Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2018 r., II GZ 136/18

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2018 r., II GZ 136/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Komendanta Głównego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2095/17 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 M. A. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej spowodowało wypowiedzenie mu przez pracodawcę umowy o pracę w zakresie, w jakim musiał posiadać powyższe uprawnienia, tym samym nie może wykonywać umów zlecenia, które stanowiły dodatkowe źródło dochodów, będzie musiał ponownie starać się o ponowne wpisanie na listę, a w związku z tym ma obawę, czy posiadany przez niego kurs będzie nadal ważny. Ponadto wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a miesięczne koszty utrzymania ponosi w wysokości około 1409 zł, na co składa się m.in. obsługa kredytu hipotecznego, opłaty za media, lekarstwa, paliwo.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2095/17 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji uznając, że skarżący wykazał swoją sytuację rodzinną i majątkową konkretnie podając, jakie oraz z jakich tytułów ponosi miesięczne koszty utrzymania oraz w czym upatruje ziszczenie się przesłanek warunkujących wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu przywołane przez skarżącego okoliczności są konkretnie wykazane i potwierdzone załączonymi do skargi dokumentami. Nadto w sposób wystarczający uprawdopodobniają one, że niewstrzymanie wykonania skarżącej decyzji może zrodzić po stronie skarżącego zarówno niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, poprzez choćby utratę dodatkowego źródła dochodów, czy możliwość powstania konieczności poniesienia dodatkowych kosztów, jak i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, w postaci konieczności ponownego ubiegania się o wpis na listę, z której został skreślony, a w związku z tym możliwa konieczność ponownego przystąpienia do kursu.

4 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Komendant Główny Policji. Zaskarżając orzeczenie w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów, tj.:

5 - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez uznanie, że utrata przez skarżącego uprawnień pracownika ochrony fizycznej spowodować może wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków,

6 - art. 29 ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1432 z późn. zm., dalej: ustawa o ochronie osób i mienia), poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że może nastąpić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, podczas gdy decyzja ta z mocy prawa, tj. wolą ustawodawcy podlega natychmiastowemu wykonaniu.

7 W oparciu o powyższe, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić, albo nastąpić po długim czasie oraz przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślić należy, że do oceny zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, wystarczającym jest samo uprawdopodobnienie wystąpienia takich okoliczności.

10 W ocenie NSA skarżący wystarczająco uprawdopodobnił zaistnienie przesłanek ochrony tymczasowej wymienionych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed Sądem I instancji. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przestawił bliżej swoją sytuację finansową, podkreślił, że skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej już spowodowało ograniczenie możliwości dodatkowego zarobkowania, a zmienione warunku płacy znacznie ograniczyły jego dochody. Z uzasadnienia wniosku wynika też, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, ale opiekuje się chorą matką, a załączone dokumenty wskazują na znaczne wydatki w stosunku do aktualnej wysokości obniżonych zarobków.

11 Zdaniem NSA Komendant w zażaleniu nie podważył prawidłowej oceny wniosku dokonanej przez Sąd I instancji. Skarżący uprawdopodobnił w sposób wystarczający spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a organ tej oceny nie podważył. Chcąc skorzystać z ochrony tymczasowej, jaką jest możliwość wstrzymania wykonania decyzji strona zobowiązana jest bowiem uprawdopodobnić, a nie udowodnić zaistnienie określonych okoliczności przemawiających za jej zastosowaniem. Skarżący wystarczająco uprawdopodobnił spełnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji w myśl przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.

12 Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wbrew argumentacji podniesionej w zażaleniu, skarżący wystarczająco uprawdopodobnił przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji w myśl przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.

13 Nie jest zasadnym podniesiony w zażaleniu zarzut niezastosowania art. 29 ust. 9 ustawy o ochronie osób i mienia. Wprawdzie ustawa o ochronie osób i mienia zawiera regulację, zgodnie z którą decyzja właściwego komendanta wojewódzkiego Policji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, podlega natychmiastowemu wykonaniu, to należy jednak mieć na względzie, że ustawowe zastrzeżenie o natychmiastowym - z mocy prawa - wykonaniu decyzji jak i ewentualnie o konieczności nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wyraża jedynie wolę ustawodawcy, aby z określonych względów, określone decyzje nie korzystały z zasady zawieszenia wykonalności decyzji - przed terminem przewidzianym na wniesienie odwołania.

14 Wprowadzenie przez ustawodawcę unormowań wyłączających zawieszenie wykonalności określonych decyzji - w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. - nie stanowi jednak negatywnej przesłanki wstrzymania wykonania decyzji na podstawie tego przepisu, w praktyce uniemożliwiając wówczas kontrolę zgodności z prawem samej decyzji.

15 Brak zatem podstaw dla stwierdzenia, że regulacja art. 29 ust. 9 ustawy o ochronie osób i mienia, stanowiąca o natychmiastowym wykonaniu decyzji właściwego komendanta wojewódzkiego policji, wyłącza możliwość zastosowania przez Sąd art. 61 § 3 p.p.s.a. W omawianej ustawie, w odniesieniu do decyzji dotyczących skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego nie zostało wyłączone stosowanie art. 61 p.p.s.a. W związku z tym wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w rozumieniu art. 29 ust. 8 ustawy o ochronie - co do zasady - jest możliwe (v. postanowienia NSA z 10 lutego 2016 r.; sygn. akt II GZ 49/16, z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 414/17, publik. CBOiSA).

16 Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia