Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r., II GZ 95/14

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sygnatura
II GZ 95/14
Data
Forma
Postanowienie
Hasła
Wstrzymanie wykonania aktu
Źródło
JuDDGES/pl-nsa (orzeczenia NSA i WSA z CBOSA), dokument u źródła
Otwórz w aplikacji

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1304/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1304/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił K. S. wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione.

3 Sąd I instancji uznał, że ochronie tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) mogą być jedynie poddane takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.

4 Sąd stwierdził, że postanowienie, którego dotyczył wniosek o wstrzymanie wykonania, tj. postanowienie oddalające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, nie kwalifikuje się do wykonania. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

5 W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji.

6 Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niewstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P..

7 W uzasadnieniu wskazano, że skarżący na skutek prowadzonego postępowania znalazł się w bardzo złej sytuacji materialnej, w związku z czym zasadne byłoby wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, czego nie uczynił Sąd I instancji. Zdaniem skarżącego już z załączonych do wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych oraz z okoliczności, iż sam Sąd uznał, że zachodzą przesłanki do zwolnienia skarżącego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych wynika, iż skarżący jest w złej sytuacji materialnej Tym samym nie jest on w stanie ponosić kosztów związanych z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Zażalenie jest pozbawione uzasadnionych podstaw, więc podlega oddaleniu.

10 Podstawowy problem w sprawie sprowadza się do oceny, czy możliwe jest, w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne.

11 Należy podkreślić, że wskazany przepis daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

12 Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, które podlegają wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć doprowadzenie do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności.

13 Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie Sąd I instancji uznał zaskarżone postanowienie za niestanowiące aktu nadającego się do wykonania lub podlegającego wykonaniu z uwagi na fakt, iż nie nakłada ono na stronę żadnych obowiązków ani nie nakazuje stronie określonego zachowania. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Brak jest zatem podstaw do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

14 Na tę ocenę nie wpływa również sytuacja majątkowa skarżącego. Fakt, że skarżący nie posiada majątku wystarczającego do przeprowadzenia egzekucji może być powodem wstrzymania czynności egzekucyjnych na podstawie art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), jednak orzeczenie w tym przedmiocie przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu.

15 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Powołane przepisy

Cytowane w

Cytowane w 27 orzeczeniach.

  1. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2017 r., VIII SA/Wa 368/17
  2. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2017 r., VIII SA/Wa 366/17
  3. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2017 r., VIII SA/Wa 367/17
  4. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2017 r., VIII SA/Wa 631/17
  5. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2017 r., II SA/Wr 239/17
  6. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2017 r., II OZ 300/17
  7. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2016 r., VIII SA/Wa 851/16
  8. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2016 r., III SA/Wa 1394/16
  9. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2016 r., VIII SA/Wa 430/16
  10. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2016 r., VIII SA/Wa 313/16
  11. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2016 r., III SA/Wa 2752/15
  12. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2016 r., VIII SA/Wa 936/15
  13. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2015 r., VIII SA/Wa 951/15
  14. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2015 r., VIII SA/Wa 952/15
  15. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2015 r., VIII SA/Wa 950/15
  16. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października 2015 r., II SA/Sz 1032/15
  17. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 września 2015 r., II SA/Sz 1030/15
  18. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2015 r., VIII SA/Wa 609/15
  19. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 września 2015 r., II SA/Po 657/15
  20. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2015 r., VIII SA/Wa 247/15

Pokaż wszystkie