Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2015 r., II GSK 1767/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2015 r., II GSK 1767/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 25 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. Spółki z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 63/14 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz D. Spółki z o.o. z siedzibą w K. 2620 (dwa tysiące sześćset dwadzieścia złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 31 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 63/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością następcy prawnego – S. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego.

3 Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia:

4 W dniach 14 maja 2013 r. – 29 maja 2013 r. inspektorzy WITD w K. przeprowadzili kontrolę w przedsiębiorstwie ww. przewoźnika, podczas której stwierdzono szereg naruszeń przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414, dalej u.t.d.).

5 Ostatecznie, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 9.500 zł i nałożył na poprzednika prawnego strony skarżącej karę pieniężną w wysokości 7.000 zł na podstawie l.p.6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d.. Powyższą karę nałożono z tytułu nieokazania podczas kontroli wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowców Cz. D., Z. K. i M. P. – za każdy dzień (14 x 500 zł).

6 Organ odwoławczy wskazał, że podczas kontroli, pomimo kierowanego do strony wezwania, nie okazano kompletnych danych z tachografów cyfrowych. GITD stwierdził, że analiza przedstawionych danych cyfrowych, wykresówek lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, uzasadnia przyjęcie, jako prawidłowe szczegółowe ustalenia organu I instancji, co do nieprzedstawienia przez stronę danych z pojazdów z tachografów cyfrowych z 14 dni – wobec czego za ww. naruszenia nałożono karę pieniężną wysokości 7.000 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w tym zakresie powołano art. 13 i 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20.12.1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31.12.1985 r. ze zm.), art. 25 ustawy z 16.05.2004 o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. a/ i h/, art. 92a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 6. 3. 7 załącznika nr 3 do tej ustawy. Ostatni z powołanych przepisów sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień. Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy nie zawiera żadnych dowodów wskazujących, że do przewozów wykonywanych przez przedsiębiorcę nie miały zastosowania przepisy rozporządzenia nr 561/2006 (WE) i rozporządzenia nr 3821/85 EWG w związku z art. 3 i art. 13 rozporządzenia nr 561/2006 (WE) oraz art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców. Podkreślono jednocześnie, że niniejszej sprawie – związanej z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – nie znajduje zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym, dotyczący wyłącznie spraw administracyjnych, w których wykryto i stwierdzono naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach odpoczynku. Podobnie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, jako że przedsiębiorca nie przedstawił żadnych dowodów na powstanie okoliczności opisanych w tym przepisie. Co się zaś tyczy przesłania przez skarżącego przy piśmie z dnia 5 czerwca 2013 r. danych cyfrowych, to organ podkreślił, że nastąpiło to już po doręczeniu protokołu kontroli i wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie – wobec czego prawidłowo nie uwzględniono tych materiałów. Natomiast za wypełnienie przez przedsiębiorcę w czasie kontroli w przedsiębiorstwie obowiązku wynikającego z przepisów art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 (EWG) oraz lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym według organu należy uznać taką sytuację, gdy przedsiębiorca przedkłada inspektorom organu stosowne dokumenty w terminie wyznaczonym przez kontrolujących. Okazanie przez przedsiębiorcę wymaganej dokumentacji w późniejszym okresie, w szczególności w toku postępowania administracyjnego prowadzonego już po przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie, nie można uznać za realizację tego obowiązku. Przedmiotowa dokumentacja powinna bowiem znajdować się w siedzibie przedsiębiorstwa i być okazywana w każdym czasie i na każde żądanie kontrolujących inspektorów.

