Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2018 r., II GSK 1970/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2018 r., II GSK 1970/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 768/16 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Oddział Kontroli Przewozów wystąpił do Oddziału Przewozów Drogowych Wojewódzkiego Zarządu Transportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego o cofnięcie udzielonego Z. W. zezwolenia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. na wykonywanie przewozu regularnego osób w krajowym transporcie drogowym, w związku ze zmianą warunków na jakich zezwolenie zostało wydane oraz warunków w nim określonych. We wniosku wskazano, że podczas kontroli w dniu [...] grudnia 2014 r. w siedzibie firmy Usługi Transportowe – Z. W. (określany dalej także jako: "strona", "skarżący") kontrolowany nie przedstawił schematu połączeń komunikacyjnych wraz z przystankami oraz wykazu pojazdów, a jedynie wyjaśnił, że nie wykonuje wszystkich kursów z rozkładu jazdy z uwagi na trudną sytuację kadrową i finansową; a ponadto posiadał do dyspozycji tylko dwa pojazdy, podczas gdy do wykonywania przewozu w ramach ww. zezwolenia niezbędne jest dysponowanie siedmioma pojazdami.

3 Organ I instancji wszczął z urzędu - [...] stycznia 2016 r. - postępowanie w sprawie cofnięcia przewoźnikowi ww. zezwolenia.

4 Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], Marszałek Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] lutego 2016 r. na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (określanej dalej także jako: "u.t.d.") cofnął Z. W. zezwolenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. na wykonywanie przewozu regularnego osób w krajowym transporcie drogowym na linii S.– R., w związku z naruszeniem i zmianą warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz warunków określonych w zezwoleniu.

5 W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po wydaniu zaleceń pokontrolnych przewoźnik był ośmiokrotnie poddany kontrolom obserwacyjnym na drodze. Kontrole te wykazały, że skarżący nie wykonuje usług zgodnie z zezwoleniem. Okoliczność ta skutkowała nałożeniem ośmiu kar pieniężnych w kwocie po 500 zł każda.

6 W odwołaniu Z. W. zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 80 K.p.a.; art. 10 K.p.a. oraz art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że uchybienia stwierdzone przez organ powstały z przyczyn przez niego niezawinionych. Skarżący wyjaśnił, że ze względu na złą kondycję finansową przedsiębiorstwa nie był w stanie realizować w pełni rozkładów jazdy. Ponadto jeden z kierowców został zwolniony dyscyplinarnie, kolejny kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim, a trzej inni kierowcy odmówili podjęcia pracy. Skarżący wskazał, że składane przez niego kilkakrotnie wnioski o zmianę zezwolenia były pozostawiane bez rozpoznania z powodu uchybień proceduralnych. Skarżący poddał w wątpliwość proporcjonalność cofnięcia zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego w niniejszej sprawie z powyższych powodów.

7 Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach ([...]) utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia z dnia [...] lutego 2016 r. ([...]).

8 W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w stosunku do Z. W. przeprowadzone zostały 32 postępowania kontrolne - w 2014r. i 8 postępowań kontrolnych - w 2015r. W większości postępowania te zostały zakończone decyzjami o nałożeniu kar pieniężnych. Wyniki tych kontroli stanowiły także podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego osób w krajowym transporcie drogowym. Organ ustalił, że przewoźnik czterokrotnie występował w 2015 r. o zmianę tego zezwolenia, lecz kolejne wnioski pozostawiane były bez rozpoznania z powodu nieusunięcia braków formalnych. Przeprowadzona przez organ I instancji analiza – w zakresie tzw. wozoobiegów – wykazała, że do realizacji zezwolenia niezbędnych jest siedem pojazdów. Organ wskazał, że przewoźnik dysponujący jedynie dwoma pojazdami nie jest w stanie świadczyć usług przewozowych zgodnie z zezwoleniem.

