Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2014 r., II GSK 1828/13

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2014 r., II GSK 1828/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędziowie NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 3005/12 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 3005/12, Wojewódzki

3 Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA) uwzględniając skargę S.

4 M. ( dalej: Skarżącego ) uchylił decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i

5 Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR), z dnia [...] października 2012 r., nr

6 [...] i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału

7 Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia

8 [...] września 2012r., stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego

9 Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., wydaną w

10 przedmiocie przyznania pomocy w ramach systemu wsparcia bezpośredniego za rok

11 2010.

12 Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że :

13 Decyzją z dnia 29 listopada 2010r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji

14 Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. przyznał S.

15 M. pomoc finansową w ramach systemu wsparcia bezpośredniego za 2010r.

16 Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału

17 Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R.

18 stwierdził nieważność powyższej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że powyższe

19 rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, bowiem organ

20 wydający decyzję uwzględnił błędny obszar działki F niezgodnie z powierzchnią

21 ustaloną w systemie identyfikacji działek rolnych.

22 Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Prezesa Agencji

23 Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r.

24 Uzasadniając decyzję, Prezes ARiMR wskazał, że Kierownik Biura Powiatowego

25 Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. przyznał

26 Skarżącemu pomoc w ramach systemu wsparcia bezpośredniego za 2010r, na

27 działce ewidencyjnej nr 703 do powierzchni 0,10 ha, podczas gdy wartość

28 maksymalnego obszaru kwalifikowanego wyznaczonego na tej działce wynosi 0.09

29 ha. Organ I instancji nie uwzględnił również wartości maksymalnego obszaru

30 kwalifikowanego na działce ewidencyjnej nr 710, albowiem przyznana pomoc w

31 ramach systemu wsparcia bezpośredniego za 2010r dotyczyła powierzchni 0.32 ha,

32 wartość maksymalnego obszaru kwalifikowanego wynosiła 0,33 ha, a zadeklarowano

33 powierzchnię 0.35 ha.

34 Z tego też względu uznał, iż wydana decyzja jest dotknięta wadą nieważności

35 polegającą na przyznaniu rolnikowi pomocy w ramach systemu wsparcia

36 bezpośredniego na 2010r bez uwzględnienia maksymalnego kwalifikowanego

37 obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych o numerach 703 i

38 710.

39 Od powyższej decyzji Skarżący złożył skargę żądając uchylenia wydanych

40 decyzji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego zarzucając obrazę:

41 1. art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w

42 ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U.z 2008 Nr 170, poz.1051 ze zm.

43 dalej ustawa o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego) w zw. z

44 art. 7 i 77 kpa poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż przyznanie pomocy finansowej

45 nastąpiło bez ustalenia powierzchni kwalifikowanej do płatności, na działkach nr 703 i

46 710, podczas gdy w sprawie powierzchnia kwalifikowana do płatności została

47 ustalona,

48 2. art. 80 i 8 kpa poprzez przyjęcie - w oparciu o część materiału

49 dowodowego, iż przyznanie pomocy finansowej nastąpiło bez ustalenia powierzchni

50 kwalifikowanej do płatności na w/w działkach, podczas gdy analiza materiału

51 dowodowego wskazuje, iż doszło do ustalenia tej powierzchni.

52 W uzasadnieniu wskazał, że w wydanej decyzji, w przedmiocie przyznania

53 pomocy finansowej w ramach systemu wsparcia bezpośredniego prawidłowo

54 ustalono obszar działek, a zmiany ich powierzchni nastąpiły w sposób bezpodstawny

55 i niezrozumiały.

56 W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując

57 argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji.

58 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 czerwca

59 2013r uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji,

60 stwierdzając że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu

61 uprawomocnienia się wyroku.

62 W uzasadnieniu wskazał, iż w sprawie nie przeprowadzono jakiegokolwiek

63 postępowania wyjaśniającego. Jedynym dokumentem mającym świadczyć o

64 potrzebie zastosowania treści art. 156 pkt 2 kpa jest dokument określony jako

65 "Informacja dotycząca działek ewidencyjnych". Nie stanowi on jednak podstaw do

66 jakichkolwiek ustaleń faktycznych, albowiem nie został podpisany przez pracownika

67 Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Nadto, dokument ten jak wskazuje

68 adnotacja, służy wyłącznie dla celów informacyjnych, szkoleniowych i nie upoważnia

69 do posługiwania się nim dla celów prawnych.

