Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2019 r., II OSK 1139/18

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2019 r., II OSK 1139/18

Sentencja

1 Dnia 26 kwietnia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 878/17 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 878/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uwzględniając skargę skarżącego, uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], znak [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

3 Wymienioną wyżej decyzją PINB [...], na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył z urzędu w całości postępowanie administracyjne w sprawie poprawności przeprowadzonych robót budowlanych na nieruchomości przy ul. [...] w P..

4 W trakcie postępowania ustalono, że przedmiotowy budynek realizowany był na podstawie zgłoszenia i z nieistotnym odstępstwem od projektu budowlanego. Ponadto organ nie doszukał się innych naruszeń prawa i wyjaśnił, że rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959 r. Nr 52 poz. 315) oraz ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, regulują usytuowanie i projektowanie cmentarzy, a nie odległości nowo projektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych od cmentarzy. Brak zatem podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w sprawie usytuowania przedmiotowego budynku w odległości mniejszej niż 50 m od istniejącego cmentarza.

5 Kończąc PINB wyjaśnił, że nie stwierdził faktów wymagających wstrzymania budowy, jak też wydania decyzji o sprzeciwie wobec zawiadomienia o zakończeniu przedmiotowej budowy. Wobec niestwierdzenia naruszenia przez inwestora przepisów obowiązującego prawa PINB uznał, że dalsze postępowanie w powyższej sprawie jest bezprzedmiotowe, co skutkuje koniecznością jego umorzenia.

6 Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący.

7 Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

8 Organ odwoławczy podzielił ocenę PINB, że nie można uznać przedmiotowej budowy jako niezgodnej z dokonanym zgłoszeniem. Inwestor dokonał też zawiadomienia o zakończeniu budowy, od którego nie wniesiono sprzeciwu. Zrealizowana inwestycja nie narusza także ustaleń ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W tym zakresie WINB wyjaśnił, że SKO w P. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy (decyzja SKO z [...] września 2016 r., znak: [...]). Na skutek wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy SKO wydało decyzję z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Ostateczna decyzja została zaskarżona do WSA w Poznaniu, jednak do dnia dzisiejszego Sąd nie wydał orzeczenia w tej sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że ewentualne niezgodności lokalizacji budynku z § 3 ww. rozporządzenia winny być rozstrzygane na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z treści decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], o warunkach zabudowy wynika, że okoliczność ta została poddana właściwej analizie. A zatem dopóki decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym nieuzasadnione jest podważanie prawidłowości tych ustaleń.

9 Dalej WINB argumentował, że organy nadzoru budowlanego nie posiadają kompetencji, aby ograniczać wolność zabudowy inwestora z uwagi na użytkowanie na sąsiedniej działce kolektora pompy ciepła. Nie uwzględnił też zarzutów dotyczących niezapełnienia odpowiedniego nasłonecznienia działki skarżącego, jak i odnośnie braku udziału skarżącego w oględzinach terenu inwestycji. Podzielił też stanowisko o słuszności zaniechania przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego.

10 Reasumując, WINB uznał, że stan faktyczny zbadany przez PINB odpowiada przepisom Prawa budowlanego, a tym samym nie wymaga władczej interwencji organu. W konsekwencji konieczne było umorzenie tegoż postępowania w całość jako bezprzedmiotowego.

11 Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wniesiono również o zobowiązanie Urzędu Miasta P. – Wydziału Urbanistyki i Architektury, do przedłożenia tutejszemu Sądowi akt sprawy: [...], dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w powyższych aktach sprawy na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu niniejszej skargi oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w uzasadnieniu skargi na przytoczone tam okoliczności.

12 Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. Zarzuty te dotyczyły następujących kwestii, a mianowicie: niedokonania przez organy zbadania zgodności obiektu z wymaganiami higienicznymi i sanitarnymi; błędnej oceny w zakresie realizacji budynku bez istotnych odstępstw w sytuacji gdy nastąpiła zmiana funkcji budynku; wymagania opinii PPIS w P.; niespełnienia wymagań dotyczących higieny, zdrowia i środowiska oraz bezpieczeństwa użytkowania; nieuwzględnienia występującego w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego uzasadnionego interesu skarżącego; wymagania dla tej inwestycji pozwolenia na budowę; niewniesienia sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia; brak rzetelnej kontroli działalności właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej; zaniechania wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych; zaniechania zgłoszenia sprzeciwu na przystąpienie do użytkowania przedmiotowego budynku; umorzenia z urzędu w całości postępowania w przedmiotowej sprawie; nierozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; nieuwzględnienia wniosków skarżącego o przeprowadzenie dowodów; zaniechania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej; nieodniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów zawartych w odwołaniu.

