Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2019 r., II GSK 1539/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2019 r., II GSK 1539/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. A. H. GmbH L., N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1357/16 w sprawie ze skargi B. A. H. GmbH L., N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia dodatkowego prawa ochronnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz B. A. H. GmbH L., N. 1.500 (jeden tysiąc) pięćset złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. A. H. GmbH w N. na decyzję Urzędu Patentowego RP z [...] maja 2016 r., w przedmiocie odmowy udzielenia dodatkowego prawa ochronnego.

3 Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

4 objętą skargą decyzją Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej utrzymał w mocy decyzję swoją z dnia [...] listopada 2014 r., odmawiającą udzielenia dodatkowego prawa ochronnego dla produktu leczniczego określonego jako "Kompozycja imidakloprydu i flumetryny w formie kształtki". Organ w motywach rozstrzygnięcia stwierdził, że głównym powodem, dla którego nie mogło zostać udzielone dodatkowe prawo ochronne (dalej: DPO) było to, że wnioskodawca nie ubiegał się o świadectwo na "produkt", ale faktycznie ubiegał się o świadectwo na "produkt leczniczy".

5 Organ wyjaśnił, że zgodnie z Rozporządzeniem 469/2009, DPO wydaje się na "produkt" w rozumieniu art. 1 lit. b), czyli na "aktywny składnik lub mieszaninę aktywnych składników produktu leczniczego". Natomiast "produkt leczniczy", jak wskazano w art. 1 lit. a), "oznacza każdą substancję lub mieszaninę substancji przeznaczonych do zapobiegania chorobom lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt i każdą substancję lub mieszaninę substancji podawaną ludziom lub zwierzętom". Jak wynika z powołanej definicji, "produkt leczniczy" to postać w jakiej substancje lecznicze podawane są człowiekowi lub zwierzęciu. Wnioskodawca ubiegał się o DPO na "produkt" określony jako "Kompozycja imidakloprydu i flumetryny w formie kształtki". Zdaniem organu kompozycji dwóch substancji aktywnych w formie "kształtki" (np. obroży) przeznaczonej do podawania zwierzętom nie można określić mianem "produktu". W rzeczywistości, w ocenie organu, był to "produkt leczniczy", czyli mieszanina różnych substancji (w tym również substancji aktywnych), które dobrane są w taki sposób, aby możliwe było uzyskanie postaci możliwej do podawania zwierzęciu.

6 Organ wskazał, że z treści przykładu 4 patentu podstawowego wynika, że kompozycja składająca się na kształtkę zawiera nie tylko imidaklopryd i flumetrynę, ale również adypinian di-n-butylu, oktaniano-dekanian glikolu propylenowego, epoksydowany olej z ziaren soi, kwas stearynowy, PVC i mieszaninę pigmentów. Tym samym, wskazana w nazwie "produktu" "kształtka" to nie mieszanina substancji aktywnych, czyli "produkt" na jaki udzielane jest DPO, ale taka mieszanina różnych komponentów, która umożliwia podanie tego właśnie "produktu" zwierzęciu, czyli "produkt leczniczy".

7 Organ uznał również, że wniosek nie spełniał wymogów art. 3 lit. a) Rozporządzenia 469/2009 - w dniu złożenia wniosku produkt nie był chroniony patentem podstawowym pozostającym w mocy albowiem w zastrzeżeniach patentowych patentu podstawowego nie były wymienione substancje aktywne imidaklopryd i flumetryna. Substancje te zostały wprowadzone do zastrzeżeń patentowych patentu podstawowego dopiero po złożeniu niniejszego wniosku.

8 Odnosząc się do kwestii uzyskania przez wnioskodawcę DPO w innych krajach, Urząd zwrócił uwagę, że fakt udzielenia świadectwa przez inne urzędy krajowe nie stanowił argumentu w świetle obowiązującego prawa. Ponadto, z analizy kopii decyzji nadesłanych przy piśmie z dnia 12 listopada 2014 r., wynikało, że żaden z urzędów krajowych nie udzielił DPO na kompozycję w postaci "kształtki".

