Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2016 r., II GSK 2503/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2016 r., II GSK 2503/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała (spr) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Ilona Szczepańska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. G. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 889/13 w sprawie ze skargi P. G. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 25 lipca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 889/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. G. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

3 Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

4 Decyzją z [...] stycznia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił P. G. Sp. z o.o. w K. (dalej skarżąca) zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa m. w 102 punktach, w tym w punkcie znajdującym się w R. przy ul. L. [...].

5 Decyzją z [...] września 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W. cofnął skarżącej zezwolenie z [...] stycznia 2009 r. w części dot. punktu gier na automatach znajdującego się w R. przy ul. L. [...]. Organ uznał, że zaszły przesłanki, o których mowa w art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612; dalej u.g.h.), ponieważ skarżąca w ww. punkcie gier nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy i niewykonywanie tej działalności nie było następstwem działania siły wyższej.

6 Decyzją z [...] grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Stwierdził, że skarżąca w ww. punkcie gier na automatach o niskich wygranych nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, co nie było następstwem działania siły wyższej. Wobec tego uznał ziszczenie się przesłanek określonych w art. 59 pkt 4 u.g.h., skutkujące cofnięciem skarżącej zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu.

7 Odnosząc się do zarzutu braku notyfikacji przepisów u.g.h. i twierdzenia, że przepisy te nie mogą być w związku z tym stosowane, organ stwierdził, że art. 138 ust. 2, 59 pkt 4 i 129 ust. 1 u.g.h., nie były przedmiotem orzeczenia ETS z 19 lipca 2012 r., C-213/11, C-214/11 i C-217/11, zatem nie zostały uznane za "potencjalny przepis techniczny", tym samym mylna jest argumentacja skarżącej, która uznaje przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. za "regulację techniczną", która wymagała notyfikacji Komisji Europejskiej.

8 Ponadto organ uznał, że nie zostały naruszone przepisy postępowania, tj. art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej o.p.), ponieważ ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wynikało, że skarżąca w ww. punkcie gier nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.

9 WSA w W. oddalił skargę na powyższą decyzję.

10 Sąd podzielił, niekwestionowane przez skarżącą, ustalenia organu, że spółka w punkcie gier na automatach o niskich wygranych znajdującym się w R. przy ul. L. [...] nie wykonywała od [...] kwietnia 2011 r. działalności objętej zezwoleniem z [...] stycznia 2009 r., co nie było następstwem działania siły wyższej. Wobec niepodjęcia tej działalności do [...] października 2011 r. WSA stwierdził, że ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 59 pkt 4 u.t.d.

11 W ocenie WSA wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 nie dotyczył przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

12 Nadto, Sąd uznał, że art. 59 pkt 4 u.g.h. nie można uznać za nawet potencjalny przepis techniczny w rozumieniu wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. w zw. z dyrektywą nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 204 ze zm.; dalej dyrektywą nr 98/34/WE). Przepis ten stanowi niewiele zmienioną wersją poprzednio obowiązującego przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 4, poz. 27 ze zm.) i ma on zastosowanie do podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. (art. 138 ust. 2 u.g.h.). Nowa ustawa zmienia więc jedynie okres zaprzestania lub niewykonywania działalności z 3 na 6 miesięcy.

13 Sąd I instancji stwierdził, że skoro zatem norma zawarta w art. 59 pkt 4 u.g.h. nie wprowadza żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, nie ma podstaw do przyjęcia, że może powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia tego typu działalności poza kasynami i salonami gry, co zakwalifikowałoby ją do potencjalnych przepisów technicznych.

14 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W., ewentualnie o jego uchylenie i rozpoznanie skargi. Zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 akapit 1 dyrektywy 98/34/WE w związku z wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r., C-213/11 i wyrokiem ETS z 26 września 2000 r. w sprawie C-443/98 poprzez błędne uznanie, jakoby art. 59 pkt 4 u.g.h. nie stanowił przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy i jako taki nie podlega obowiązkowi notyfikacji na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy, a w konsekwencji na jego niewłaściwym zastosowaniu.

15 W przypadku wątpliwości w kwestii zasadności podniesionych zarzutów spółka wniosła o zadanie pytania prejudycjalnego do TSUE "czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który określa przesłanki cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności wymagającej posiadania zezwolenia?".

16 W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.

17 W piśmie z [...] grudnia 2013 r. organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, o oddalenie wniosku o wystosowanie pytania do TSUE w trybie prejudycjalnym oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

18 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

19 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

20 W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji oddalił skargę spółki, której cofnięto zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie art. 59 pkt 4 u.g.h. z uwagi na niewykonywanie działalności objętej zezwoleniem przez ponad 6 miesięcy. Spółka nie kwestionuje jednak stanu faktycznego sprawy, lecz możliwość zastosowania art. 59 pkt 4 u.g.h. z uwagi na niepoddanie go notyfikacji Komisji Europejskiej, jako przepisu o charakterze technicznym.

21 TSUE w wyroku z 19 lipca 2011 r., C-213/11, zajmował się wykładnią dyrektywy nr 98/34/WE jedynie w kontekście art. 129 ust. 2, 135 ust. 2 i 138 ust. 1 u.g.h., uznając je za przepisy potencjalnie techniczne, to znaczy takie, które mogą być przez sąd krajowy uznane za przepisy techniczne pod pewnymi warunkami. Przedmiotem orzekania TSUE nie był natomiast art. 59 pkt 4 u.g.h., który stanowił podstawę wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie.

22 W wyroku z 19 lipca 2012 r. TSUE przyjął, że za przepisy techniczne wymagające notyfikacji Komisji można uznać jedynie te przepisy u.g.h., które spełniają łącznie dwa warunki: mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry oraz wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów.

23 NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, że art. 59 pkt 4 u.g.h. przepis nie stanowi przepisu nawet potencjalnie o charakterze technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy. Jak słusznie stwierdził WSA przepis ten stanowi dokładne powtórzenie treści art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych i zgodnie z art. 138 ust. 2 u.g.h. znajduje zastosowanie do podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. Zdaniem NSA spółka już momencie uzyskiwania zezwolenia miała świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące skutkuje cofnięciem zezwolenia, a nowa ustawa w stosunku do poprzednio obowiązującej przedłużyła jedynie okres, po którym organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie. Skoro zatem norma zawarta w art. 59 pkt 4 u.g.h. nie wprowadza żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, nie ma podstaw do przyjęcia, że może powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia tego typu działalności poza kasynami i salonami gry, co zakwalifikowałoby ją do potencjalnych przepisów technicznych w rozumieniu wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r.

24 NSA stwierdza również, że art. 59 pkt 4 u.g.h. samodzielnie nie wywołuje skutków prawnych w sferze sprzedaży lub właściwości automatów do gier o niskich wygranych, więc nie jest przepisem technicznym w znaczeniu nadanym przez Trybunał Sprawiedliwości wyrażonym w pkt 27 wyroku C – 194/94 w sprawie CIA Security International(por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2401/15).

25 Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące nierozważenie technicznego charakteru w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE przepisu art. 59 pkt 4 i w konsekwencji niezasadne jego zastosowanie – należało uznać za chybione. W konsekwencji nie ma podstaw do stwierdzenia, że Sąd, a w ślad za nim organy powinny były odmówić zastosowania ww. przepisu.

26 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.