Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2013 r., II GZ 20/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2013 r., II GZ 20/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "T." S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2202/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "T." S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2202/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił "T." S.A. z siedzibą w [...] wstrzymania wykonania zaskarżonej przez tę spółkę decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], którą organ administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2012 r. cofającą udzielone skarżącej zezwolenie z dnia [...] listopada 2006 r. (nr [...]; z późniejszymi zmianami) na prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich.

3 W uzasadnieniu wspomnianego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które to okoliczności uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności, Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej, że utrata dochodów związanych z cofnięciem zezwoleń na powadzenie działalności we wszystkich 440 punktach przyjmowania zakładów świadczy o wystąpieniu znacznej szkody. Zauważył, że będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych wygasa w listopadzie 2012 r. Zatem kwestia utraty ewentualnych dochodów dotyczy krótkiego okresu, który w momencie wydawania postanowienia dobiegł końca, wobec czego trudno jest w tym wypadku mówić o znacznych szkodach spowodowanych utratą dochodów. Za nietrafny uznał Sąd pierwszej instancji również argument spółki o bezpowrotnej utracie nakładów poniesionych na wyposażenie punktów przyjmowania zakładów, bowiem skarżąca skorzystała z uprawnienia ubiegania się o kolejne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych, w tym również w punktach objętych cofniętymi zezwoleniami, a zatem z chwilą uzyskania kolejnego zezwolenia strona będzie mogła nadal wykorzystywać zakupiony sprzęt. Sąd pierwszej instancji zaznaczył ponadto, że skarżąca nie ma obowiązku utrzymywania punktów, względem których utraciła uprawnienie do przyjmowania w nich zakładów wzajemnych, a zatem czyni to z własnej woli i na własne ryzyko. W konsekwencji Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując jako podstawę swojego rozstrzygnięcia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a.").

4 "T." S.A. złożyła zażalenie na wspomniane postanowienie Sądu pierwszej instancji. Spółka wniosła o uchylenie tego orzeczenia w całości. Zarzuciła postanowieniu naruszenie:

5 - art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez odmowę wstrzymania wykonania skarżonej decyzji, w sytuacji gdy w sprawie zachodzą przesłanki pozytywne, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych, do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji,

6 - art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd okoliczności, że zezwolenie z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] z późn. zm. na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich wygasło z dniem [...] listopada 2012 r., czyli cztery dni przed wydaniem skarżonego postanowienia, poprzez co rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, którą utrzymano w mocy cofnięcie tego zezwolenia, stało się bezprzedmiotowe.

7 W uzasadnieniu zażalenia strona przedstawiła argumenty świadczące - jej zdaniem - o tym, że przedstawione przez spółkę okoliczności świadczą o wystąpieniu w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zaś dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena w tym zakresie była błędna lub dowolna. Autor zażalenia wskazał ponadto, że Sąd pierwszej instancji wydał zaskarżone postanowienie cztery dni po wygaśnięciu zezwolenia, którego cofnięcie było przedmiotem skargi. Zatem Sąd orzekał w czasie, gdy postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji było bezprzedmiotowe.

8 W odpowiedzi na zażalenie Minister Finansów wniósł o oddalenie środka odwoławczego spółki. Organ administracji stwierdził, że Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej oceny rozpatrywanej sprawy, zaś zarzuty stawiane przez stronę są bezpodstawne.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

10 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

11 Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

12 Z przepisu tego wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

13 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia wykonanie wydanych w niniejszej sprawie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich nie mogło wpłynąć w żaden sposób na zakres uprawnień skarżącej wynikających z tego zezwolenia.

14 Wskazać należy, że prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne dotyczyło cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich udzielonego decyzją Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2006 r. W treści tego zezwolenia wskazano, że zostało ono udzielone na 6 lat. Oznacza to, że wygasło ono [...] listopada 2012 r., co potwierdziła również strona w uzasadnieniu zażalenia. W tej sytuacji uznać należy, że w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia przez Sąd pierwszej instancji (26 listopada 2012 r.) wykonanie decyzji cofającej wspomniane zezwolenie nie mogło doprowadzić do wystąpienia wskazywanych we wniosku trudnych do odwrócenia skutków i znacznej szkody. To z kolei wykluczało zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

15 Wspomniane zezwolenie było uprawnieniem terminowym i w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji utraciło już swoją moc. Oznacza to, że wskazywane we wniosku trudne do odwrócenia skutki i znaczna szkoda, związane z wykonaniem wydanych w sprawie decyzji (cofających to zezwolenie), odnosiły się do sytuacji, która w niniejszej sprawie (w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji) nie mogła już nastąpić. Zatem to z takiego powodu Sąd pierwszej instancji powinien był oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie oceniając, czy wskazywane przez stronę okoliczności świadczą o wystąpieniu przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mimo wadliwego uzasadnienia (tj. zbędnego odniesienia się do okoliczności wskazanych dla uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji) rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada jednak prawu, a zatem zażalenie spółki podlega oddaleniu.

16 Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

17 PG