Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2014 r., II GSK 1827/13

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2014 r., II GSK 1827/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędziowie NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 3006/12 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 3006/12, Wojewódzki

3 Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA) uwzględniając skargę S.

4 M. ( dalej: Skarżącego ) uchylił decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i

5 Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR), z dnia [...] października 2012 r., nr

6 [...]i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] września 2012r., stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., wydaną w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2010.

7 Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że :

8 Decyzją z dnia [...] października 2010r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji

9 Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. przyznał S.

10 M. pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach

11 górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok

12 2010, w kwocie 290,40 zł.

13 Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału

14 Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R.

15 stwierdził nieważność powyższej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że powyższe

16 rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, bowiem organ

17 wydający decyzję uwzględnił błędny obszar działki F niezgodnie z powierzchnią

18 ustaloną w systemie identyfikacji działek rolnych.

19 Decyzja ta została utrzymana w mocy, decyzją Prezesa Agencji

20 Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r.

21 Uzasadniając decyzję, Prezes ARiMR wskazał, że Kierownik Biura Powiatowego

22 Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. przyznał

23 Skarżącemu pomoc z tytułu ONW na rok 2010 r., na działce ewidencyjnej nr 703 do

24 powierzchni 0,10 ha, podczas gdy wartość maksymalnego obszaru kwalifikowanego

25 wyznaczonego na tej działce wynosi 0.09 ha. Organ I instancji nie uwzględnił również

26 wartości maksymalnego obszaru kwalifikowanego na działce ewidencyjnej nr 710,

27 albowiem przyznana pomoc z tytułu ONW dotyczyła powierzchni 0.32 ha, wartość

28 maksymalnego obszaru kwalifikowanego wynosiła 0,33 ha, a zadeklarowano

29 powierzchnię 0.35 ha.

30 Z tego też względu uznał, iż wydana decyzja jest dotknięta wadą nieważności

31 polegającą na przyznaniu rolnikowi pomocy z tytułu ONW na rok 2010 bez

32 uwzględnienia maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie

33 identyfikacji działek rolnych o numerach 703 i 710.

34 Od powyższej decyzji Skarżący złożył skargę żądając uchylenia wydanych

35 decyzji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego zarzucając obrazę:

36 1. art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu

37 rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków EFR na rzecz rozwoju obszarów

38 Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) w zw. z art. 7 i 77 kpa poprzez

39 nieuzasadnione przyjęcie, iż przyznanie pomocy finansowej nastąpiło bez ustalenia

40 powierzchni kwalifikowanej do płatności, na działkach nr 703 i 710, podczas gdy w

41 sprawie powierzchnia kwalifikowana do płatności została ustalona,

42 2. art. 80 i 8 kpa poprzez przyjęcie - w oparciu o część materiału

43 dowodowego, iż przyznanie pomocy finansowej nastąpiło bez ustalenia powierzchni

44 kwalifikowanej do płatności na w/w działkach, podczas gdy analiza materiału

45 dowodowego wskazuje, iż doszło do ustalenia tej powierzchni.

46 W uzasadnieniu wskazał, że w wydanej decyzji, w przedmiocie przyznania

47 pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i

48 innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania prawidłowo ustalono

49 obszar działek, a zmiany ich powierzchni nastąpiły w sposób bezpodstawny i

50 niezrozumiały.

51 W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując

52 argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji.

53 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 czerwca

54 2013r uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji,

55 stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu

56 uprawomocnienia się wyroku.

57 W uzasadnieniu wskazał, iż w sprawie nie przeprowadzono jakiegokolwiek

58 postępowania wyjaśniającego. Jedynym dokumentem mającym świadczyć o

59 potrzebie zastosowania treści art. 156 pkt 2 kpa jest dokument określony jako

60 "Informacja dotycząca działek ewidencyjnych". Nie stanowi on jednak podstaw do

61 jakichkolwiek ustaleń faktycznych, albowiem nie został podpisany przez pracownika

62 Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Nadto, dokument ten jak wskazuje

63 adnotacja, służy wyłącznie dla celów informacyjnych, szkoleniowych i nie upoważnia

64 do posługiwania się nim dla celów prawnych.

65 Powyższy brak uniemożliwił Sądowi weryfikację poglądów Skarżącego, z

66 powodu braku prawidłowo sporządzonego dokumentu, który wsparłby poczynione

67 przez organy ustalenia faktyczne.