9 Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał, przywołując art. 2 Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącym dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, oraz orzecznictwo, że przedmiotem dodatkowego prawa ochronnego może być wyłącznie jeden aktywny składnik lub mieszanina aktywnych składników produktu leczniczego, określone przez powołane rozporządzenie jako "produkt", a nie cały produkt leczniczy. Sąd podkreślił, iż istotnym jest, aby ten produkt - jeden aktywny składnik lub ich mieszanina - był uprzednio określony w zastrzeżeniach patentowych patentu podstawowego.

10 Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że "kształtka" to rodzaj postaci farmaceutycznej, która tak jak tabletka, kapsułka czy plaster, nie spełnia definicji "produktu" zawartej w art. 1 lit. b) Rozporządzenia 469/2009, i na którą nie może zostać udzielone DPO. Zgodził się również z organem, że określenie "produktu" jako "Kompozycja imidakloprydu i flumetryny w formie kształtki" sugeruje, że kształtkę tę tworzą jedynie imidaklopryd i flumetryna podczas gdy na kształtkę składa wiele innych substancji odpowiedzialnych za to, że substancje aktywne imidaklopryd i flumetryna mogą być dostarczane zwierzęciu w postaci kształtki. Tak więc "kształtka" nie spełnia definicji "produktu".

11 Sąd przyznał również rację organowi, że rozpatrując sprawy działa on w ramach składanych wniosków i ocenia, czy dane prawo może być udzielone zgodnie z żądaniami zawartymi w tych wnioskach, czy też nie. Urząd nie może samowolnie korygować żądań zawartych we wnioskach o udzielenie określonych praw i tym samym udzielać praw niezgodnych z tymi żądaniami. W tym przypadku inicjatywa leży po stronie wnioskodawcy, który w trakcie prowadzonej z Urzędem korespondencji może wyrazić wolę zmiany żądania zawartego we wniosku.

12 Odnosząc się do agumentu skarżącego, że w kilku krajach uzyskał DPO, Sąd wskazał, żaden z urzędów krajowych nie udzielił DPO na kompozycję w postaci "kształtki".

13 Nie podzielił także stanowiska skarżącej, że organ podejmując rozstrzygnięcie oparł się wyłącznie na wyroku TSUE w sprawie Medeva. Wskazał, że podstawę treść decyzji i jej uzasadnienia stanowiły obowiązującego przepisy prawa.

14 W ocenie Sądu I instancji ubieganie się przez skarżącą o DPO na "produkt leczniczy" zamiast na "produkt", stanowiło wystarczającą przesłankę do odmowy udzielenia świadectwa w sprawie. Z tych względów Sąd uznał, że rozważania organu odnośnie nie spełnienia przez przedmiotowy wniosek wymogów art. 3 lit. a) Rozporządzenia 469/2009 pozostawały bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

15 W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji poda art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

16 Skargą kasacyjną B. A. H. GmbH w N. zaskarżyła w wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

17 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

18 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 zd.1, art. 76 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

19 a) zaaprobowanie przez Sąd I instancji uchybień Urzędu Patentowego RP wyrażających się w braku wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, dokonanie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w prawie i w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i prawne, sprzeczne z dokumentami zawartymi w katach sprawy, polegające na przyjęciu, że skarżąca nie ubiegała się o dodatkowe prawo ochronne na "produkt", ale że faktycznie ubiegała się o dodatkowe prawo ochronne na "produkt leczniczy",

20 b) zaaprobowanie przez Sąd I instancji uchybień Urzędu Patentowego wyrażających się w prowadzeniu postępowania w sposób podważający zaufanie uczestnika do władzy publicznej poprzez wydanie decyzji niekorelującej z treścią wniosku skarżącej o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego, która pomimo ewidentnych uchybień procesowych po stronie organu została następnie utrzymana w mocy zaskarżonym wyrokiem;

21 2. art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, poprzez:

22 a) powtórzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentów organu bez wskazania błędów w argumentacji skarżącej, która argumentację sformułowała już w skardze na decyzję, ogólnikowości i lakoniczności uzasadnienia, co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie;

23 b) nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w pisemnej skardze, podczas gdy rozpoznanie tych zarzutów miało istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego, co w konsekwencji prowadzi do braku możliwości dokonania rzetelnej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia;