70 Powyższy brak uniemożliwił Sądowi weryfikację poglądów Skarżącego, z

71 powodu braku prawidłowo sporządzonego dokumentu, który wsparłby poczynione

72 przez organy ustalenia faktyczne.

73 Nadto, w ocenie Sądu, wskazane w uzasadnieniu uchybienia nie można

74 traktować jako rażące naruszenie prawa, albowiem związane są one jedynie z

75 wadliwą oceną materiału dowodowego. Uchybienie to skutkuje kilkusetmetrowymi

76 rozbieżnościami w ocenie powierzchni poszczególnych działek. Nie skutkuje to

77 żadnymi istotnymi konsekwencjami, albowiem ewentualne różnice w przypadku

78 dopłat nie będą znaczące co nie jest bez znaczenia dla oceny stopnia naruszenia

79 prawa.

80 Tym samym nie doszło w ocenie Sądu do rażącego naruszenia prawa w

81 rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, bowiem żadna z przesłanek tam określonych w

82 sprawie nie została spełniona.

83 Od powyższego wyroku Prezes ARiMR złożył skargę kasacyjną wnosząc o

84 uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie o

85 przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie

86 kosztów według norm prawem przypisanych.

87 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez

88 niezastosowanie art. 156 ust. 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o

89 wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu

90 Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2007, Nr 64, póz. 427 z

91 późn. zm. dalej ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), art. 7 i 77 Kpa, art.

92 17 rozporządzenia 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr

93 796/2004 poprzez stwierdzenie, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia

94 prawa mimo, że przyznano płatności do powierzchni większej niż powierzchnia

95 kwalifikowana.

96 Prezes ARiMR w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił procesową

97 charakterystykę postępowania w przedmiocie przyznawania płatności i odniósł

98 charakter tego postępowania do podstawowych zasad postępowania

99 administracyjnego.

100 Jego zdaniem działanie zgodne z zasadą praworządności w postępowaniu

101 administracyjnym to działanie w sposób właściwy i zgodny z modelem stosowania

102 prawa. Znajduje ono swoje kodeksowe odzwierciedlenie w podstawowej zasadzie

103 postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 Kpa i w art. 21

104 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków

105 Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Zasada ta

106 znajduje szczegółowe odzwierciedlenie procesowe w art. 77 § 1 Kpa wskazującymi

107 na konieczność wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału

108 dowodowego, co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu

109 faktycznym decyzji, o którym mowa w art. 107 §3 Kpa.

110 Wskazał, iż weryfikacja danych deklarowanych przez rolnika we wniosku w

111 odniesieniu do danych, które posiada organ, odbywa się w trakcie kontroli

112 administracyjnej, której podstawowym elementem jest ustalenie zgodności między

113 działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku, a działkami odniesienia w systemie

114 identyfikacji działek rolnych zgodnie z art. 24 ust.1 lit.c) rozporządzenia Komisji (WE)

115 nr 96/2004.

116 Natomiast zasada praworządności istotna z punktu widzenia kryterium

117 rażącego naruszenia prawa, w postępowaniu w sprawie przyznania płatności do

118 gruntów rolnych w całości jest realizowana w kontroli administracyjnej w zakresie

119 wyżej wskazanym.

120 Zdaniem Prezesa ARiMR, jeżeli stwierdzono naruszenie prawa w ww.

121 zakresie przeprowadzenia kontroli administracyjnej, to takie naruszenie ma charakter

122 rażącego naruszenia zasady praworządności, a więc art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o

123 wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu

124 Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w zw. z art. 7 i 77 § 1 Kpa.

125 Wskazał, iż przyznanie płatności do gruntu bez uwzględnienia wartości

126 maksymalnego obszaru kwalifikowanego stanowi w istocie o dowolnym przyznaniu

127 płatności. Rolnicy we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej

128 podlegają takim samym zasadom weryfikacji powierzchni i nie sposób uznać, że

129 dowolne przyznanie płatności może być potraktowane jako zwykłe naruszenie prawa.

