Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2008 r., II OSK 112/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2008 r., II OSK 112/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. i S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Po 401/07 w sprawie ze skargi L. i S. K. na czynności Wójta Gminy K. w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 2 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Po 401/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę L. i S. K. na czynność Wójta Gminy K. w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący uchybili 14 - dniowemu terminowi do wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, dochowanie którego, zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 13, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), warunkuje możliwość zaskarżenia aktów lub czynności, dla których ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia.

3 W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

4 Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błędną interpretację art. 52 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa rozpoczął swój bieg w dniu doręczenia pisma Wójta Gminy K. z dnia [...] powołując ponadto okoliczności wskazujące na brak świadomości skarżących, iż doręczenie powołanego pisma skutkuje rozpoczęciem biegu terminu do dokonania kolejnych czynności procesowych. W skardze kasacyjnej podniesiono również naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

7 Ustanowiona w art. 52 § 1 p.p.s.a. generalna zasada, zgodnie z którą skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, doznaje wyjątku w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia. Wniesienie skargi kasacyjnej, w takim przypadku, musi być poprzedzone uprzednim wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

8 Podniesiony przez skarżących zarzut naruszenia art. 52 § 3 p.p.s.a. jest nieuzasadniony , jako że określony w nim termin do wniesienia wezwania organu do

9 Sygn. akt II OSK 112/08

10 usunięcia naruszenia prawa jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu. Jego upływ wyłącza zatem możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Określenie 14-dniowego terminu w ustawie procesowej ogranicza w czasie możliwość kwestionowania przedmiotowych aktów i czynności organów administracji publicznej, które podejmowane są w trybie pozaprocesowym, i od których nie przysługują żadne środki zaskarżenia. Możliwość kwestionowania tych działań administracyjnych w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa wprowadzono jako warunek zaskarżenia ich do sądu administracyjnego.

11 Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w przypadku aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wynosi 14 dni i biegnie od dnia, w którym skarżący dowiedział się (np. powiadomiono go o podjętej w jego sprawie czynności z zakresu administracji publicznej) lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Zasadnie więc sąd pierwszej instancji obliczając termin do wezwania Wójta Gminy K. do usunięcia naruszenia prawa, za początek jego biegu przyjął doręczenie skarżącym pisma z dnia 16 marca 2007 r.. Podniesiony w tym względzie w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 52 § 3 p.p.s.a. polegający na uznaniu, że obliczenie biegu terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa winno nastąpić po uwzględnieniu podniesionych dodatkowych okoliczności, jest nieuzasadniony.

12 Odnosząc się natomiast do pozostałych argumentów podnoszonych w skardze kasacyjnej, należy zgodzić się ze skarżącymi, że powołana przez Sąd pierwszej instancji podstawa prawna rozstrzygnięcia, tj. art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast odrzucenie środka zaskarżenia jako niedopuszczalnego przez Sąd pierwszej instancji winno nastąpić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.. Uchybienie to nie miało jednakże wpływu na wynik sprawy, dlatego też, pomimo błędnego wskazania podstawy prawnej odrzucenia skargi, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

13 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak wyżej.