24 3. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wykazania przez skarżącą naruszenia przez organ w zaskarżonych decyzjach przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania;

25 2. przepisów prawa materialnego:

26 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 751 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., dalej: p.w.p.) w zw. z art. 1 lit. a) i b) oraz art. 2, art. 3 i art. 4 rozporządzenia nr 469/2009 poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż kompozycja imidakloprydu i flumetryny nie jest produktem w rozumieniu art. 1 lit (b) rozporządzenia 469/2009, chronionym zakresem patentu podstawowego [...] pt. "Zawierającej substancje czynne stałe kształtki do stosowania zewnętrznego wobec pasożytów u zwierząt" (paten podstawowy) co doprowadziło do oddalenia skargi i utrzymania w mocy decyzji organu;

27 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 751 p.w.p. w zw. z art. 8 ust. 1 rozporządzenia 469/2009 poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, ze tytuł jest elementem treści wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego (dodatkowego świadectwa ochronnego wg nomenklatury wskazanego rozporządzenia) i może stanowić postawę ustaleń, co do treści żądania strony;

28 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 751 p.w.p. w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia 469/2009 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie wniosku o udzielenie skarżącej dodatkowego prawa ochronnego, pomimo że zarówno sam wniosek jak i produkt, którego dotyczyły, spełniał wymagania określone rozporządzeniem 469/2009 dla jego udzielenia.

29 Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi poprzez uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

30 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

31 Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ma usprawiedliwione podstawy.

32 Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

33 Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

34 Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

35 Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, s. 419).

36 W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna zawiera zarzuty zarówno dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.

