Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 r., II GSK 854/09

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 r., II GSK 854/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat- Rembelska Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Piotr Suchoń po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 czerwca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 678/09 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyniku egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 678/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę M. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką.

3 Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

4 Uchwałą z dnia [...] września 2008 r., nr [...], Komisja Egzaminacyjna do spraw aplikacji adwokackiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości Okręgowej Rady Adwokackiej w G. ustaliła negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką M. S., który uzyskał z testu 188 punktów.

5 Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę. W wyniku analizy całości dokumentacji organ II instancji stwierdził, że egzamin, którego skarżący był uczestnikiem, przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm., dalej powoływanej jako Prawo o adwokaturze) i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji adwokackiej i odwoływania jej członków oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i adwokackiego (Dz. U. Nr 258, poz. 2160, ze. zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i adwokackiego).

6 Organ wyjaśnił, że decyzja dotycząca ustalenia wyniku egzaminu konkursowego nie jest decyzją uznaniową, w której Minister Sprawiedliwości ma możliwość wyboru i swobodnej oceny, jaki wynik kandydata może uznać za pozytywny, bowiem art. 75i ust. 3 Prawa o adwokaturze jednoznacznie przesądza, że pozytywny wynik uzyskuje kandydat, który otrzymał co najmniej 190 punktów.

7 Organ II instancji uznał, że wbrew twierdzeniom skarżącego pytania nr 68, 75, 95, 109, 139, 186, 193, 202, 203, 248 zostały sformułowane w sposób prawidłowy. W konkluzji Minister Sprawiedliwości stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały Komisji Egzaminacyjnej.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę stwierdził, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego.

9 Sąd I instancji wskazał, że Minister Sprawiedliwości rozpoznając odwołanie od uchwały Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 75a Prawa o adwokaturze, ocenia w istocie wynik przeprowadzonego egzaminu i bada czy wynik ten został ustalony prawidłowo. Prawidłowe ustalenie wyniku egzaminu zależy od prawidłowości sformułowania pytań egzaminacyjnych i odpowiedzi w kluczu, prawidłowości odpowiedzi wskazanych przez kandydata oraz prawidłowości zastosowanych procedur egzaminacyjnych. Kwestia oceny merytorycznej poprawności pytań i odpowiedzi wskazanych jako prawidłowe w kluczu testowym, jest istotnym zadaniem tego organu na tym etapie postępowania. Od tej oceny zależy rzetelność ustalenia wyniku egzaminu kandydata i zgodność z prawem decyzji w tym względzie.

10 Zdaniem Sądu I instancji pytanie nr 186 oraz nr 193 zostały sformułowane wadliwie. W pytaniu nr 186 nie jedną, lecz dwie z przedstawionych propozycji odpowiedzi można uznać za prawidłowe. Zdaniem Sądu, pytanie nie nadaje się na test na aplikację adwokacką, gdyż w takim teście nie należy stawiać pytania, na które nie można udzielić odpowiedzi wynikającej wprost z przepisu prawnego.

11 Pytanie to brzmiało: "Zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego i ustawą Prawo dewizowe postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie indywidualnego zezwolenia dewizowego jest: A. jednoinstancyjne, B. dwuinstancyjne, C. trójinstancyjne." Według organu, prawidłowa odpowiedź na to pytanie to odpowiedź "A", która oparta jest na art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Skarżący dowodził natomiast, że prawidłowa na to pytanie jest zakreślona przez niego odpowiedź "B".

12 Przepis art. 8 ust. 3 ustawy Prawo dewizowe stanowi, że do decyzji Prezesa Narodowego Banku Polskiego wydanych w sprawach związanych z udzielaniem indywidualnych zezwoleń dewizowych, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a. Zgodnie natomiast z przepisem art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Skoro wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje "od decyzji wydanej w pierwszej instancji", a "do wniosku tego stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące odwołań", to analiza literalnego brzmienia powyższych przepisów, w powiązaniu z treścią przepisów § 1 oraz § 2 art. 127 k.p.a., może prowadzić do wniosku, że decyzja wydana przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy jest decyzją wydaną w drugiej instancji - mimo tożsamości podmiotowej organu pierwszej i drugiej instancji. Problem w pytaniu nr 186 sprowadza się do kwestii, czy o dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym można mówić tylko wtedy, gdy do kolejnego rozstrzygnięcia sprawy właściwy jest organ wyższego stopnia, czy także wtedy gdy właściwy jest ten sam organ administracji, który rozstrzygnął sprawę w pierwszej instancji. W doktrynie prezentowane są poglądy, że dwuinstancyjność postępowania może być rozpatrywana w dwóch aspektach - materialnym oraz formalnym. W aspekcie materialnym dwuinstancyjność postępowania polega na prawnej możności dwukrotnego rozstrzygnięcia tej samej sprawy pod względem merytorycznym. W aspekcie formalnym wyraża się natomiast w konstrukcji toku instancji i zakłada przesunięcie uprawnień do ponownego rozpatrzenia sprawy na organ wyższej instancji.

