Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2015 r., II OSK 117/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2015 r., II OSK 117/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz ( spr. ) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. j. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 482/13 w sprawie ze skargi [...] sp. j. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na przeprowadzeniu kontroli budynku i sporządzeniu ekspertyzy technicznej oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 482/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] sp.j. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu, z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na przeprowadzeniu kontroli budynku i sporządzeniu ekspertyzy technicznej.

3 Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

4 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), decyzją nr [...], z dnia [...] września 2012 r., nakazał [...] Sp. jawna, właścicielom budynku przy ul. W. [...] we Wrocławiu:

5 - przeprowadzenie kontroli ww. budynku, w trybie art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego elementów budynku narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania, a także w trybie art. 62 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego,

6 - sporządzenie ekspertyzy technicznej, odnoszącej się do stanu technicznego przedmiotowego budynku, wskazującej zakres robót budowlanych niezbędnych do przeprowadzenia celem wyeliminowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz doprowadzenia budynku do właściwego stanu technicznego.

7 Organ wskazał, że na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 9 sierpnia 2012 r., stwierdzono, iż na terenie nieruchomości przy ul. W. [...] we Wrocławiu znajduje się budynek w bardzo złym stanie technicznym. Nadto wskazano, że ze względu na bliskość ciągu pieszo-jezdnego istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Mając na względzie nieodpowiedni stan techniczny budynku oraz nieprzedstawienie przez właścicieli budynku protokołów z okresowych kontroli organ uznał za konieczne wydanie nakazu wynikającego z art. 62 Prawa budowlanego.

8 Pismem z dnia 28 listopada 2012 r. PINB dla miasta Wrocławia skierował do zobowiązanych upomnienie nr [...], którym wezwał do wykonania wynikającego z decyzji nr [...] z dnia 10 września 2012 r. obowiązku, uprzedzając jednocześnie, że w przypadku jego niewykonania, po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, przewidzianego dla egzekucji świadczeń o charakterze niepieniężnym.

9 Wobec niezrealizowania nakazu wynikającego z decyzji organ nadzoru budowlanego w dniu 31 stycznia 2013 r. wystawił tytuł wykonawczy, który został opatrzony klauzulą o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej.

10 W dniu 31 stycznia 2013 r. PINB dla miasta Wrocławia, na podstawie art. 119, 120 § 1, 121 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r.\ poz. 1015), wydał postanowienie nr 281/13, którym nałożył na [...] Sp. jawna z siedzibą przy ul. Kasprowicza [...] we Wrocławiu grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 30 000 zł. oraz wezwał do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. Pouczył także, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie, zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym, oraz wezwał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 31 stycznia 2013 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia uprzedzając, że w razie niewykonania obowiązku w wyznaczonym terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze.

11 Uzasadniając postanowienie organ wskazał, że pierwszeństwo w niniejszej sprawie należało przyznać środkowi egzekucyjnemu w postaci grzywny w celu przymuszenia, gdyż konieczność wykonania zastępczego zachodzi, gdy zobowiązany uchyla się od wykonania ciążącego na nim obowiązku. Co do wysokości grzywny PINB dla miasta Wrocławia wskazał art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł w stosunku do osób fizycznych, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł Organ postanowił nałożyć grzywnę w kwocie 30 000 zł, by przymuszenie do wykonania obowiązku były skuteczne. Nadto podano, że [...] Sp. jawna wykazuje bierność w sprawie zrealizowania obowiązku, mając przy tym świadomość, że jest właścicielką obiektu podlegającego szczególnej ochronie. Budynek przy ul. W. [...] to dwór, wpisany do rejestru zabytków (nr [...] z dnia 8 czerwca 2001 r.), zatem wyegzekwowanie obowiązku umożliwi organowi wydanie decyzji, której celem będzie doprowadzenie zabytkowego obiektu do właściwego stanu technicznego. Tylko wyraźna dolegliwość finansowa i realna groźba utraty kwoty 30000 zł będzie w stanie zmusić zobowiązaną do wykonania obowiązku.

12 Zobowiązana złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania zażalenia.

13 Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez niewskazanie podstaw faktycznych oraz prawnych uzasadniających w wystarczającym stopniu wysokość grzywny w wysokości 30 000 zł, w sytuacji, gdy majątek Spółki to wyłącznie nieruchomość przy ul. W. [...] we Wrocławiu, a sam koszt wykonania decyzji wynosi około 4000 zł, a tym samym grzywna stanowi dolegliwość niewspółmierna do zawinienia. Dodała, że przystąpiła do wykonania decyzji poprzez zlecenie w listopadzie 2012 r. przeprowadzenia ekspertyzy technicznej wraz z kontrolą budynku, czyniąc to postępowanie bezprzedmiotowym. Obecnie [...] Sp. jawna oczekuje na przedstawienie ekspertyzy technicznej wraz z protokołami kontroli.

14 Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie PINB dla miasta Wrocławia z dnia 31 stycznia 2013 r. Art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje zasadę stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zdaniem organu II instancji, organ I instancji zastosował grzywnę w celu przymuszenia jako najłagodniejszy środek egzekucyjny, gdyż w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nie ściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Poza grzywną w celu przymuszenia organ mógł zastosować wykonanie zastępcze, a ten środek egzekucyjny jest bardziej uciążliwy. Wojewódzki Inspektor odnotował, że nałożenie grzywny w wysokości 30000 zł było podyktowane wymogiem osiągnięcia skuteczności. Wyegzekwowanie obowiązku umożliwi zaś podjęcie rozstrzygnięcia, którego celem będzie doprowadzenie zabytkowego obiektu do właściwego stanu technicznego.

15 Odnosząc się do dokumentów przedłożonych organowi I instancji w ramach realizacji nakazu wynikającego z decyzji, organ odwoławczy przytoczył stanowisko PINB dla miasta Wrocławia, z którego wynika, że przedłożony protokół i ekspertyza nie spełniają wymogów określonych w decyzji.

16 [...] Sp. jawna wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

17 - art. 6 w związku z art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 18 tej ustawy w związku z art. 6 i 7 K.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nałożeniu na skarżącą grzywny celem przymuszenia do wykonania obowiązku, który nie wynika wprost z przepisów prawa, w sytuacji gdy organ powinien działać na podstawie i w granicach prawa, egzekwując wykonanie tylko takich obowiązków, które mają swoje źródło w przepisach prawa oraz działać przy tym przy pomocy środków najmniej uciążliwych dla skarżącego i prowadzonych bezpośrednio do wykonania obowiązku i to tylko wówczas, gdy skarżący uchyla się od spełnienia nałożonych na niego obowiązków;

18 - art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie niedopuszczalności stosowania grzywny w celu przymuszenia, w sytuacji, gdy obowiązki, których dotyczyła, zostały wykonane;

19 - art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez niewskazanie podstaw faktycznych oraz prawnych uzasadniających zastosowanie wobec skarżącej środków egzekucyjnych, dokonanie ich wyboru oraz wysokości i nałożenie na skarżącą grzywny w wysokości 30000 zł, w sytuacji gdy skarżący nie uchylał się od spełnienia obowiązków, majątek spółki to to wyłącznie nieruchomość przy ul. W. [...] we Wrocławiu, a sam koszt wykonania decyzji wyniósłby ok. 4000 zł, a tym samym grzywna w w/w wysokości, zbliżonej do maksymalnej dopuszczalnej granicy, stanowi dolegliwość niewspółmierną do zawinienia.

20 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Powołał się na uzasadnienie zaskarżonego postanowienia.

21 Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie pierwszoinstancyjne nie naruszają prawa, ponieważ prawidłowo organy zastosowały przepisy rozdziału 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakładając na zobowiązaną Spółkę grzywnę w celu przymuszenia. Organy zrealizowały wymogi opisane we wskazanym rozdziale ustawy, zarówno co do przeprowadzonego postępowania, wyboru środka egzekucyjnego, wysokości grzywny jak też wymogów formalnych samego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W chwili wydania postanowienie obowiązek nie był wykonany. DWINB nie miał podstaw prawnych do eliminacji z obrotu prawnego postanowienia organu I instancji, gdyż nakaz nie został zrealizowany w całości.

22 Wobec treści odwołania i zarzutów skargi, Sąd jako nietrafny uznał zarzut o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, który nie wynika wprost z przepisu prawa. Sad stwierdził, że rodzaj obowiązku nie podlega weryfikacji w postępowaniu egzekucyjnym, gdyż służą temu zwykłe i nadzwyczajne środki zaskarżenia, natomiast niewykonanie obowiązku, w tym niewykonanie go w całości uzasadnia jego egzekucję.