7 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach ww. przedsiębiorca transportowy wniósł o uchylenie decyzji GITD z dnia [...] listopada 2013 r. Skarżący zakwestionował stanowisko organu odwoławczego o braku uznania za dostarczone wszystkich żądanych podczas kontroli danych z tachografu cyfrowego. W tym zakresie wskazał na błędne ustalenie stanu faktycznego oraz nieprawidłowe zastosowanie lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skarżący podkreślił, że po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, a także wezwania do uzupełnienia braków, wniósł w dniu 5 czerwca 2013 r. zastrzeżenia do protokołu kontroli oraz przedłożył pliki z kart kierowców i dane z tachografu cyfrowego za wskazane w decyzji okresy. Podniósł, że obiecano mu, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości, co do dostarczonych danych będzie informowany telefonicznie – czego nie uczyniono w okresie od 15 maja 2013 r. do dnia przedstawienia protokołu kontroli, tj. 29 maja 2013 r., ani w okresie późniejszym. Skarżący podnosi, że również w piśmie z dnia 5 czerwca 2013 r. prosił organ o kontakt telefoniczny w przypadku pytań lub wątpliwości, co do dostarczonych danych. W rezultacie, zdaniem strony, wszystkie wymagane dane zostały dostarczone. Natomiast samo postępowanie dowodowe było prowadzone z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a., zaś kontrola została przeprowadzona w sposób nierzetelny – jako że zapisy zamieszczone w jej protokole są niezgodne ze stanem faktycznym. Strona akcentuje, że wszystkie dane z urządzenia rejestrującego zostały dostarczone w trakcie trwającego postępowania – jeszcze przed wydaniem decyzji administracyjnej. Ponadto, korzystając z przedłużenia terminu do załatwienia sprawy i powołując się na art. 36 k.p.a., kontrolujący nie podjęli żadnych dodatkowych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Tym samym, zdaniem skarżącego, nie wypełniono wymogów art. 77 k.p.a. Co się zaś tyczy nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentów potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, to S. D. podkreślił, że naruszenia w tym przedmiocie ustawodawca zaliczył do kategorii naruszenia przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju – naruszenie zasad i warunków używania urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego lp. 6.3 załącznika nr 3 do ustawy). Celem tego przepisu nie jest zapewnienie prawidłowego przebiegu kontroli, gdyż przypadki niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części określone zostały jako naruszenie ogólnych zasad i warunków wykonywania transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne (pkt 1.5. załącznika nr 3 do ustawy). Ponadto uzasadnienie decyzji organu odwoławczego stanowi wyłącznie przytoczenie wytycznych nr 1/2009 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 12 sierpnia 2009 r., które nie może stanowić żadnej podstawy prawnej. Skarżący zwrócił uwagę, że organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do faktu wniesienia zastrzeżeń, co do ustaleń zawartych w protokole kontroli oraz wniesionych wyjaśnień. Tymczasem, jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, przedłożenie wymaganych danych, nawet po sporządzeniu protokołu kontroli, umożliwia organowi kontrolującemu ich zbadanie i sprawdzenie pod kątem przestrzegania przepisów o czasie pracy kierowców, a następnie wymierzenie kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych naruszeń w zakresie czasu pracy kierowców.

8 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

9 WSA w Kielcach oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz.270, dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że ustalenia poczynione przez organ w zakresie naruszenia l.p. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. były prawidłowe. Sąd I instancji wskazał, że w pierwszym dniu trwania kontroli, to jest 14 maja 2013 r., przewoźnik został wezwany m.in. do przedstawienia zapisów z kart kierowców oraz danych z tachografów cyfrowych (k. 113 akt administracyjnych). Przedsiębiorca przedstawił dane w dniu 15 maja 2013 r. oraz w dniu 17 maja 2013 r. – co potwierdzają karty pobrań zapisów z urządzenia rejestrującego. W rezultacie przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów cyfrowych a także innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu prawidłowo stwierdzono, że przedsiębiorca okazał:

10 - dane cyfrowe z pojazdu o nr rej. [...] (kierowca Z. K.) z dnia 3-7 lipca 2012 r., 9-13 lipca 2012 r., 13 lipca 2012 r., 16 lipca 2012 r., 18-21 lipca 2012 r., 23- 27 lipca 2012 r., 29-31 lipca 2012 r., 1 sierpnia 2012 r.,