13 W odniesieniu do pytania nr 193 Sąd I instancji stwierdził, że prawidłowa odpowiedź na to pytanie wymaga od kandydata wykładni systemowej art. 31 ust. pkt 3 ustawy o kontroli skarbowej. Tego rodzaju pytania także, w ocenie Sądu, nie spełniają wymagań jakim powinny odpowiadać pytania testowe na aplikację adwokacką.

14 Sąd podkreślił, że pytania testowe na aplikację adwokacką powinny sprawdzać wiedzę z określonych dziedzin prawa i instytucji prawnych ukształtowanych przez prawo pozytywne. Niedopuszczalne jest, aby w pytaniach pojawiały się zagadnienia prawne, co do których zarówno doktryna, jak i orzecznictwo nie doszły do wspólnych konkluzji.

15 Minister Sprawiedliwości zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie przez Sąd I instancji błędnej oceny ich zastosowania przez organ administracji, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi M. S. w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 75i oraz art. 75a ust. 3 Prawa o adwokaturze, które to naruszenie zdaniem Sądu I instancji miałoby polegać na sformułowaniu pytań nr 186 i nr 193 testu konkursowego na aplikację adwokacką w sposób sprzeczny z ww. przepisami.

16 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ stwierdził, że egzamin konkursowy został przeprowadzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

17 Kasator nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji odnośnie pytania 186 i stwierdził, że sama wątpliwość czemu ma służyć wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, jak i ocena skutków jakie wywołuje jego złożenie nie zmienia tego, iż wniosek ten został uregulowany osobno od instytucji klasycznego odwołania od decyzji. Wątpliwości może budzić charakter wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale nie to, czy postępowanie, w ramach którego strona ma prawo złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest postępowaniem jednoinstancyjnym, czy dwuinstancyjnym. Postępowanie w sprawie indywidualnego zezwolenia dewizowego jest bez wątpienia postępowaniem jednoinstancyjnym. Z art. 8 ust. 3 ustawy Prawo dewizowe wynika, iż w stosunku do decyzji Prezesa NBP w sprawie indywidualnego zezwolenia dewizowego stosuje się art. 127 § 3 k.p.a., a przepis ten z kolei, jak zauważa się w doktrynie, stanowi wyjątek od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wykładnia treści art. 8 ust. 3 ustawy Prawo dewizowe i art. 127 § 3 k.p.a. wskazuje, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Prezesa NBP nie jest dewolutywny. Skoro nie ma organu wyższego (odwoławczego) nad Prezesem Banku Centralnego, sprawa indywidualnego zezwolenia dewizowego nie może być rozpatrzona ponownie przez inny, drugoinstancyjny organ administracji publicznej. Niewystępowanie cechy dewolutywności środka zaskarżenia powoduje więc ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ, który prowadził postępowanie w pierwszej instancji i w takim znaczeniu nie sposób mówić o klasycznej dwuinstancyjności postępowania.

18 Odnosząc się do pytania nr 193 organ stwierdził, że zostało ono sformułowane prawidłowo, a odpowiedź na nie wynika wprost z brzmienia art. 24 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy o kontroli skarbowej. Postępowanie kontrolne określone w ustawie o kontroli skarbowej jest formą kontroli skarbowej, a nie jedną z trzech procedur podatkowych uregulowanych w Ordynacji podatkowej, tj. postępowaniem podatkowym (dział IV), czynnościami sprawdzającymi (dział V), czy kontrolą skarbową (dział VI). Postępowanie kontrolne jest kontrolą skarbową wykonywaną przez organ kontroli skarbowej, zaś postępowanie podatkowe jest jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym organu podatkowego zmierzającym do stanowczego rozstrzygnięcia o indywidualnych uprawnieniach i obowiązkach podatkowych. Nie może budzić wątpliwości, o które z postępowań chodzi w pytaniu nr 193, gdyż w swej treści wprost powołuje się na ustawę o kontroli skarbowej. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że konieczność dokonania wykładni systemowej art. 31 ust. 2 pkt. 3 ustawy o kontroli skarbowej powodowała wadliwość omawianego pytania.

19 Zdaniem kasatora użycie sformułowania "wykładnia systemowa" w uzasadnieniu decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2009 r. nie dotyczyło konieczności dokonywania wykładni systemowej art. 24 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy o kontroli skarbowej, na którym oparte zostało pytanie nr 193, lecz prawdopodobnej przyczyny udzielenia przez skarżącego błędnej odpowiedzi na to pytanie poprzez wyłącznie językową wykładnię art. 31 ust. 2 pkt. 3 tejże ustawy.