9 Organ wyjaśnił, że brak wywiązania przez przewoźnika z określonych w art. 18b u.t.d. warunków, a także wykonywanie przewozów niezgodnie z zezwoleniem stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia, przy czym art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. nie dopuszcza w tym względzie jakiegokolwiek uznania administracyjnego organu administracji publicznej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że strona po otrzymaniu zaleceń pokontrolnych nie wnioskowała o przedłużenie terminu do ich wykonania. Po wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia nie wnioskowała także o przedłużenie terminu w celu zapoznania się z materiałem dowodowym i zgłoszenia ewentualnych zastrzeżeń oraz wniosków. Organ wskazał, że strona nie wnioskowała również o zmianę terminu do usunięcia braków formalnych wniosków o zmianę w zakresie zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego osób w krajowym transporcie drogowym, jak również o inne wsparcie ze strony organu. Zdaniem organu nałożenie kilkudziesięciu kar pieniężnych na stronę za stwierdzone naruszenia w zakresie wykonywania przewozu regularnego osób w krajowym transporcie drogowym świadczy o nierespektowaniu przez przewoźnika prawa i warunków zezwolenia.

10 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Z. W. wskazał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza w zakresie przewozu osób stanowi jedyne źródło utrzymania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił okoliczności, które stanowiły przyczynę zaniechania wywiązywania się z obowiązków nałożonych na podstawie zezwolenia. Wskazał, że w lipcu 2014 r. jeden z zatrudnionych u skarżącego kierowców poważnie zachorował. Ponadto w tym okresie z powodu nieprawidłowości w ewidencjonowaniu sprzedaży biletów został zwolniony dyscyplinarnie kierowca. Skarżący wyjaśnił, że w sierpniu 2014 r. trzech kierowców odmówiło wykonywania pracy. Także kierowca, który był jednocześnie właścicielem pięciu autobusów użyczanych skarżącemu zachorował w lipcu 2014 r. i odebrał od skarżącego te pojazdy. W efekcie powyższych zdarzeń skarżący miał do dyspozycji wyłącznie dwa autobusy oraz jednego kierowcę wykonującego pracę. Skarżący podniósł, że składał wnioski o zmianę rozkładu jazdy jednakże wnioski te były przez organ odrzucane. Jednocześnie organ cały ten okres kontrolował realizację rozkładu jazdy nakładając na skarżącego kary pieniężne. Skarżący wskazał, że także wniosek o zawieszenie na okres 3 miesięcy nierealizowanych kursów został negatywnie rozpoznany przez organ. Ostatni, piąty wniosek o zmianę rozkładu jazdy był - zdaniem skarżącego - poprawny, ale organ bezzasadnie zakwestionował przedłożoną przez skarżącego umowę na korzystanie z przystanków na terenie gminy S.

11 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

12 Wyrokiem z 23 listopada 2016 roku, sygn. akt II SA/Ke 768/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę.

13 W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że skarżący w toku postępowania przyznał, że nie jest w stanie w sposób pełny realizować przewozów osób zgodnie z warunkami określonymi w decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Jednocześnie sytuacja ta - zadnim skarżącego – była wynikiem przyczyn od niego niezależnych. Sąd I instancji wskazał, że Z. W. kilkukrotnie występował do organu administracji publicznej o dokonanie zmiany w zakresie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, wnosił także o zawieszenie kursów, które nie były realizowane. Organ nie był jednak uprawniony do zmiany rozkładu jazdy z powodu zaniechania spełnienia przez skarżącego wszystkich normatywnych wymogów. Rozstrzygające znaczenie miała dla Sądu I instancji okoliczność, że skarżący posiadał określone zezwolenie, którego nie realizował. Pomimo upływu ponad roku od kontroli przeprowadzonej w siedzibie firmy (tj. od [...] grudnia 2014 r.) do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia (tj. do [...] stycznia 2016 r.) nie dostosował zakresu zezwolenia do realnych (sprzętowych oraz osobowych) możliwości firmy. W ocenie Sądu I instancji, organy administracji oparły się, przed wydaniem decyzji, na prawidłowo zebranym w sprawie materiale dowodowym, wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły postępowanie dowodowe służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej.