23 Zdaniem Sądu, nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące organów obu instancji, co do niewskazania podstawy faktycznej i prawnej zastosowanego środka egzekucyjnego oraz wysokości nałożonej grzywny. Sąd zauważył, że uzasadnienia postanowień w sposób szczegółowy, spójny i logiczny odnoszą się do tych zagadnień. Organy wskazują bowiem grzywnę w celu przymuszenia jako środek o mniejszej dolegliwości od dopuszczalnego innego środka w postaci wykonania zastępczego. Podkreślają, iż postępowanie egzekucyjne nie stanowi sankcji samej w sobie lecz jest środkiem do realizacji nakazu. Opisują także ustalenie wysokości grzywny, przy czym zasadniczo nałożona grzywna odbiega od górnych granic przewidzianych przepisami, zatem nie może być mowy o uciążliwości środka egzekucyjnego.

24 Zdaniem Sądu, organy egzekucyjne poczyniły w uzasadnieniach postanowień w przedmiocie nałożenia grzywny stosowne rozważania i wykazały zasadność nałożenia grzywny, czym wypełniono wymóg art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Grzywna jest odpowiednia do przymuszenia skarżącego do wykonania obowiązku i stanowi wystarczającą dolegliwość, by spełnić swoje zadanie, polegające na skutecznym zmobilizowaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku.

25 Sad pierwszej instancji zauważył, że stosownie do art. 122 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zobowiązanej służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Jeśli chodzi o zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, to w myśl art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ich podstawą może być m.in. wykonanie obowiązku.

26 Skargę kasacyjną złożyła [...] sp. j., reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżyła wyrok w całości.

27 Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie niżej wskazanych przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), a to:

28 a) art. 6 § 1 w związku z art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. Nr 1015- j.t.) zwanej dalej "u.p.e.a." oraz art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 6-9 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwanego dalej "K.p.a.". poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nałożeniu obowiązku, który nie wynika wprost z przepisów prawa, w sytuacji gdy organ powinien działać na podstawie i w granicach prawa, egzekwując wykonanie tylko takich obowiązków, które maja swoje źródło w przepisach prawa oraz działać przy tym przy pomocy środków najmniej uciążliwych dla skarżącego i prowadzących bezpośrednio do wykonania w/w obowiązków i to tylko wówczas, gdy skarżący uchyla się od spełnienia nałożonych na niego obowiązków;

29 b) art. 7 § 2 u.p.e.a. w wyniku jego błędnego zastosowania poprzez uznanie, iż grzywna w celu przymuszenia w wysokości 30.000,00 zł prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku i jest najmniej uciążliwa dla zobowiązanego, zaś prawidłowa ocena zaistniałego stanu faktycznego winna prowadzić do wniosku, iż środkiem najtańszym i prowadzącym wprost do wykonania obowiązku jest wykonanie zastępcze;

30 c) art. 7 § 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie niedopuszczalności stosowania grzywny w celu przymuszenia w sytuacji gdy obowiązki, której dotyczyła zostały wykonane;

31 d) art. 121 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez niewskazanie podstaw faktycznych oraz prawnych uzasadniających zastosowanie wobec skarżącego środków egzekucyjnych, dokonanie ich wyboru oraz wysokości i nałożenie na skarżącego grzywny w wysokości 30.000,00 zł w sytuacji, gdy skarżący nie uchylał się od spełnienia obowiązków, majątek spółki to wyłącznie nieruchomość przy ul. W. [...] we Wrocławiu, a sam koszt wykonania decyzji wynosiłby ok. 4.000,00 zł i tym samym grzywna w w/w wysokości, zbliżonej do maksymalnej dopuszczalnej granicy stanowi dolegliwość niewspółmierną do ewentualnego zawinienia;

32 e) art. 7, 11, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego i tym samym zaniechanie zamieszczenia w uzasadnieniu faktycznym swej decyzji (wyroku) między innymi faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na jakich się oparł oraz przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności innym dowodom w szczególności dlaczego zastosował grzywnę zamiast wykonania zastępczego, co świadczy o braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a tym samym podjęciu rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów.