20 Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że zakwestionowane przez Sąd I instancji pytania nr 186 i nr 193, zostały skonstruowane prawidłowo i pozwalały na udzielenie wyłącznie jednej poprawnej odpowiedzi, która jednoznacznie wynikała z przepisów. Minister Sprawiedliwości w uzasadnieniu swojej decyzji w sposób wyczerpujący i dokładny odniósł się do zarzutów postawionych przez skarżącego, przedstawił obowiązujący w tej materii stan prawny i wyjaśnił, dlaczego stanowisko skarżącego nie znajduje uzasadnienia.

21 W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. S. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na oparcie skargi kasacyjnej na podstawach, które nie są wymienione w art. 174 p.p.s.a., ewentualnie jej oddalenie.

22 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

23 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

24 Sąd I instancji nie naruszył prawa materialnego, tj. art. 75a ust. 3 i 75i Prawa o adwokaturze. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że stosowana w przepisie 75 i ust. 1 tej ustawy reguła testu jednokrotnego wyboru wyklucza zamieszczenie w pytaniach propozycji odpowiedzi, z których więcej niż jedna jest prawidłowa. Test egzaminacyjny nie może zawierać pytań obejmujących kwestie sporne w doktrynie jak i w orzecznictwie, czy też pytań na których udzielenie jednej prawidłowej odpowiedzi uzależnione jest od przyjęcia dodatkowych założeń niewynikajacych z treści pytania. Pytania zawarte w teście muszą być formułowane w sposób jasny, precyzyjny, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości.

25 Sąd I instancji przyjął, że pytania nr 186 i 193 nie odpowiadają wymogom omawianego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny tę ocenę w pełni podziela.

26 Pytanie nr 186 stanowiło sprawdzenie wiedzy kandydata ze znajomości treści art. 8 ust. 3 Prawa dewizowego. Przepis ten stanowi, że od decyzji Prezesa Narodowego Baku Polskiego w sprawach związanych z udzieleniem indywidualnych zezwoleń dewizowych, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a. Odpowiedź na pytanie, czy postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie indywidualnego zezwolenia dewizowego jest jednoinstancyjne – propozycja odpowiedzi A, czy dwuinstancyjne – propozycja odpowiedzi B, uzależniona będzie od tego, czy dwuinstancyjność postępowania będzie rozpatrywana w znaczeniu materialnym czy też formalnym. W aspekcie materialnym dwuinstancyjność polega na prawnej możliwości dwukrotnego rozstrzygnięcia tej samej sprawy pod względem merytorycznym. W aspekcie formalnym wyraża się natomiast w konstrukcji toku instancji i zakłada przesuniecie uprawnień do ponownego rozpatrzenia sprawy na organ wyższej instancji. Zdaniem Dawidowicza, punkt ciężkości zasady dwuinstancyjnego postępowania spoczywa na jej aspekcie materialnym, czyli prawnej możności dwukrotnego rozstrzygniecie tej samej sprawy, natomiast rzeczą drugorzędną jest, czy właściwy do ponownego rozstrzygnięcia sprawy jest inny organ (wyższego stopnia), czy też ten sam. Dwuinstancyjność bowiem "jest pojęciem procesowym a nie ustrojowym – z tym, że zamyka się ono w systemie organów administracji państwowej" (W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989, s.45 ). Podejście do zasady dwuinstancyjności postępowania w ujęciu materialnym jest dominujące w orzecznictwie (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt P 57/07, uchwała NSA z 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, wyroki NSA : z 14 października 2009 r., sygn. akt II GSK 781/09, z 10 lutego 2010 r., sygn. akt 975/09, z 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt 892/09).

27 W świetle powyższych rozważań nie budzi wątpliwości okoliczność, że za prawidłowe można było uznać propozycje odpowiedzi zawarte zarówno w pkt A jak i B.