14 W ocenie Sądu I instancji podniesione w skardze argumenty i wnioski nie były zasadne. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę.

15 W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego Z. W. zaskarżył w całości ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 listopada 2016 roku zarzucając w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:

16 - naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu odwoławczego pomimo braku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, w szczególności okoliczności dotyczącej udzielonego skarżącemu zezwolenia, a to w aspekcie czy zezwolenie powinno być zmienione czy konieczne było jego cofnięcie,

17 - naruszenie art. 24 ust 2 pkt u.t.d., art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. w związku z art. 6 i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez przedwczesne cofnięcie skargi, bez ustalenia wszystkich istotnych aspektów sprawy, w tym czy wniosek o dokonanie zmiany rozkładu jazdy powinien być pozytywnie rozpoznany,

18 - art. 7 k.p.a. przez zaniechanie ochrony interesu społecznego i interesu obywateli zainteresowanych komunikacją drogową na linii R. – S.

19 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał ustaleń w zakresie czy zasadne były wszystkie rozstrzygnięcia organów zainicjowanych wnioskami Z. W. o zmianę rozkładu jazdy. Skarżący zarzucił, że pomimo wielokrotnych prób i wykonania zmiany zezwolenia uznał, że nie otrzymał decyzji zmieniającej rozkład jazdy, pomimo iż – zdaniem skarżącego - ostatni z wniosków był kompletny i prawidłowy. Według skarżącego kasacyjnie organ zaniechał dokonania ustaleń czy ostatni wiosek powinien był rozpoznany pozytywnie, a w konsekwencji czy konieczne było cofnięcie wydanego zezwolenia czy też powinno dojść do jego zmiany w zakresie rozkładu jazdy. Skarżący kasacyjnie wskazał, że na skutek wezwania organu do usunięcia nieprawidłowości i przedstawionych zaleceń pokontrolnych podjął działania w postaci kolejnych wniosków o zmianę zezwolenia. Tego rodzaju działanie skarżącego powinno skutkować zmianą wydanego zezwolenia, a nie jego cofnięciem. Skarżący wskazał, że zarówno organy, jak i Sąd I instancji przy rozpoznawaniu sprawy pominęły wnioski składane przez przewoźnika, w szczególności organy ochrony prawnej nie zbadały czy wnioski skarżącego faktycznie były obarczone wadami (w szczególności ostatni z wniosków), a w konsekwencji czy organy powinny dokonać zmiany zezwolenia czy też konieczne stało się jego cofnięcie. Zdaniem skarżącego tego rodzaju działanie organu administracyjnego powoduje podważenie zaufania obywateli do Państwa i jego instytucji. Skarżący wskazał, iż przewoźnik realizował przewozy na trasie gdzie występują braki w transporcie drogowym. Duża ilość pasażerów, w szczególności korzystających z usług skarżącego, świadczy o potrzebie społecznej tego rodzaju działalności. Dlatego też - zdaniem skarżącego - w pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć czy brak jest podstaw do dokonania zmiany rozkładu jazdy, o co wnosił skarżący, czy konieczne jest cofnięcie udzielonego skarżącemu zezwolenia.

20 Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

21 Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

22 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

23 W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2016, poz. 1369 z późn. zm.), zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych w tym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

24 Przedstawione w ramach skargi kasacyjnej zarzuty zbudowane zostały na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, tj. – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz naruszenia prawa materialnego, tj. art. 24 ust 2 pkt u.t.d., art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. Wobec tak skonstruowanych zarzutów w pierwszej kolejności należało odnieść się zarzutów o charakterze procesowym.

25 Kwestię wydawania i cofania zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., określonej dalej "u.t.d."). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia wydanego w zależności od zasięgu tych przewozów przez jeden z wymienionych w lit. a-g organów. Na podstawie art. 20 u.t.d., w zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów; 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki. Załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a u.t.d.).