13 W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

14 Uczestniczący w rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu 7 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i jej zarzuty.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 878/17, uwzględniając skargę, wskazał, że najistotniejszy z zarzutów skargi dla wyniku rozpatrywanej sprawy dotyczy lokalizacji inwestycji w strefie ochronnej cmentarza. W tym zakresie Sąd nie podzielił stanowisk organów obu instancji. Sąd wskazał, że w najnowszym orzecznictwie przyjęto pogląd, zgodnie z którym prawidłowa interpretacja § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia prowadzi do rezultatu, że zakres normowania tego przepisu odnosi się nie tylko do cmentarzy nowo budowanych, ale również do istniejących, a także do lokalizowanej w ich sąsiedztwie zabudowy (por. wyroki NSA: z 18 grudnia 2012 r., II OSK 1518/11; z 28 czerwca 2013 r., II OSK 557/12; z 27 maja 2014 r., II OSK 3047/12; z 6 czerwca 2017 r. II OSK 2452/15; wyrok WSA w Gdańsku z 26 kwietnia 2017 r., II SA/Gd 115/17 i powołane w nim orzecznictwo). Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie Sądu, decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o dokładnej lokalizacji planowanej inwestycji na terenie objętym zamierzeniem. Określone są jedynie dopuszczalne parametry nowej zabudowy (wysokość, intensywność zabudowy) oraz wyznaczana jest linia zabudowy. Dokładne posadowienie budynku – jego umiejscowienie w terenie – konieczne jest dopiero na etapie przygotowania projektu budowlanego. To wówczas niezbędne jest zachowanie wymogów wynikających z przepisów odrębnych (por. nieprawomocny wyrok WSA w Krakowie z 6 października 2017 r., II SA/Kr 838/17). Zasady sytuowania budynków na działce budowlanej reguluje nie tylko rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), ale również § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia z 1959 r., określający szerokość stref sanitarnych wokół cmentarzy, w których zabronione jest sytuowanie m.in. budynków zabudowy mieszkaniowej. Dlatego Sąd nie podzielił stanowiska WINB, że organ nadzoru budowlanego związany jest ustaleniami decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji i dopóki decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, to brak jest podstaw do kwestionowania lokalizacji budynku i to nawet w sytuacji, gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, że zbudowany został w strefie ochronnej cmentarza. Ponadto okoliczność, że nie zakwestionowano w drodze sprzeciwu ww. zgłoszenia nie zwalnia organu nadzoru budowlanego z oceny legalności powstałej inwestycji (por. wyroki NSA: z 11 lutego 2016 r., II OSK 1321/14; z 20 kwietnia 2011 r., II OSK 734/10; z 11 lutego 2016 r., II OSK 1429/14), tj. zgodności projektu z ww. przepisem rozporządzenia.

16 Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżone decyzje naruszają powołany art. 105 § 1 K.p.a., albowiem przedwcześnie przyjęto bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania. Organy nie ustaliły w sposób prawidłowy i wyczerpujący okoliczności faktycznych sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia i nie rozpoznały sprawy w jej całokształcie, w konsekwencji tego naruszyły art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w tej części skarga jest uzasadniona.

17 Sąd natomiast nie podzielił pozostałych zarzutów skargi kwestionujących zgodność inwestycji z parametrami przyjętym w decyzji o warunkach zabudowy; lokalizację inwestycji względem działki skarżącego; kwalifikację inwestycji jako budynku jednorodzinnego; wymagania realizacji inwestycji w oparciu o pozwolenie na budowę; zawiadomienia o przyjęciu zgłoszenia; zaniechania przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego; funkcjonowania pompy ciepła; wymogów oświetlenia i nasłonecznienia. W ocenie Sądu, wywodzony na tej podstawie interes prawny skarżącego w istocie jest wyłącznie interesem faktycznym i nie dawałby mu prawa do występowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego).

18 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył [...] WINB, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. zrzeczono się rozprawy i wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

19 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie przez Sąd przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

20 Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez błędną wykładnię art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2017 r., poz. 912) oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 1 i § 2 ww. rozporządzenia z 1959 r.).

21 W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

22 Pozostałe strony postępowania nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

23 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

24 Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty były zasadne.

25 Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

26 Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a.

27 Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

28 Ma rację strona wnosząca skargę kasacyjną, że dla wyniku przedmiotowej sprawy ma znaczenie wydana dla przedmiotowej inwestycji decyzja o warunkach zabudowy. Jej uwzględnienie w okolicznościach przedmiotowej sprawy ma wpływ dla oceny legalności zastosowania przez organy obu instancji art. 105 § 1 K.p.a. W omawianym zakresie Sąd I instancji pominął, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy decyzja o warunkach zabudowy wydana dla przedmiotowej inwestycji od strony istniejącego cmentarza ustalała parametr zabudowy w postaci obowiązującej linii zabudowy. Rzeczywiście zasadniczo w decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza się dokładnej lokalizacji nowej zabudowy, jednak ustalenie parametru zabudowy w postaci obowiązującej linii zabudowy oznacza konieczność zlokalizowania projektowanego budynku bezpośrednio przy takiej linii. W okolicznościach tej sprawy projekt budowlany spełniał taki warunek.

