyroku WSA podano, że przebudowa drogi krajowej obejmuje także budowę wewnętrznych dróg dojazdowych, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania drogi krajowej, a zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi musi zawierać wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt II OSK 1315/05, w którym wskazano, że nie są słuszne zarzuty dotyczące przekroczenia kompetencji przez Wojewodę obejmującego zakresem rozstrzygnięcia również określone drogi gminne, wobec nakazu ustawowego dotyczącego powiązania drogi krajowej z innymi drogami publicznymi /art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych - Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm./.

8 Wydając wyrok w sprawie nieważnościowej, Sąd był związany stosownie do art. 153 ppsa oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Kwestię podniesioną w niniejszej sprawie spornej drogi dojazdowej rozstrzygnął już Sąd prawomocnie wyrokiem NSA z dnia 17 stycznia 2006 r.. Oznacza to, że nie można w postępowaniu nadzwyczajnym /o stwierdzenie nieważności decyzji/ dotyczącym tej samej sprawy, orzec inaczej, skoro Sąd określoną kwestię prawną, mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy już przesądził /por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 104/05, LEX nr 183637/.

9 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. K. reprezentowana przez adwokata J. K., zarzucając:

10 1/ naruszenie przez Sąd art. 153 ppsa, bowiem zaszły nowe okoliczności, które uniemożliwiają przyjęcie oceny prawnej wyrażonej przez NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2005 r. jako nadal wiążącej,

11 2/ naruszenie art. 145 ( 1 ust. 1 lit. c ppsa w związku z art. 156 ( 1 pkt 1 kpa.

12 Jako uzasadnienie zarzutu podniesionego w pkt 1 podano, że przedmiotowa droga gminna nadal w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest określona jako gminna klasy L a więc klasyfikacja drogi nie zmieniła się od czasu wydania decyzji lokalizacyjnej a następnie wyroku NSA. Była jedynie dla celów procesowych określana jako droga dojazdowa. Okoliczność ta ujawniła się na skutek upływu czasu.

13 Jako uzasadnienie do zarzutu wskazanego w pkt 2 podano, że za dopuszczalnością podniesienia tego zarzutu opowiedział się sędzia NSA Bogusław Gruszczyński w artykule "Skarga kasacyjna w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym" /Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego Nr 1 /1/2005, str. 28 in fine/.

14 Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

15 Jako podstawy skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wskazuje się naruszenie przez Sąd art. 153 ppsa, ze względu na zaistnienie nowych okoliczności, które uniemożliwiają przyjęcie oceny prawnej wyrażonej przez NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2005 r. jako nadal wiążącej oraz naruszenie art. 145 ( 1 ust. 1 lit. c ppsa w związku z art. 156 ( 1 pkt 1 kpa, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, ze względu na to, że sporna droga określona jako dojazdowa, nadal w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest uznana za drogę gminną.

16 Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, są pozbawione słuszności. Nie można podzielić stanowiska strony co do tego, że okoliczność ujmowania nadal przedmiotowej drogi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako drogi gminnej stanowi nową okoliczność powodującą, że ocena prawna wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę na decyzję administracyjną wydaną w postępowaniu administracyjnym ogólnym, nie może być traktowana jako wiążąca w sprawie niniejszej w rozumieniu art. 153 ppsa.

17 Wszystkie okoliczności podnoszone w sprawie niniejszej były znane zarówno Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu jak i Naczelnemu Sądowi Administracyjnego podczas rozpatrywania sprawy orzekanej w postępowaniu administracyjnym ogólnym, nieuprawnione jest więc twierdzenie obecnie, że istnieją "nowe okoliczności" prowadzące do stwierdzenia możliwości usunięcia kwestionowanej decyzji w nadzwyczajnym trybie, to jest w postępowaniu nieważnościowym.

18 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.