28 Pytanie nr 193 stanowiło sprawdzenie wiedzy kandydata ze znajomości art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej w związku z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Przepis ten stanowi, że

29 "Organ kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne decyzją w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, gdy ustalenia dotyczą podatków, których określenie lub ustalenie należy do właściwości naczelników urzędów skarbowych, oraz podatku akcyzowego." Treść pytania natomiast brzmiała następująco: "Zgodnie z ustawą o kontroli skarbowej, dyrektor urzędu kontroli skarbowej wydaje decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych po przeprowadzeniu:

30 A. postępowania podatkowego,

31 B. postępowania kontrolnego

32 C. czynności sprawdzających.

33 Według klucza prawidłowa odpowiedź na to pytanie zawiera się w odpowiedzi B. W ocenie Sądu I instancji prawidłowa odpowiedź na to pytanie wymaga od kandydata wykładni systemowej art. 31 ust. 1 pkt 3 ustawy o kontroli skarbowej. Zatem tak sformułowane pytanie nie spełnia wymagań, jakim powinny odpowiadać pytania testowe na aplikację adwokacką. Minister Sprawiedliwości ustosunkowując się do pytania 193 stwierdził, że zostało ono sformułowane prawidłowo, odpowiedź na nie wynika wprost z brzmienia przepisu art. 24 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy o kontroli skarbowej. Dodał, że nie może budzić wątpliwości, o które z postępowań chodzi w tym pytaniu, gdyż w swej treści wprost powołuje się na ustawę o kontroli skarbowej. Przyczyną udzielenia przez kandydata błędnej odpowiedzi (odp. A) – w ocenie organu – było wyłącznie oparcie się na wykładni językowej art. 31 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, bez dokonania jego wykładni systemowej. W zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że wykładnia systemowa obu jednostek redakcyjnych art. 31 ustawy o kontroli skarbowej prowadzi do wniosku, że przepisy Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie podatkowe mają zastosowanie uzupełniające, ograniczone, odpowiednie – a nie wprost – do postępowania kontrolnego. Legislacyjny zabieg porównania postępowania kontrolnego i postępowania podatkowego jest więc potrzebny jedynie do odpowiedniego odesłania do przepisów Ordynacji podatkowej regulujących postępowanie podatkowe, aby mogły być one odpowiednio zastosowane w zakresie nieuregulowanym przez ustawę o kontroli skarbowej. Rozwiązanie to nie pozbawia obu postępowań ich faktycznych i prawnych cech odrębności.

34 Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony przez WSA w W., że sam organ w zaskarżonej decyzji wskazał na konieczność dokonania wykładni systemowej art. 31 ust. 1 i 2 ustawy, aby udzielić poprawnej odpowiedzi na pytanie 193. Omawiane pytanie nie spełnia wymogów zawartych w przepisie art. 75 i ust. 1 Prawa o adwokaturze, gdyż test egzaminacyjny nie może zawierać pytań, na których udzielenie jednej prawidłowej odpowiedzi uzależnione jest od przyjęcia dodatkowych założeń niewynikajacych z treści pytania oraz na które więcej niż jedna odpowiedź może zostać uznana za prawidłową. Postępowanie kontrolne uregulowane w ustawie o kontroli skarbowej jest szczególnego rodzaju procedurą administracyjną, łączącą w sobie uprawnienia kontrolne, policyjne, a także właściwe postępowanie podatkowe – uprawnienia orzecznicze. Oczywiście nie jest to jednak postępowanie podatkowe ani kontrola podatkowa, bowiem przepisy Ordynacji podatkowej mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieureulownym w ustawie, co wynika z treści art. 31 ust. 1. Niemniej jednak w orzecznictwie przyjęto, że: "Przez postępowanie kontrolne należy rozumieć każde sformalizowane postępowanie prowadzone przez organy kontroli skarbowej w zakresie ich właściwości. W tym stanie rzeczy każde postępowanie prowadzone przez organy kontroli skarbowej w ramach przyznanej im kompetencji, powinno opierać się na regulacjach zawartych w Dziale IV Ordynacji podatkowej - zatytułowanym postępowanie podatkowe" (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1453/06, Lex Nr 450055 ). W tej sytuacji udzielenie jednej poprawnej odpowiedzi wymagało zastosowania wykładni systemowej art. 31 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o kontroli skarbowej, zwłaszcza, że w treści pytania 193 wskazano wprost, że chodzi o decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, uregulowaną w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu "jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania jest podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego."

35 W świetle tych rozważań nie powinno budzić wątpliwości, że jedna poprawna odpowiedź zawarta w pkt B, wymagała przeprowadzenia wykładni systemowej art. 31 ust. 1 pkt 3 ustawy o kontroli skarbowej. Polemika z tym poglądem zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowi potwierdzenie tej tezy.

36 Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 75a ust 3 Prawa o adwokaturze należy stwierdzić, że zarzut ten jest kontynuacją twierdzeń, że omawiane pytania zostały zredagowane w taki sposób, iż tylko jedna z trzech propozycji odpowiedzi jest prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny z przyczyn podanych w rozważaniach dotyczących naruszenia art. 75i ust. 1 Prawa o adwokaturze, tego zapatrywania nie podziela.

37 Rozstrzygniecie dotyczące zarzutu naruszenia prawa materialnego uzasadnia ocenę, że Sąd I instancji nie naruszył prawa procesowego.

38 Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.