68 Nadto, w ocenie Sądu, wskazane w uzasadnieniu uchybienia nie można

69 traktować jako rażące naruszenie prawa, albowiem związane są one jedynie z

70 wadliwą oceną materiału dowodowego. Uchybienie to skutkuje kilkusetmetrowymi

71 rozbieżnościami w ocenie powierzchni poszczególnych działek. Nie skutkuje to

72 żadnymi istotnymi konsekwencjami, albowiem ewentualne różnice w przypadku

73 dopłat nie będą znaczące, co nie jest bez znaczenia dla oceny stopnia naruszenia

74 prawa.

75 Tym samym nie doszło w ocenie Sądu do rażącego naruszenia prawa w

76 rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, bowiem żadna z przesłanek tam określonych w

77 sprawie nie została spełniona.

78 Od powyższego wyroku Prezes ARiMR złożył skargę kasacyjną wnosząc o

79 uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie o

80 przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie

81 kosztów według norm prawem przypisanych.

82 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez

83 niezastosowanie art. 156 ust. 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o

84 wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu

85 Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2007, Nr 64, póz. 427 z

86 późn. zm. dalej ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), art. 7 i 77 Kpa, art.

87 17 rozporządzenia 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr

88 796/2004 poprzez stwierdzenie, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia

89 prawa mimo, że przyznano płatności do powierzchni większej niż powierzchnia

90 kwalifikowana.

91 Prezes ARiMR w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił procesową

92 charakterystykę postępowania w przedmiocie przyznawania płatności i odniósł

93 charakter tego postępowania do podstawowych zasad postępowania

94 administracyjnego.

95 Jego zdaniem działanie zgodne z zasadą praworządności w postępowaniu

96 administracyjnym to działanie w sposób właściwy i zgodny z modelem stosowania

97 prawa. Znajduje ono swoje kodeksowe odzwierciedlenie w podstawowej zasadzie

98 postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 Kpa i w art. 21

99 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków

100 Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Zasada ta

101 znajduje szczegółowe odzwierciedlenie procesowe w art. 77 § 1 Kpa wskazującymi

102 na konieczność wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału

103 dowodowego, co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, o

104 którym mowa w art. 107 §3 Kpa.

105 Wskazał, iż weryfikacja danych deklarowanych przez rolnika we wniosku w

106 odniesieniu do danych, które posiada organ, odbywa się w trakcie kontroli

107 administracyjnej, której podstawowym elementem jest ustalenie zgodności między

108 działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku, a działkami odniesienia w systemie

109 identyfikacji działek rolnych zgodnie z art. 24 ust.1 lit.c) rozporządzenia Komisji (WE)

110 nr 96/2004.

111 Natomiast zasada praworządności istotna z punktu widzenia kryterium

112 rażącego naruszenia prawa, w postępowaniu w sprawie przyznania płatności do

113 gruntów rolnych w całości jest realizowana w kontroli administracyjnej w zakresie

114 wyżej wskazanym.

115 Zdaniem Prezesa ARiMR, jeżeli stwierdzono naruszenie prawa w ww.

116 zakresie przeprowadzenia kontroli administracyjnej, to takie naruszenie ma charakter

117 rażącego naruszenia zasady praworządności, a więc art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o

118 wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu

119 Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w zw. z art. 7 i 77 § 1 Kpa.

120 Wskazał, iż przyznanie płatności do gruntu bez uwzględnienia wartości

121 maksymalnego obszaru kwalifikowanego stanowi w istocie o dowolnym przyznaniu

122 płatności. Rolnicy we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej

123 podlegają takim samym zasadom weryfikacji powierzchni i nie sposób uznać, że

124 dowolne przyznanie płatności może być potraktowane jako zwykłe naruszenie prawa.

125 Nie zgodził się z stanowiskiem, że przy wydawaniu decyzji nie doszło do

126 rażącego naruszenia prawa oraz, że nie zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej

127 nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. Wskazał bowiem, że decyzja

128 Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...] października

129 2010r. była dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, polegającą na

130 przyznaniu Skarżącemu pomocy tytułu ONW na rok 2010 bez uwzględnienia na

131 działkach ewidencyjnych o numerach: 703 i 710, wartości maksymalnego

132 kwalifikowalnego obszaru (PEG) wyznaczonego w systemie Identyfikacji działek

133 rolnych.