26 Zasady jakim podlegają przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym, wymienione zostały w art. 18b ust. 1 pkt 1-7 u.t.d. Zgodnie z tymi zasadami konieczne jest m.in. wykonywanie przewozów zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu (pkt 7). W myśl art. 18b ust. 2 pkt 5 u.t.d., podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu (pkt 5). Obowiązkiem uprawnionego do wykonywania przewozów jest przestrzeganie obowiązków nałożonych na podstawie ustawy (m.in. art. 18b ust. 1 i 2 u.t.d.) oraz skonkretyzowanych w zezwoleniu, którego częścią składową jest rozkład jazdy. Jedynym odstępstwem od obowiązku stosowania warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych jest przypadek wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów takich jak awaria sieci, roboty drogowe lub blokady drogowe (art. 20a ust. 1 u.t.d.). Zgodnie z art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. zezwolenie cofa się w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Uzupełnieniem tej regulacji jest przepis art. 90 u.t.d., zgodnie z którym w wyniku kontroli stwierdzającej uchybienia organ udzielający zezwolenia wzywa przedsiębiorcę do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie (pkt 1) i cofa zezwolenie z zachowaniem warunków z art. 24 ust. 4 - 6 u.t.d. Ustawodawca wprowadził zatem normatywny obowiązek wezwania przedsiębiorcy do usunięcia uchybień i wyznaczenia mu w tym celu określonego terminu. Wezwanie przedsiębiorcy do usunięcia naruszeń w określonym terminie jest więc obligatoryjnym etapem postępowania, poprzedzającym cofnięcie zezwolenia, a mającym na celu zdyscyplinowanie przedsiębiorcy do przestrzegania norm prawnych oraz warunków prowadzenia działalności transportowej.

27 W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący przewoźnik nie realizował rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. Potwierdziły to zarówno 32 postępowania kontrolne prowadzone w 2014 r. i 8 postępowań kontrolnych prowadzonych w 2015 r., jak też stan taboru autobusowego przewoźnika (skarżący posiadał do dyspozycji tylko dwa pojazdy, podczas gdy do prawidłowej realizacji przewozów na linii S.– R., wynikających z zezwolenia, niezbędnych jest przynajmniej 7 pojazdów). Podkreślić należy, że okoliczności tych nie kwestionował też sam skarżący. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. organ wezwał przewoźnika do usunięcia w terminie 30 dni nieprawidłowości określonych w protokole kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2014 r., a następnie w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. sformułował zalecenia pokontrolne, zobowiązując przewoźnika do wyeliminowania uchybień w terminie do [...] marca 2015 r., pouczając jednocześnie o prawie zmiany zezwolenia i ostrzegając o możliwości cofnięcia zezwolenia, w razie niezastosowania się do zaleceń. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji przewoźnik nie wykonał zaleceń pokontrolnych, a jego wnioski o zmianę zezwolenia okazały się prawnie bezskuteczne ( na skutek braków formalnych tychże wniosków oraz zaniechania ich uzupełnienia w terminie). Wskazać także należy, że brak wykonywania kursów skarżący tłumaczył zarówno trudną sytuacją finansową, jak i brakami kadrowymi oraz taborowymi.

28 W ocenie NSA ustalenia zostały dokonane zostały przez organy właściwie, a Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał kontroli judykacyjnej tychże ustaleń. Podkreślić należy, że organy administracji publicznej wydały decyzje w oparciu o prawidłowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który potwierdza, że przewoźnik dopuścił się naruszenia warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu (art. 18b ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 5 u.t.d.). W konsekwencji powyższego organy prawidłowo stwierdziły naruszenie przez skarżącego przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane (art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d.). Spełnione także zostały normatywne zasady postępowania w tym przedmiocie i przewoźnikowi umożliwiono, przed wydaniem decyzji sankcjonującej brak wykonywania przez niego obowiązków administracyjnych, usunięcie naruszeń zgodnie z treścią art. 90 u.t.d.