130 Nie zgodził się z stanowiskiem, że przy wydawaniu decyzji nie doszło do

131 rażącego naruszenia prawa oraz, że nie zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia ich

132 nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. Wskazał bowiem, że decyzja

133 Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...] października 2010

134 r. była dotknięta wadą określona w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, polegającą na przyznaniu

135 Skarżącemu pomocy w ramach systemu wsparcia bezpośredniego za rok 2010 bez

136 uwzględnienia na działkach ewidencyjnych o numerach: 703 i 710, wartości

137 maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (PEG) wyznaczonego w systemie

138 Identyfikacji działek rolnych.

139 Ze względu na treść ww. art. 28 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) Nr

140 1122/2009 oraz przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia

141 postępowania wyjaśniającego, tj. art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju

142 obszarów wiejskich w związku z art. 7 i 77 § 1 Kpa, obowiązkiem organu

143 prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie rozbieżności, między powierzchnią

144 zgłoszoną do płatności przez Skarżącego we wniosku z dnia 12 kwietnia 2010, a

145 wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru do płatności zapisanego

146 systemie identyfikacji działek rolnych. Do tego celu należało wykorzystać dostępne w

147 sprawie materiały dowodowe, w tym wypełniony przez Skarżącego załącznik

148 graficzny dla działek ewidencyjnych o numerach: 703, 710 oraz zaimplementowanej

149 do ww. systemu identyfikacji, ortofotomapy.

150 Przyznając w dniu [...] listopada 2010 r. Skarżącemu pomocy w ramach

151 systemu wsparcia bezpośredniego za rok 2010 Kierownik Biura Powiatowego

152 Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie uczynił zadość obowiązkowi

153 nałożonemu na ten organ na mocy art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy w związku z art. 7

154 i 77 § 1 Kpa, a decyzja ta rażąco narusza wskazane przepisy.

155 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

156 Skarga kasacyjna okazała się nieuzasadniona.

157 Zgodnie z treścią art. 74 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o

158 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej:

159 p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu

160 prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, oraz

161 naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ

162 na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi

163 kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w

164 granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność

165 postępowania.

166 Prezes ARiMR zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie prawa

167 materialnego poprzez niezastosowanie art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21

168 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków

169 Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz w

170 związku z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr

171 73/2009 i art. 24 rozporządzenia ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr

172 796/2004 i stwierdzenie, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa

173 mimo, że przyznano płatności do powierzchni większej niż powierzchnia

174 kwalifikowana.

175 Należy zauważyć, że Prezes ARiMR w zarzutach skargi kasacyjnej zarzucił na

176 podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego

177 odwołując się do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 156 ust. 1 pkt. 2 w zw. z

178 art. 21 pkt. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) Tak

179 sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego, odwołujący się do przepisów

180 postępowania, nie jest uzasadniony. Naruszenie bowiem przepisów prawa

181 materialnego może nastąpić poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe

182 zastosowanie. Podnosząc zatem zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez ich

183 niewłaściwe zastosowanie Prezes ARiMR winien wykazać, że sąd stosując przepis

184 popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w

185 sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej

186 zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie winien wskazać dlaczego powinien lub nie

187 powinien być zastosowany dany przepis. Nadto, ocena zasadności zarzutu

188 naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie

189 ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

190 Należy wskazać również, iż przepis art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu

191 rozwoju obszarów wiejskich nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, toteż nie

192 może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej.

193 Zauważyć bowiem należy, iż przedmiotem postępowania było stwierdzenie

194 nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...]

195 listopada 2010r. wydanej w przedmiocie pomocy finansowej w ramach wsparcia

196 bezpośredniego za 2010r. Materia dotycząca pomocy finansowej w ramach wsparcia

197 bezpośredniego jest uregulowana przepisami ustawy o płatnościach w ramach

198 systemu wsparcia bezpośredniego, a nie przepisami ustawy z dnia 7 marca 2007r o

199 wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu

200 Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( Dz.U.2013.173 j.t. ) w tym również

201 przepisem art. 21 ust. 1 i 2.

202 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Prezes ARiMR odnosi się również do art. 3

203 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w

204 zw. z art. 7 i 77 § 1 Kpa, wskazując na jego rażące naruszenie.