37 Jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to za zasadny uznał Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., polegający na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, poprzez: 1) powtórzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentów organu bez wskazania błędów w argumentacji skarżącej, która argumentację sformułowała już w skardze na decyzję, ogólnikowości i lakoniczności uzasadnienia, co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie; 2) nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w pisemnej skardze, podczas gdy rozpoznanie tych zarzutów miało istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego, co w konsekwencji prowadzi do braku możliwości dokonania rzetelnej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma skarżący kasacyjnie, iż Sąd I instancji nie dość wnikliwie odniósł się do kwestii żądania zawartego we wniosku skarżącego o dodatkowe prawo ochronne (dalej jako DPO). W aktach administracyjnych sprawy znajduje się wniosek, który został złożony na urzędowym formularzu (wniosek z 2 maja 2012 r.). Zgodnie z tymże formularzem uprawniony z patentu podstawowego nie wskazuje we wniosku ani produktu leczniczego, ani produktu. W wydanym 4 maja 2012 r. potwierdzeniu przyjęcia wniosku organ stwierdził, iż przyjęto wniosek o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego do patentu podstawowego [...] na produkt leczniczy imidaklopryd i flumetryna. Tego samego określenia użył UP RP w wezwaniu skierowanym do skarżącego z dnia 21 maja 2012 r. do uiszczenia opłaty od wniosku o udzielenie DPO. Jak zasadnie podnosi skarżący kasacyjnie: "Sam zatem Organ w dokumencie urzędowym jakim jest owo Potwierdzenie, podpisanym przez eksperta mówi o udzieleniu dodatkowego prawa ochronnego na produkt leczniczy, wskazuje jedynie na substancje czynne w postaci imidakloprydu i flumetryny. Potwierdzenie to wskazuje w istocie, że sam Organ myli od początku w niniejszej sprawie pojęcia produktu i produktu leczniczego." (s. 6 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Rację ma także skarżący kasacyjnie, że Sąd I instancji w oparciu akta sprawy poczynił ustalenia, które nie są zgodne z treścią dokumentów znajdujących się w tychże aktach. WSA na s. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdził, iż : "W odpowiedzi na postanowienie Organu z dnia 24 lipca 2012 r. Skarżący nadesłał przy piśmie z dnia 24 września 2012 r. wymagane, zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 listopada 2003 r. w sprawie składania i rozpatrywania wniosków o dzielenie dodatkowego prawa ochronnego dla produktów leczniczych i produktów ochrony roślin oświadczenie dotyczące tożsamości produktu, w którym to oświadczeniu <> został określony jako <>." Z akt sprawy natomiast wynika, że zgodnie z treścią tego dokumentu skarżący oświadczył, że: "zezwolenie wydane przez Federalny Urząd Ochrony Konsumenta i Bezpieczeństwa Żywności Niemiec z dnia 5 sierpnia 2011 r. (...) oraz z dnia (...) 12 sierpnia 2012 r. (...), jak również decyzje Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych z dnia 3 października 2011 r. w sprawie dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych weterynaryjnych: <> (...) dotyczą produktu leczniczego weterynaryjnego w postaci obroży...". Podzielić trzeba zatem zdanie skarżącego kasacyjnie, iż z treści tego dokumentu wynika, że słowo "obroża" użyte zostało w odniesieniu do produktu leczniczego weterynaryjnego, a nie "produktu", jak uznał to Sąd I instancji i że z treści tego oświadczenia nie można wywodzić wniosku, iż skarżący użył w nim słowa "obroża" dla określenia "produktu" w rozumieniu art. 1 lit. b) Rozporządzenia 469/2009. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także pogląd skarżącego kasacyjnie, iż z treści pisma skarżącego z dnia 12 listopada 2014 r. wynika, że skarżący zawnioskował o zmianę tytułu wniosku o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego, co jednak nie daje podstawy do twierdzenia, iż skarżący terminu "kształtka" użył dla określenia "produktu" w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia 469/2009. UP RP rozpatrując wniosek winien brać pod uwagę nie jego tytuł (nadany przez stronę), ale jego treść oraz treść załączonych do niego dokumentów, tj. zezwoleń na wprowadzenie produktu na rynek oraz dalszych pism procesowych składanych przez stronę, z których wynika, że wniosek skarżącego dotyczył mieszaniny substancji aktywnych, tj. imidakloprydu i flumetryny. Nadto w razie wątpliwości organ w oparciu o art.8 i art. 9 k.p.a. powinien zwrócić się do strony o doprecyzowanie jej stanowiska w celu wyjaśnienia jej rzeczywistego żądania. W doktrynie i judykaturze jednoznacznie przyjmuje się, iż obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy administracyjnej (od jej samego początku, tj. od złożenia wniosku zawierającego w swej treści żądanie), powinien w świetle art. 9 k.p.a. być rozumiany tak szeroko, jak to tylko jest możliwe. Brak jednoznacznego wyjaśnienia treści żądania strony, przy rozbieżności między treścią pisma wniesionego przez stronę, a jego tytułem, stanowi naruszenie zasad ogólnych k.p.a. unormowanych w art. 7, art. 8, art.9 i art. 10 k.p.a. Sąd I instancji w niniejszej sprawie aprobując stanowisko organu, w sytuacji gdy ten ostatni naruszył wskazane przepisy k.p.a., przy ustalaniu istoty żądania strony, czyli przedmiotu postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem strony, naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art.8, art. 9 zd. 1, art. 76 § 1, art.80 i art. 107 § 3 k.p.a.

38 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także zarzut skarżącego kasacyjnie, iż Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym zakresie, iż nie rozpoznał wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w skardze na decyzję UP RP. Rację ma skarżący kasacyjnie, że wskutek wskazanych wyżej uchybień procesowych Sąd I instancji w niniejszej sprawie nie odniósł się do części zarzutów skargi, tj. do zarzutu dot. art. 751 p.w.p. w zw. z art. 3 lit. a) Rozporządzenia 469/2009 w zw. z art. 69 ust. 1 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich sporządzonej w Monachium w dniu 5 października 1973 r. (tzw. Konwencji monachijskiej) i art. 69 ust. 2 tejże Konwencji w zw. z art. 91 ust. 1 Konstytucji RP.

39 Wobec uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne zarzutów pomieszczonych w skardze kasacyjnej, a dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych w stopniu istotnym, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, które to naruszenia wskazują w zakresie ustalenia przedmiotu żądania zawartego we wniosku strony (przedmiotu postępowania administracyjnego), na brak wnikliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, odnoszenie się przez Sąd II instancji do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego przez Sąd I instancji byłoby przedwczesne.

40 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.