Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015 r., II GSK 2946/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015 r., II GSK 2946/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 887/14 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Krajowej Izby [...] w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 7 [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa do wglądu do materiału dowodowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2014 r. odrzucił skargę Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z siedzibą w Warszawie na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 7 [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego.

3 Z uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

4 Postanowieniem z dnia 7 [...] 2014 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "Prezes UKE") na podstawie art. 207 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm., zwanej dalej "Pt") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., zwanej dalej "kpa"), ograniczył Krajowej Izbie Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji (dalej: "KIGEiT") prawo wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu dotyczącym uzgodnienia i zatwierdzenia prowadzonej przez O. S.A. z siedzibą w W. (zwana dalej "OP") instrukcji z prowadzonej przez OP rachunkowości regulacyjnej za rok 2013 i opisu kalkulacji kosztów na rok 2015, w zakresie w jakim materiał ten stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa OP, zawartą we fragmentach pisma OP, nr [...], w zakresie opisanym w tym postanowieniu.

5 Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji, zgodnie z pouczeniem zawartym w powyższym postanowieniu, wniosła skargę na powyższe postanowienie.

6 Prócz szeregu zarzutów dotyczących ograniczenia prawa wglądu, w skardze zwrócono uwagę na istniejącą w orzecznictwie rozbieżność dotyczącą trybu zaskarżenia postanowień wydawanych na podstawie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z nr 171, poz. 1800 ze zm.) w zw. z art. 123 k.p.a. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1792/11 skarżąca wskazała, iż złożenie niniejszej skargi nie może zostać uznane za przedwczesne (nie było potrzeby wyczerpania trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa).

7 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Nie zajął stanowiska odnośnie zasygnalizowanej rozbieżności w orzecznictwie WSA i NSA.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż na postanowienie wydane w trybie art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne służy skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., jako na postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty.

9 Art. 52 p.p.s.a. ustanawia zasadę, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu. Na postanowienia wydane w trybie art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne nie służy środek zaskarżenia. Jednak wobec treści art. 52 § 4 p.p.s.a., przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W powołanym przepisie chodzi o niezaskarżalne w trybie administracyjnym akty administracyjne inne niż objęte art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., co do których ustawa nie zwalnia z obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takim aktem jest postanowienie wydane w trybie art. 207 ust. 1 P.t., które jest niezaskarżalne, jest aktem innym niż objęte art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. i jednocześnie żaden przepis nie zwalnia z kierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem obowiązek ten zdaniem Sądu I instancji istnieje, zaś przed jego wypełnieniem skarga do sądu jest przedwczesna i niedopuszczalna.

10 W niniejszej sprawie skarżąca przed wniesieniem skargi na postanowienie z dnia 7 [...] 2014 r. nie wezwała Prezesa UKE do usunięcia naruszenia prawa, a zatem przedmiotowa skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako przedwczesna, a zatem i niedopuszczalna.

11 Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

12 Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

13 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 52 § 1 w zw. art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171 poz. 1800 ze zm., dalej jako: "Pt") poprzez uznanie, iż na Postanowienie z dnia 7 [...] 2014 r. przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa i że istnieje konieczność złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez Organ z związku z wydaniem Postanowienia z dnia 7 [...] 2014 r. przed zaskarżeniem tego postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 Pt do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie przysługuje jako środek zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 Pt;

14 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie przez WSA w Warszawie w skarżonym Postanowieniu skargi KIGEiT na Postanowienie z dnia 7 [...] 2014 r. wobec uznania, iż koniecznym było uprzednie złożenie do Prezesa UKE wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

15 Dodatkowo Prezes UKE zawarł w skardze kasacyjnej wniosek o zwrócenie się przez skład rozpoznający niniejszą sprawę o podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 1 pkt 3 ustawy uchwały zawierającej rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w konkretnej (tj. niniejszej) sprawie sądowoadministracyjnej, będącej odpowiedzią na poniższe pytanie:

16 "Czy przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane przez Prezesa UKE na podstawie art. 207 ust. 1 Pt strona obowiązana jest złożyć do tego Organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy bądź też wezwać Organ do usunięcia naruszenia prawa?'.

17 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

18 Skarga kasacyjna jako niezasadna podlegała oddaleniu.

19 Art. 52 p.p.s.a. ustanawia zasadę, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu. Na postanowienia wydane w trybie art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne nie służy środek zaskarżenia.

20 Stronie nie można postawić zarzutu niewyczerpania trybu zaskarżenia, gdyż trybu takiego ustawa nie przewiduje. Jednak wobec treści art. 52 § 4 p.p.s.a., przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W powołanym przepisie chodzi o niezaskarżalne w trybie administracyjnym akty administracyjne inne niż objęte art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., co do których ustawa nie zwalnia z obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takim aktem jest postanowienie wydane w trybie art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, które jest niezaskarżalne, jest aktem innym niż objęte art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. i jednocześnie żaden przepis nie zwalnia z kierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem obowiązek ten istnieje, zaś przed jego wypełnieniem skarga do sądu jest przedwczesna i niedopuszczalna (vide: postanowienie NSA z 22 maja 1014 r. sygn.akt II GSK 579/14, z 11 czerwca 1014 r. sygn.akt II GSK 1312/14).

21 Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi KIGEiT na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jest trafne.

22 Wniosek strony o zwrócenie się przez skład rozpoznający niniejszą sprawę o podjęcie przez NSA na podstawie art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nie został uwzględniony, gdyż w ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości.

23 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.