Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2018 r., II GSK 179/18

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2018 r., II GSK 179/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1645/17 w zakresie odrzucenia sprzeciwu [A.] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania za pobyt w izbie wytrzeźwień i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania postanawia: 1. sprostować z urzędu postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1645/17 w ten sposób, że w wierszu 9 od góry w miejsce oznaczenia strony wnoszącej sprzeciw [B.] wpisać [A.], 2. oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1645/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw A. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania za pobyt w izbie wytrzeźwień i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

3 Sąd I instancji wskazał, że sprzeciw od decyzji SKO w Warszawie wniosła samorządowa jednostka organizacyjna m.st. W. – B., której dyrektor podpisał decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. jako osoba upoważniona przez organ I instancji – Prezydenta m.st. W. W związku z powyższym, zdaniem Sądu I instancji, strona skarżąca nie ma interesu prawnego we wniesieniu sprzeciwu od decyzji SKO w Warszawie i nie jest więc podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

4 Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosło A., zaskarżając je w całości i zarzucając mu mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj.:

5 - art. 64a oraz art. 50 § 1 w zw. z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że jedną z przesłanek dopuszczalności wniesienia sprzeciwu jest istnienie po stronie skarżącej interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a.,

6 - art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na odrzuceniu sprzeciwu, mimo braku ku temu przesłanek.

7 W związku z powyższym wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie sprzeciwu na podstawie art. 188 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania za kasacyjnego.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

9 Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona do porządku prawnego w dniu 1 czerwca 2017 r. na mocy art. 9 pkt 7 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 poz. 935, dalej: ustawa nowelizująca), i w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, ma zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych po 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 2 p.p.s.a.), zaś w myśl § 3 tego przepisu, w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się.

10 W założeniu ustawodawcy podstawowym skutkiem wyprowadzenia do postępowania sądowoadministracyjnego nowelą kwietniową z 2017 r. nowych rozwiązań procesowych było przyspieszenie postępowań administracyjnych i ograniczenie wpływu skarg do sądów administracyjnych. Analiza przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po nowelizacji uzasadnia twierdzenie, że sprzeciw jest trzecim obok skargi i wniosku środkiem prawnym inicjującym postępowanie sądowoadministracyjne. Sprzeciw, podobnie jak skarga, jest środkiem prawnym nadzwyczajnym o charakterze zewnętrznym. Nie można jednak zapomnieć, że sprzeciw od decyzji z art. 138 § 2 k.p.a. uruchamia wprawdzie postępowanie sądowe, ale szczególnego rodzaju. Jego zakres przedmiotowy ograniczony jest do jednej kategorii ostatecznych decyzji organu odwoławczego. Ponadto sprzeciw nie jest skargą. Stąd też można zakwalifikować sprzeciw jako nowy szczególny typ środka prawnego o charakterze nadzwyczajnym i zewnętrznym (tak: T. Woś, J. G. Firlus. Sprzeciw od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przegląd Prawa Publicznego. Czerwiec 2017. s. 81-98).

11 Jak już wyżej wskazano, do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, a jedynym wyjątkiem w tej kategorii spraw jest wyłączenie kategorii uczestników na prawach strony, określonych w art. 33 p.p.s.a. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym wywołanym sprzeciwem bierze udział jedynie skarżący i organ (art. 32 p.p.s.a.; por. postanowienie NSA z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt II OZ 103/18). Odpowiednie stosowanie przepisu art. 32 p.p.s.a. oznacza, że status strony przysługuje wyłącznie organowi administracji, który wydał zaskarżony akt, takiego statusu nie ma więc organ I instancji.

12 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o sprostowaniu sentencji postanowienia WSA z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1645/17, w zakresie wskazania strony wnoszącej skargę, na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd administracyjny stwierdził, że błędne określenie strony w postanowieniu Sądu I instancji stanowi oczywistą omyłkę.

13 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.. 184 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.