Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2015 r., II GSK 1748/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2015 r., II GSK 1748/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Hanna Kamińska Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Kr. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1328/13 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 22 maja 2013 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od K. P. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1328/13, wydanym w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 22 maja 2013 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, oddalono skargę.

3 Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia w sprawie:

4 W dniu 23 sierpnia 2010 r. funkcjonariusz Izby Celnej w C.dokonał kontroli pojazdu marki V. nr rej. . wraz z naczepą kierowanym przez S.S.. Pojazdem wykonywano międzynarodowy transport, drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy K.P., dalej "skarżący". Z kontroli sporządzono protokół podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę, który także potwierdził odbiór kopii tego dokumentu.

5 W świetle wspomnianego protokołu kierowca naruszył przepisy o czasie pracy kierowców, a w szczególności art. 8 ust. 1-4 i ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 r.). Za powyższe wykroczenie kierowcę ukarano mandatem karnym w kwocie 100 zł.

6 Pismem z dnia 21 grudnia 2012 r., a więc po upływie ponad dwóch lat, Naczelnik Urzędu Celnego w B.-B. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej "u.t.d.").

7 W odpowiedzi skarżący podniósł okoliczność wszczęcia postępowania po upływie ponad 2 lat od kontroli, w czym upatrywał pozbawienie go możliwości obrony, gdyż prawo przewiduje obowiązek przechowywania kart kierowców przez okres jednego roku. Tym samym, nie dysponując kartami kierowców i tarcz tachografów za rok 2010, nie może zweryfikować informacji zawartej we wspomnianym protokole z kontroli drogowej.

8 Wspomnianą na wstępie decyzją Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B.-B. z dnia 12 lutego 2013 r., nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 100 zł.

9 Organ wskazał na przepisy art. 10 i 11 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454). W myśl art. 10 tej ustawy przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Stosownie do art. 11 ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. W ocenie organu przepis ten nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż wysokość kary pieniężnej za zarzucane naruszenie ustawy o transporcie drogowym jest identyczna pod rządem dotychczasowego i nowego prawa. Również nie ma wpływu na wynik sprawy opóźnienie wszczęcia postępowania administracyjnego.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., jak już wspomniano na wstępie, oddalił skargę wniesioną przez skarżącego.

11 W szczególności, jak podniósł Sąd pierwszej instancji, w stanie prawym obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ przepisy ustawy transporcie drogowym nie przewidywały ograniczenia czasowego do nałożenia kary pieniężnej. Aktualnie takie ograniczenie zawiera art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania o nałożenie kary, o jakiej mowa, w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte umarza, jeżeli od dnia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Przepis ten został jednak dodany ustawą z 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz.U. 2013 r., poz. 567) i obowiązuje dopiero od 15 sierpnia 2013 r. Natomiast decyzja organu drugiej instancji została wydana 22 maja 2013 r. Nie istniała zatem przeszkoda do wszczęcia przez organy postępowania administracyjnego i nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w prawidłowej wysokości 100 zł, mimo upływu znacznego okresu od dnia kontroli.

12 Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

13 Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie art. 35 k.p.a. wskutek wspomnianego opóźnienia we wszczęciu postępowania. Uzasadniając ten zarzut, w ocenie skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, iż naruszenie art. 35 k.p.a., polegające w niniejszej sprawie na opóźnieniu wszczęcia postępowania o ponad dwa lata miało istotny wpływ na jego wynik, wskutek uniemożliwienia skarżącemu skutecznej obrony.

14 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

15 Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

16 Naczelny Sąd Administracyjny, w przeciwieństwie do Sądu pierwszej instancji, który nie jest związany granicami skargi i podaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, niejako od początku, lecz jest związany podstawami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

17 Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach z co najmniej dwóch powodów.

18 Skarga kasacyjna, co wymaga podkreślenia, jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Zatem, skarga kasacyjna musi spełniać wszystkie ustawowe wymogi, a w szczególności formalnoprawne przewidziane w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. W myśl przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

19 Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, 382). Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a,), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony.

20 Powyższy mankament skargi kasacyjnej odnosi się do ogólnie wskazanego w skardze kasacyjnej art. 35 k.p.a., składających się z pięciu jednostek redakcyjnych. Z tych względów sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 35 k.p.a. nie podlega uwzględnieniu, jako nie spełniający wymogów formalnych przewidzianych w art. 176 p.p.s.a.

21 Po drugie, co należy zauważyć, art. 35 k.p.a. dotyczy czasokresu postępowania administracyjnego toczącego się przed organem, licząc od jego wszczęcia, na co wskazuje art. 35 § 3 k.p.a. Artykuł 35 k.p.a. nie został w sprawie naruszony. Licząc od daty wszczęcia postępowania przed organem pierwszej instancji, a także przed organem odwoławczym, czasokres postępowania mieścił się w ustawowych terminach. Zresztą, skarga kasacyjna nawet nie zarzuca, aby w sprawie zostały naruszone terminy, o których mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Natomiast kwestia daty wszczęcia postępowania administracyjnego, a to stanowi istotę zarzutu skargi kasacyjnej, nie jest objęta zakresem przepisów art. 35 k.p.a.

22 W tym stanie sprawy skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).

23 O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.