29 Ponadto ocenie Sądu I instancji umknęło, że wyznaczenie w decyzji o warunkach zabudowy omawianego parametru wynikało właśnie z rozważenia na etapie wydawania warunków zabudowy treści § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia z 1959 r. Należy mieć na względzie, że dokonanie w tym zakresie stosownej oceny przez organ planistyczny nie ma zasadniczo wpływu na ocenę legalności przyjętej aktualnie w orzecznictwie wykładni ww. przepisu rozporządzenia. Jednak w niniejszej sprawie, niezależnie od tej wykładni, nie można pominąć okoliczności sporządzenia projektu budowlanego, który w odniesieniu do lokalizacji przedmiotowego budynku uwzględnił parametry przewidziane w decyzji o warunkach zabudowy oraz określoną ocenę zawartą w ostatecznej decyzji administracyjnej, która bezpośrednio dotyczyła kwestii lokalizacyjnych wynikających z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. Ponadto dotychczas nie wyeliminowano z obrotu prawnego ww. decyzji o warunkach zabudowy. Wyrokiem z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1115/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę skarżącego na decyzję SKO o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o warunkach zabudowy. Od tego wyroku została wywiedziona skarga kasacyjna (zarejestrowana w NSA pod sygn. akt II OSK 1637/18). Oznacza to, że aktualnie nie bez znaczenia dla wyniku sprawy jest też pewność obrotu prawnego istotnego z punktu widzenia funkcjonowania demokratycznego państwa prawnego. Skoro w ostatecznej decyzji przesądzono kwestię określonej lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do treści § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, określona ocena w tym zakresie, dokonywana na etapie badania legalności powstałej już inwestycji, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia wadliwego zrealizowania przedmiotowej inwestycji. Trudno zatem w takich okolicznościach uznać, że organy nadzoru budowlanego naruszyły ww. przepis rozporządzenia. Poza tym samo rozporządzenie nie nadaje wskazanym w nim odległościom charakteru bezwzględnego. Po pierwsze, umożliwia ich zmniejszenie; po drugie, przewiduje możliwość niestosowania przepisów rozporządzenia do cmentarzy już istniejących, co odpowiednio należałoby odnieść także do relacji nowej zabudowy względem istniejącego cmentarza, tak jak w odniesieniu do treści § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wywodzi się w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W tych warunkach wbrew ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy niewadliwie ocenił, że kwestia ewentualnej niezgodności lokalizacji budynku z § 3 ww. rozporządzenia z 1959 r. winna być rozstrzygana na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i dopóki decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], o warunkach zabudowy ([...]) pozostaje w obrocie prawnym, nieuzasadnione jest podważanie prawidłowości tych ustaleń. Taka też ocena organu odwoławczego odpowiada wymogom prawnym wynikającym z obowiązujących zasad Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. prawdy obiektywnej i budowania zaufania obywateli organów Państwa (odpowiednio wskazywane w zarzucie skargi kasacyjnej art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.). Ich uwzględnienie w okolicznościach tej sprawy w konsekwencji powinno prowadzić do stwierdzenia niewadliwego zastosowania przez organy administracyjne art. 105 § 1 K.p.a. albowiem stwierdzony brak naruszenia przepisów prawa w odniesieniu do lokalizacji przedmiotowej inwestycji względem istniejącego cmentarza (wespół z ocenionymi w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji pozostałymi zarzutami skarżącego, jako niezasadnymi, która to ocena w tej części nie została zakwestionowana w postępowaniu ze skargi kasacyjnej) uzasadniał umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie oceny legalności budowy budynku zrealizowanej na podstawie dokonanego zgłoszenia i zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. zawiera usprawiedliwione podstawy.

30 Odnośnie zaś zarzutu naruszenia prawa materialnego w zakresie błędnej wykładni art. 5 ust. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 1 i § 2 ww. rozporządzenia z 1959 r., w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie dokonanej w tym zakresie oceny Sądu I instancji, która opierała się na aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Zgodnie z tym orzecznictwem normy odległościowe dotyczą także nowej zabudowy od istniejących cmentarzy. Argumentacja skargi kasacyjnej w odniesieniu do tego zagadnienia nie wynika z zaprezentowanego procesu wykładni, który prowadziłby do innego wyniku niż przyjęty w orzecznictwie, lecz opiera się na zaistniałych w sprawie okolicznościach i ich wpływie na ocenę stwierdzonego przez Sąd naruszenia prawa, a więc na kwestii zastosowania określonych przepisów w okoliczności tej konkretnej sprawy z uwagi na treść decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 174 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 1 i § 2 ww. rozporządzenia z 1959 r. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Poza tym w świetle argumentacji dotyczącej wcześniej omówionego zarzutu skargi kasacyjnej, który podlegał uwzględnieniu, kwestia wykładni art. 5 ust. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz § 3 ust. 1 w zw. z § 1 i § 2 ww. rozporządzenia z 1959 r. w okolicznościach tej sprawy nie ma decydującego znaczenia dla oceny legalności zrealizowanej inwestycji.

31 Mając powyższe na względzie, skoro uwzględnieniu podlegał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. i jednocześnie wypowiedziana powyżej ocena w tym zakresie przemawia za uznaniem legalności zastosowania przez organy nadzoru budowanego art. 105 § 1 K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 p.p.s.a. Tym samym zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi skarżącego na zaskarżoną decyzję [...] WINB w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie poprawności przeprowadzonych robót budowlanych na nieruchomości przy ul. [...] w P..

32 Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.