11 - dane cyfrowe z pojazdu o nr rej. [...] (kierowca Z. K.) z dni 13- 14 sierpnia 2012 r., 16 sierpnia -17 sierpnia 2012 r., 20-23 sierpnia 2012 r.,

12 - dane z karty kierowcy i tachografu kierowcy M. P. i pojazdu o nr rej. [...] z dni 19 -29 września 2012 r.,

13 - dokumenty dotyczące okresu nieprowadzenia pojazdu przez J. W. z okresu 1 lipca 2012 r. - 29 sierpnia 2012 r.

14 Nie okazał natomiast do kontroli danych z pojazdów z tachografów cyfrowych z 14 dni, a mianowicie:

15 - danych z tachografu cyfrowego z pojazdu o nr rej. [...], którym kierowali w załodze Cz. D. i Z. K. w dniach 2, 3 i 4 sierpnia 2012 r.;

16 - danych z pojazdu, którym kierował Cz. D. w dniu 6 sierpnia 2012 r.;

17 - danych z pojazdu, którym kierował Z. K. w dniu 2 lipca 2012 r.

18 - danych z tachografu cyfrowego z pojazdu o nr rej. [...], którym kierował Z. K. w dniach; 6, 7, 8, 9,10,11, 13 sierpnia 2013 r., tj. łącznie 7 dni,

19 - danych z tachografu cyfrowego z pojazdu o nr rej. [...] którym, kierował M. P. w dniach 16 i 17 lipca 2012 r.

20 Odnosząc się do przesłania przez skarżącego pismem z dnia 5 czerwca 2013 r. danych cyfrowych, WSA w Kielcach stwierdził, że nastąpiło to już po kontroli zakończonej w dniu 29 maja 2013 r., a zatem nie mogło to sanować naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który przewiduje sankcję finansową z tytułu nieokazania wymienionych w tym przepisie dokumentów podczas kontroli. Według Sądu I instancji, skoro skarżący nie stosował się do wymogu z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i nie potrafił w sposób przekonujący uzasadnić braku przedłożenia wymaganej dokumentacji w trakcie kontroli – pomimo kierowanego doń w tym zakresie wezwania z dnia 14 maja 2013 r. – musi liczyć się z koniecznością poniesienia negatywnych skutków finansowych dwukrotnego złożenia niekompletnych ww. materiałów (w dniach 15 maja 2013 r. oraz 17 maja 2013 r.). W ocenie Sądu I instancji, nie mogło odnieść skutku powoływanie się przez skarżącego w powyższym zakresie na orzecznictwo sądowoadministracyjne, jako że zostało ono wydane w odmiennym stanie faktycznym od tego, który zaistniał w niniejszej sprawie.

21 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka D. zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zarzuciła :

22 1/ na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie przez WSA skargi, w sytuacji gdy decyzja Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego została wydana z naruszeniem art. 6,art. 7, art.8, art. 9 oraz art. 77 k.p.a. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy stanu faktycznego w sprawie;

23 2/ na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 91 ust. 1, art. 92 ust. 4 u.t.d. w związku z l.p 6.3.7 do wyżej wymienionej ustawy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji interpretacji poprzez nieuzwględnienie zastrzeżenia skarżącego do protokołu kontroli z dnia 29 maja 2013 r. oraz danych z tachografu, plików z kart kierowców i zastrzeżeń wniesionych dnia 5 czerwca 2013 r.

24 Argumentację na poparcie postawionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów, pełnomocnik skarżącej spółki przedstawił w jej uzasadnieniu.

25 Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Kielcach oraz zasądzenie kosztów postępowania.

26 Pełnomocnik organu na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

27 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

28 Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, należy stwierdzić, że skarga kasacyjna spółki D. zasługuje na uwzględnienie.

