Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r., II GZ 553/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r., II GZ 553/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 363/10 w zakresie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. I. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 3 listopada 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 363/10 odmówił A. I. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

3 Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podkreślił, że A. I. mimo wezwania nie nadesłał dokumentów pozwalających na ocenę jego rzeczywistej sytuacji finansowej (wyciągów z rachunków bankowych, oświadczenia, iż nie posiada żadnego rachunku bankowego, dokumentów potwierdzających ponoszenie miesięcznych wydatków koniecznych do utrzymania, w tym partycypowanie w kosztach utrzymania domu). Skarżący nadesłał jedynie część z żądanych przez Sąd dokumentów. Wobec powyższego w ocenie Sądu pierwszej instancji, brak było możliwości ustalenia, czy w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

4 A. I. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, że się z nim nie zgadza.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

7 Zgodnie z art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć, na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

8 Niedostarczenie żądanych przez Sąd danych, przedstawienie ich w sposób niekompletny, bądź mało czytelny powoduje, że oświadczenie pozostaje niepełne i nie jest wystarczające do oceny zasadności wniosku strony.

9 W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na brak wystarczających danych w złożonym wniosku, skarżący został wezwany do przedstawienia dokumentów i podania informacji, które obrazowałyby jego sytuację materialną. Z obowiązku tego A. I. wywiązał się częściowo. Skarżący nie przedstawił żądanych przez Sąd oświadczeń i dokumentów tj. wyciągów z rachunków bankowych lub oświadczenia, że nie posiada żadnego rachunku bankowego oraz innych dokumentów obrazujących wysokość wydatków skarżącego, składających się na jego bieżące utrzymanie. W ten sposób skarżący uniemożliwił Sądowi poznanie jego sytuacji majątkowej i dokonanie pełnych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej wniosku o przyznanie prawa pomocy.

10 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie wykazał, iż jego sytuacja odpowiada przesłankom określonym w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co oznacza że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarżący w zażaleniu w ogóle nie odniósł się do treści zaskarżonego postanowienia. Skarżący poza ogólnikowym stwierdzeniem, że nie zgadza się z zaskarżonym postanowieniem nie wyjaśnił na czym konkretnie polegały uchybienia Sądu pierwszej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak sformułowane stanowisko nie jest wystarczające do podważenia oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy dokonanej przez WSA.

12 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.