29 Trudna sytuacja skarżącego, tj. problemy finansowe i kadrowe, nie może stanowić podstawy wyłączającej odpowiedzialność prawną skarżącego, także w zakresie skutków związanych ze stwierdzonymi naruszeniami, będącymi podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że z przepisów u.t.d. wynika, że decyzja o cofnięciu zezwolenia podmiotowi, który naruszył warunki, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu, tj. w przypadku określonym w art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d., należy do tzw. decyzji związanych, które w przeciwieństwie do decyzji uznaniowych, nie pozostawiają organowi administracyjnemu żadnego luzu decyzyjnego co do wyboru konsekwencji prawnych wynikających z normy prawnej. Cofnięcie zezwolenia posiada charakter obligatoryjny, a stanowisko przeciwne byłoby akceptacją dowolności i chaosu na drodze, co nie może być akceptowane (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. II GSK 78/08).

30 Skarżący wskazał na pięciokrotne próby zmiany zezwolenia poprzez zmniejszenie ilości kursów, które jednak - jak podkreślił - zostały przez organ "odrzucone". W zakresie tego zarzutu NSA wskazuje, że organ nie odrzucał kolejnych wniosków przewoźnika z dnia: [...] października 2014r., [...] marca 2015r., [...] sierpnia 2015r., [...] października 2015r. oraz [...] listopada 2015r., tylko wzywał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosków, a po upływie wyznaczonego terminu, informował o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., z powodu nieusunięcia braków formalnych tychże wniosków w terminie (podstawą było zaniechanie przedłożenia przez skarżącego wymaganych przez organ dokumentów). Należy zauważyć, że skarżący nie podjął żadnych środków prawnych mogących zakwestionować legalność powyższych wezwań oraz prawidłowość działania organu. Należy więc przyjąć, że skarżący akceptował stanowisko organu w tej kwestii. Dodatkowo podniesienia wymaga, iż Sąd zarówno I, jak i II instancji w niniejszym postępowaniu, związany jest granicami sprawy, nie może więc badać prawidłowości czynności organu w ww. zakresie.

31 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie naruszył art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stwierdzając, ze nie doszło do naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 kpa. Prawidłowa jest więc ocena dokonana przez Sąd I instancji, wskazująca, że zarówno organ administracji publicznej I instancji, jak i organ odwoławczy prawidłowo przeprowadziły postępowanie i prawidłowo uznały, że skarżący naruszył wymogi normatywne uregulowane w art. 24 ust 2 pkt u.t.d. oraz art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. W konsekwencji powyższego Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że zarówno z perspektywy proceduralnej, jak i materialnoprawnej zasadnie utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzje administracyjnej wydane zostały po wyjaśnieniu istotnych okoliczności w sprawie, w szczególności w zakresie niewypełnienia obowiązków jakie z mocy prawa ciążyły na podmiocie wykonującym przewozy regularne osób w krajowym transporcie drogowym.

32 Należy wskazać, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia art. 6 i 9 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji oraz konsumentów albowiem Sąd I instancji nie stosował ww. przepisów prawnych. Podkreślić należy, że zarzut w tym zakresie jest nieprawidłowo skonstruowany. Skarżący zarzucił naruszenie art. 24 ust 2 pkt u.t.d., art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. w związku z art. 6 i art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. NSA w zakresie ww. zarzutu wskazuje, że zachowania unormowane w przepisie art. 6 u.o.k.i.k. (regulującym kolektywne praktyki ograniczające konkurencję tj. porozumienia ograniczające konkurencję) oraz art. 9 u.o.k.i.k. (regulujące jednostronne praktyki ograniczające konkurencję tj. nadużywanie pozycji dominującej) podlegają innemu trybowi procedowania, zarówno na etapie administracyjnym (właściwym organem ochrony prawnej jest Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów), jak i na etapie sądowym (właściwym jest sąd powszechny – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów).

33 NSA wskazuje - biorąc pod uwagę powyższe rozważania i analizę kontroli judykacyjnej, dokonywanej przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie nie można stwierdzić uchybień zarówno w zakresie zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, które stanowiłyby podstawę normatywną uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.

34 Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.