134 Ze względu na treść ww. art. 28 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) Nr

135 1122/2009 oraz przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia

136 postępowania wyjaśniającego, tj. art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju

137 obszarów wiejskich w związku z art. 7 i 77 § 1 Kpa, obowiązkiem organu

138 prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie rozbieżności, między powierzchnią

139 zgłoszoną do płatności przez Skarżącego we wniosku z dnia 12 kwietnia 2010, a

140 wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru do płatności zapisanego

141 systemie identyfikacji działek rolnych. Do tego celu należało wykorzystać dostępne w

142 sprawie materiały dowodowe, w tym wypełniony przez Skarżącego załącznik

143 graficzny dla działek ewidencyjnych o numerach: 703, 710 oraz zaimplementowanej

144 do ww. systemu identyfikacji, ortofotomapy.

145 Przyznając w dniu [...] października 2010 r. Skarżącemu pomoc z tytułu ONW

146 na rok 2010 Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji

147 Rolnictwa nie uczynił zadość obowiązkowi nałożonemu na ten organ na mocy art. 21

148 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w związku z art. 7 i

149 77 § 1 Kpa. Wskazał bowiem, że na potrzeby systemu wypłaty pomocy z tytułu ONW

150 odnośnie każdej działki referencyjnej ustala się maksymalny kwalifikowalny

151 obszar (PEG). Ten maksymalny kwalifikowalny obszar określony w systemie

152 identyfikacji działek rolnych dla danej działki ewidencyjnej nie obejmuje wszystkich

153 gruntów położonych na danej działce, a jedynie stanowiące go grunty rolne

154 spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr

155 73/2009. Tak więc obejmuje on m.in. grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy

156 trwałe oraz ogródki przydomowe, a także elementy krajobrazu podlegające

157 zachowaniu w obrębie działki rolnej obejmujące:drzewa będące pomnikami

158 przyrody (objęte ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody), oczka

159 wodne o łącznej powierzchni mniejszej niż 100 m oraz rowy do 2 m szerokości.

160 Maksymalny obszar kwalifikowany wyznaczany jest więc jako różnica powierzchni

161 pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej, a powierzchniami

162 nieuprawnionymi do płatności (np. lasy, wody, drogi, nieużytki, siedliska mieszkalne

163 itp.). Tak ustalona powierzchnia maksymalnego obszaru kwalifikowanego

164 wyznaczonego na danej działce ewidencyjnej jest powierzchnią uprawnioną do

165 płatności.

166 Skarżący nie przedstawił, zdaniem Prezesa ARiMR żadnych dowodów

167 potwierdzających, że powierzchnia zadeklarowanych przez niego we wniosku na rok

168 2010 gruntów, jest powierzchnią uprawnioną do płatności. Tak więc brak było

169 podstaw do uznania, że wartość maksymalnego kwalifikowalnego obszaru

170 wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych jest j nieprawidłowa.

171 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

172 Skarga kasacyjna okazała się nie uzasadniona.

173 Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o

174 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej:

175 p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu

176 prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, oraz

177 naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ

178 na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi

179 kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w

180 granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność

181 postępowania.

182 Prezes ARiMR zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie prawa

183 materialnego poprzez niezastosowanie art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21

184 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków

185 Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz w

186 związku z art, 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr

187 73/2009 i art. 24 rozporządzenia ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr

188 796/2004 i stwierdzenie, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa

189 mimo, że przyznano płatności do powierzchni większej niż powierzchnia

190 kwalifikowana.

191 Formułując zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenia

192 przepisów prawa materialnego odwołał się do naruszenia przepisów postępowania tj.

193 art. 156 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 21 pkt. 1 i 2 ustawy o wspieraniu (...) Tak

194 skonstruowany zarzut naruszenia prawa materialnego, odwołujący się do przepisów

195 postępowania, nie jest uzasadniony. Naruszenie bowiem przepisów prawa

196 materialnego może nastąpić poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe

197 zastosowanie. Podnosząc zatem zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez ich

198 niewłaściwe zastosowanie Prezes ARiMR winien wykazać, że sąd stosując przepis

199 popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w

200 sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej

201 zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie winien wskazać dlaczego powinien lub nie

202 powinien być zastosowany dany przepis. Nadto, ocena zasadności zarzutu

203 naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie

204 ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

205 Należy wskazać również, iż zgodnie z brzmieniem art. 21 ust 1 ustawy o

206 wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z zastrzeżeniem zasad i warunków

207 określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w

208 sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje

209 się przepisy Kpa, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

210 Zgodnie z ust. 2 art. 21 tej ustawy w postępowaniu w sprawie dotyczącej

211 przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

212 1. stoi na straży praworządności,

213 2. jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał

214 dowodowy,

215 3. udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do

216 okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i

217 obowiązków będących przedmiotem postępowania,

218 4. zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium

219 postępowania; przepisu art. 81 Kpa nie stosuje się.