29 W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a.

30 Z postawionych w niej zarzutów wynika, że istota sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie, w której przedmiot sądowoadministracyjnej kontroli stanowiła decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, dotyczy tego, czy - jak przyjął to Główny Inspektor Transportu Drogowego a w ślad za nim Sąd I instancji, istotnie kontrola przedsiębiorcy przeprowadzona została bez naruszenia prawa, a w związku z tym, czy jej ustalenia w dostatecznym stopniu uzasadniały podstawę, aby przypisać skarżącej spółce naruszenie ustawy o transporcie drogowym, o którym mowa w lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do tej ustawy /nieokazanie podczas kontroli wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowców Cz. D., Z. K. i M. P. – za każdy dzień (14 x 500 zł)/. Według Sądu I instancji, przekazane przez skarżącą spółkę dokumenty i wyjaśnienia po zakończeniu kontroli nie mogły zostać rozpatrzone a w konsekwencji doprowadzić do ewentualnego uniknięcia przez stronę odpowiedzialności z tytułu naruszenia l.p.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

31 Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej podważają prawidłowość stanowiska Sądu I instancji.

32 Nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. w związku z lp.6.3.7 załącznika nr 3 do tej ustawy kwestia, kiedy można mówić o zakończeniu kontroli jest kluczowym zagadnieniem dla podmiotu kontrolowanego. Wyłącznie bowiem do momentu zakończenia kontroli przedsiębiorca może przedstawiać organowi dowody w postaci wykresówek, danych z kart kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za okres objęty kontrolą. Z kolei stwierdzone w toku kontroli naruszenia uzasadniające nałożenie kary pieniężnej kontrolujący zamieszcza w protokole kontroli, który stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej (v. §4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego, Dz.U. z 2009 r. Nr 145, poz. 1184). W rozpatrywanej sprawie organ stwierdził, że za wypełnienie przez przedsiębiorcę w czasie kontroli w przedsiębiorstwie obowiązku wynikającego z przepisów art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 (EWG) oraz lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym należy uznać taką sytuację, gdy przedsiębiorca przedkłada inspektorom organu stosowne dokumenty w terminie wyznaczonym przez kontrolujących. Okazanie zaś wymaganej dokumentacji w późniejszym okresie, w szczególności w toku postępowania administracyjnego prowadzonego już po przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie, nie można uznać za realizację tego obowiązku. Akceptując powyższe stanowisko, Sąd I instancji nie zwrócił uwagi na to, że 1) osoba reprezentująca przedsiębiorcę złożyła do protokołu kontroli z dnia 29 maja 2013 r. zastrzeżenie, że do naruszeń stwierdzonych w protokole kontrolowany odniesie się w ciągu 7 dni; 2) tego samego dnia (29 maja 2013 r.) wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia stwierdzone w protokole kontroli; 3) pismem z 29 maja 2013 r., wręczonym ww. pełnomocnikowi tego samego dnia, wezwano przedsiębiorcę do przedstawienia konkretnie wymienionych dokumentów dotyczących czasu pracy wzmiankowanych kierowców (m.in. danych z tachografów cyfrowych) zakreślając stronie 7 dni od doręczenia wezwania. Termin ten upływał w dniu 5 czerwca 2013 r. i tego samego dnia skarżący kasacyjnie złożył żądane dokumenty oraz wyjaśnienia (v. pismo strony z dnia 5 czerwca 2013 r. wraz załącznikami opatrzone prezentatą organu "wpłynęło 5 czerwca 2013 r."). Jak wynika z opisanej sekwencji zdarzeń skarżący kasacyjnie w pełni zastosował się do wezwania organu i dotrzymał terminu zakreślonego przez organ. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że głównym zadaniem protokołu kontroli jest przede wszystkim dokumentacja przebiegu kontroli. Nie będąc aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, protokół nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 6 sierpnia 2010 r. , II FSK 1504/10, Lex nr 602144). Jednakże taki stan rzeczy nie wyklucza możliwości jego podważenia. Podmiot kontrolowany ma bowiem możliwość zgłaszania umotywowanych zastrzeżeń do protokołu, składania dodatkowych wyjaśnień, albo też skorzystania z prawa odmowy podpisania protokołu (J. Jagielski (2012) Kontrola administracji publicznej, Warszawa, Lexis Nexis str. 66-69). Prawo składania zastrzeżeń jest prawem niezależnym od prawa odmowy podpisania protokołu, dlatego jego realizacja powinna mieć miejsce przed złożeniem podpisów. Prawo to z zasady jest ograniczone w czasie (7 względnie 14 dni) od otrzymania protokołu kontroli. Po bezskutecznym upływie wskazanego terminu przyjmuje się, że kontrolowany nie kwestionuje ustaleń kontroli. W sprawie, w której nie upłynął jeszcze termin na złożenie zastrzeżeń albo w której zostały złożone zastrzeżenia, ale jeszcze nierozpatrzone, organ kontroli powinien powstrzymać się od wydawania decyzji. Odmienny pogląd utrudniałby, czy wręcz uniemożliwiłaby obronę interesów strony w postępowaniu (v. wyrok NSA z dnia 15 marca 1990 r. sygn. akt III SA 1206/89, ONSA 1990/1/21). Tymczasem na gruncie sprawy zakończonej zaskarżonym wyrokiem, J. M. (osoba reprezentująca przedsiębiorcę w czasie kontroli) w protokole kontroli wpisał opisane wyżej zastrzeżenie. Pomimo to, przedmiotowy protokół został przedłożony przez kontrolującego do podpisu i podpisany w dniu 29 maja 2013 r. zarówno przez kontrolującego inspektora, jak i J. M. (v. k.60). Tego samego dnia organ wszczął wobec przedsiębiorcy postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Należy więc zauważyć, że organ pomimo poczynienia opisanego wyżej zapisu w protokole kontroli o chęci przedstawienia przez stronę zastrzeżeń, w istocie nie dał przedsiębiorcy szansy na przedłożenie dokumentów mogących uwolnić skarżącego od odpowiedzialności za naruszenie l.p.6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. Jeżeli natomiast organ zauważył uchybienie w swoim działaniu i wezwał stronę (już po podpisaniu protokołu kontroli) do przedstawienia stosownych dokumentów dotyczących czasu pracy kierowców, a strona w zakreślonym terminie takie dokumenty przedstawiła, organ powinien konsekwentnie przeprowadzić analizę przedłożonej dokumentacji w aspekcie naruszenia l.p.6.3.7.załącznika nr 3 do u.t.d. W przeciwnym razie naraża się na zarzut nienależytego wyjaśnienia sprawy. Tym bardziej, że w art. 85 ust. 2 pkt 1 u.t.d. ustawodawca jednoznacznie przewidział możliwość żądania przez kontrolującego od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień. Mając zatem na uwadze konieczność należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy kontrolujący, którzy wykonują czynności kontrolne w siedzibie organu (a tak było w tej sprawie), nie mogą ograniczyć się jedynie do pobrania od przedsiębiorcy dokumentacji. Zatem jeszcze przed sporządzeniem protokołu kontroli należy umożliwić przedsiębiorcy złożenie wyjaśnień i ewentualne przedłożenie dokumentów, których brak stwierdzili kontrolujący. W niniejszej sprawie skarżący miał taką możliwość jedynie fikcyjnie, a więc zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, należało należycie ustalić stan faktyczny w oparciu o dokumenty i wyjaśnienia, przedłożone w 7-dniowym terminie po wszczęciu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji nie ma prawnego znaczenia fakt, że złożenie dokumentów nastąpiło już po sporządzeniu protokołu kontroli. Zaakceptowanie takiego stanu rzeczy przez WSA w Kielcach czyni zarzuty skargi kasacyjnej zasadnymi.

33 Uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, uchylając decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r.

34 O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).