33 III. Wniosek z zaznaczeniem zakresu żądania (art. 176 P.p.s.a.):

34 1) na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 P.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu,

35 2) zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych,

36 ewentualnie:

37 3) na podstawie art. 176 w związku z art. 188 P.p.s.a. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających go postanowień Dolnośląskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Powiatowego Inspektora Budowlanego i umorzenie postępowania w sprawie,

38 4) zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

39 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

40 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

41 Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Z uwagi na to, że przesłanki nieważności w niniejszej sprawie nie występują, należało ograniczyć się do rozważenia zarzutów podstaw kasacyjnych.

42 Nie może odnieść zamierzonego przez wnoszącą kasację efektu zarzut naruszenia art. 6 § 1 w związku z art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm. - obecnie: Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) poprzez nałożenie obowiązku, który nie wynika z przepisów prawa. Podnosząc ten zarzut skarżąca kwestionuje tytuł wykonawczy. Jest zaś bezsporne, że w postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować zasadności tego tytułu.

43 Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędny wybór grzywny w ceku przymuszenia jako środka egzekucyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, grzywna w celu przymuszenia jest środkiem mniej uciążliwym niż wykonanie zastępcze. Wykonanie zastępcze, unormowane w art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może być orzeczone, gdy mimo wymierzenia grzywny zobowiązany nie wykona obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego albo gdy uwzględniając zarzut zobowiązanego, że grzywna jest zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym (art. 33 pkt 8 powołanej ustawy), organ postanowi o zastosowaniu mniej uciążliwego dla zobowiązanego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4) – por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 767/08, ONSA i wsa 2010/5/92.; wyrok NSA z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1453/09; Zbigniew Leoński [w:] "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", pod red. R. Hausera i A. Skoczylasa, C.H. Beck 2011, s. 572.

44 Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie 9i niestwierdzenie niedopuszczalności stosowania grzywny w celu przymuszenia w sytuacji, gdy obowiązki których dotyczyła zostały wykonane. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wykonanie obowiązku jest podstawą zarzutu w sprawie egzekucji. Zobowiązanemu służy prawo wniesienia nie tylko zarzutów. Ale także zażalenia na postanowienie o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia. Przedmioty obu postępowań są rożne. Wykonanie obowiązku, jak i inne okoliczności wymienione w art. 33 § 1 ustawy, nie mogą być podnoszone w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia. Organ zażaleniowy jest związany przedmiotem sprawy, go którego nie należy wykonanie obowiązku (por. Cezary Kulesza, Joanna Radwanowicz-Wanczewska [w:] "Ustawa po postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz", pod red. D. Kijowskiego, LEX 2010, s. 434-435, 1055-1056; Zbigniew Leoński, op. cit. s. 579).

45 Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez niewskazanie podstaw faktycznych oraz prawnych uzasadniających zastosowanie wobec skarżącego środków egzekucyjnych, dokonanie ich wyboru oraz wysokości. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz uzasadnień postanowień obu instancji administracyjnych wynika, że podane zostały podstawy faktyczne i prawne postanowień, uzasadniony został wybór grzywny jako zastosowanego środka egzekucyjnego oraz uzasadniona została wysokość grzywny. Zarzut zastosowania grzywny w wysokości zbliżonej do maksymalnej dopuszczalnej granicy opiera się na nieostrym pojęciu "wysokości zbliżonej". Niezależnie od tego, że grzywna została orzeczona w wysokości przewidzianej przepisem art. 121 § 2 ustawy, stwierdzić jednak można, że w sytuacji gdy grzywna została ustalona w wysokości stanowiącej 3/5 części maksymalnej wysokości, to trudno przyjąć, iż jest to wielkość zbliżona do maksymalnej wysokości.

46 Zarzut naruszenia art. 7, 11, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego i tym samym zaniechanie zamieszczenia w uzasadnieniu faktycznym swej decyzji (wyroku) między innymi faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na jakich się oparł oraz przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności innym dowodom w szczególności dlaczego zastosował grzywnę zamiast wykonania zastępczego nie odpowiada rzeczywistości. Nadto, ani z opisu naruszenia, ani z uzasadnienia skargi kasacyjnej niw wynika, jaki materiał dowodowy, istotny dla rozstrzygnięcia w sprawie wymierzenia grzywny, został pominięty.

47 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

48 -----------------------

49 9