205 Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia

206 bezpośredniego z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii

207 Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach

208 indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się

209 przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy

210 stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, w postępowaniu

211 w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się

212 postępowanie: 1) stoi na straży praworządności, 2) jest obowiązany w sposób

213 wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

214 Z przytoczonych uregulowań wynika, że ustawodawca obowiązek określony w

215 art. 7 i 77 § 1 k.p.a. podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do

216 dokładnego wyjaśnienia sprawy, jak i obowiązek wszechstronnego zebrania z urzędu

217 i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zmodyfikował (por. wyrok NSA z dnia

218 26 czerwca 2012 r., sygn. II GSK 810/11). Tym samym zarzut naruszenia art. 7 i 77

219 Kpa nie może być uzasadniony, bowiem przepisy te w tej sprawie nie mogły mieć

220 zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. II GSK 192/10).

221 Odwołanie się natomiast, przez WSA w swojej argumentacji do powyższych przepisów niemiało istotnego wpływu na wynik sprawy.

222 Prezes ARiMR zarzucił w skardze kasacyjnej również naruszenie art. 17

223 rozporządzenia 13/2009 i art. 24 ust. 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004.

224 Zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. c. rozporządzenia nr 796/2004 wynika, że kontrole

225 administracyjne dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi a

226 działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych. Tak więc zgodność ta

227 jest okolicznością wymagającą dokonania ustaień, jako istotna dla rozstrzygnięcia

228 sprawy. Przepis art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 stanowi m.in., że system

229 identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów

230 ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Tak więc organy

231 przyznając płatność zobowiązane są do ustalenia zgodności danych między

232 działkami rolnymi zadeklarowanymi a działkami odniesienia w systemie identyfikacji

233 działek który ustanowiony jest na podstawie m.in. map, ewidencji gruntów itp.

234 Nie oznacza to jednak, iż nie uwzględnienie przez organ ewentualnych

235 rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowanych działek, a powierzchnią

236 działek odniesienia stanowi rażące naruszenie prawa, choć jest to naruszenie

237 przepisów postępowania w zakresie wszechstronnego i prawidłowego rozważenia

238 materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK

239 280/13, wyrok NSA z dnia 14.05.2013r II GSK 360/13).

240 Wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności

241 decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest

242 ustalenie, czy określona decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156

243 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest natomiast rozpoznanie sprawy

244 ponownie, co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Organ prowadzący

245 postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia

246 prawa zobligowany jest do zbadania, czy z materiału dowodowego zgromadzonego

247 w aktach sprawy wynika, że do rażącego naruszenia prawa doszło i na czym ono

248 polegało

249 Nie ulega wątpliwości, że rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną

250 formę naruszenia prawa, a więc utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem

251 prawa" jest nieuzasadnione. Naruszenie prawa ma charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub

252 w części (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 357/12)

253 Tak więc dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie

254 wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne

255 jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący.

256 Rażące naruszenie prawa może dotyczyć również przepisów postępowania

257 administracyjnego, w szczególności tych unormowań, które stanowią gwarancję

258 prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Chodzi o wady

259 wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami

260 decyzji administracyjnej.

261 Mając powyższe na uwadze uznać należy, że ewentualna wadliwość ustaleń

262 organu w zestawieniu z rzeczywistą wartością maksymalnego kwalifikowanego

263 obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, którym organy

264 dysponują, nie może przemawiać za przyjęciem rażącego naruszenia art. 3 ust, 2 pkt

265 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego.

266 Zauważyć również należy, na co zasadnie Sąd I instancji wskazał, że w

267 sprawie nie przeprowadzono jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Jedynym

268 dokumentem mającym świadczyć o zastosowaniu art. 156 pkt 2 Kpa jest dokument

269 oznaczony jako "Informacja dotycząca działek ewidencyjnych". Nie stanowi on

270 jednak podstaw do jakichkolwiek ustaleń faktycznych, bowiem nie został podpisany

271 przez kogokolwiek, a jak wynika z adnotacji, dokument te służy wyłącznie dla celów

272 informacyjnych, szkoleniowych i nie upoważnia do posługiwania się nim dla celów

273 prawnych.

274 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184

275 p.p.s.a. skargę oddalił.

276 -----------------------

277 4

278 3

279 10

280 9

281 7

282 8