220 Ustawodawca stanowiąc w art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju

221 obszarów wiejskich, że organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i

222 jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy,

223 zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części

224 drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich

225 kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do

226 załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

227 Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z

228 zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. Stosownie do

229 powyższego przepisu Kpa., na organ administracji publicznej nałożony został

230 obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

231 przy czym obowiązek ten należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z

232 własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia

233 sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez

234 strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Tym samym zarzut naruszenia art. 7 i

235 77 Kpa nie może być uzasadniony, bowiem przepisy te w tej sprawie nie mogły mieć

236 zastosowania (wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 marca 2012 r. II GSK 88/11, wyrok

237 NSA z dnia 24.04.2013r II GSK 241/12). Odwołanie się natomiast, przez WSA w

238 swojej argumentacji do powyższych przepisów nie miało istotnego wpływu na wynik

239 sprawy

240 Prezes ARiMR zarzucił w skardze kasacyjnej również naruszenie art. 17

241 rozporządzenia 13/2009 i art. 24 ust. 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004.

242 Zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. c. rozporządzenia nr 796/2004 wynika, że kontrole

243 administracyjne dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi a

244 działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych. Tak więc zgodność ta

245 jest okolicznością wymagającą dokonania ustaleń, jako istotna dla rozstrzygnięcia

246 sprawy. Przepis art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 stanowi m.in., że system

247 identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów

248 ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Tak więc organy

249 przyznając płatność zobowiązane są do ustalenia zgodności danych między

250 działkami rolnymi zadeklarowanymi a działkami odniesienia w systemie identyfikacji

251 działek który ustanowiony jest na podstawie m.in. map, ewidencji gruntów itp.

252 Nie oznacza to jednak, iż nie uwzględnienie przez organ ewentualnych

253 rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowanych działek, a powierzchnią

254 działek odniesienia stanowi rażące naruszenie prawa, choć może to stanowić o

255 naruszeniu przepisów postępowania w zakresie wszechstronnego i prawidłowego

256 rozważenia materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn.

257 akt II GSK 280/13, wyrok NSA z dnia 14.05.2013r II GSK 360/13).

258 Wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności

259 decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest

260 ustalenie, czy określona decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156

261 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest natomiast rozpoznanie sprawy

262 ponownie, co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Organ prowadzący

263 prawa zobligowany jest do zbadania czy z materiału dowodowego zgromadzonego w

264 aktach sprawy wynika, że do rażącego naruszenia prawa doszło i na czym ono

265 polegało

266 Nie ulega wątpliwości, że rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną

267 formę naruszenia prawa, a więc utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem

268 prawa" jest nieuzasadnione. Naruszenie prawa ma charakter rażący w sytuacji, gdy

269 czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia

270 sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub

271 w części (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 357/12)

272 Tak więc dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie

273 wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne

274 jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący.

275 Rażące naruszenie prawa może dotyczyć również przepisów postępowania

276 administracyjnego, w szczególności tych unormowań, które stanowią gwarancję

277 prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Chodzi o wady

278 wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami

279 decyzji administracyjnej.

280 Mając powyższe na uwadze uznać należy, że ewentualna wadliwość ustaleń

281 organu w zestawieniu z rzeczywistą wartością maksymalnego kwalifikowanego

282 obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, którym organy

283 dysponują, nie może przemawiać za przyjęciem rażącego naruszenia art. 21 ust, 2

284 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.

285 Zauważyć również należy, na co zasadnie Sąd I instancji wskazał, że w

286 sprawie nie przeprowadzono jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Jedynym

287 dokumentem mającym świadczyć o zastosowaniu art. 156 pkt 2 Kpa jest dokument

288 oznaczony jako "Informacja dotycząca działek ewidencyjnych". Nie stanowi on

289 jednak podstaw do jakichkolwiek ustaleń faktycznych, bowiem nie został podpisany

290 przez kogokolwiek, a jak wynika z adnotacji, dokument te służy wyłącznie dla celów

291 informacyjnych, szkoleniowych i nie upoważnia do posługiwania się nim dla celów

292 prawnych.

293 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184

294 p.p.s.a. skargę oddalił.

295 -----------------------

296 3

297 8

298 10

299 9

300 6