Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 r., II GSK 1393/13

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 r., II GSK 1393/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Janusz Zajda sędzia del. WSA Mirosław Trzecki (spr.) Protokolant Milena Budna po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 24 stycznia 2013 r.; sygn. akt III SA/Kr 1384/12 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2012 r.; nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz R. S. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013r.(sygn. akt III SA/Kr 1384/12) oddalił skargę R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2012r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty.

3 Stan sprawy przyjęty przez Sąd i instancji przedstawiał się następująco:

4 Starosta C. przeprowadził kontrolę na Stacji Kontroli Pojazdów [...]przedsiębiorców: Z. B., T. B., wspólnicy spółki cywilnej "A.P.". Kontrola ta była przeprowadzona w związku z wnioskiem [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. nr [...] z

5 dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie wszczęcia postępowania w trybie art. 83b ust. 1 ustawy

6 z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (nazwana dalej "u.p.r.d.") w stosunku

7 do przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów i uprawnionego diagnosty

8 wydającego zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, w którym błędnie

9 określono masę własną pojazdu marki Mercedes-Benz 312 2.9D o numerze

10 rejestracyjnym [...].W uzasadnieniu wniosku [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że podczas kontroli ww. pojazdu w dniu 6 kwietnia 2011r.stwierdzono, że masa własna pojazdu wynosi 2820kg, podczas gdy w badaniu technicznym przeprowadzonym przez skarżącego diagnostę R. S. w dniu 2 czerwca 2008r. (zaświadczenie nr [...]), masa pojazdu została ustalona na 2100 kg, dopuszczalna masa całkowita na 3900kg, a pojazd był wyposażony w 21 miejsc siedzących. W trakcie przeprowadzonej kontroli zebrano dokumenty z kolejnych przeglądów rejestracyjnych przedmiotowego pojazdu, które poddano analizie pod kątem dokonanych zmian konstrukcyjnych i wpływu tych zmian na dane samochodu.

11 R. S. w złożonych wyjaśnieniach podważył prawidłowość ustalenia masy

12 własnej przedmiotowego pojazdu w wysokości 2820 kg, dokonanego podczas kontroli

13 przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Na poparcie swojego

14 stanowiska skarżący przedłożył opinię rzeczoznawcy samochodowego J.D.z dnia 12 kwietnia 2011 r., w której wskazano dopuszczalną masę całkowitą w wysokości

15 3500 kg. Rzeczoznawca stwierdził, że w dokumentacji samochodu niewłaściwie została

16 podana DMC 3900 kg (parametr ten został wprowadzony w dniu 13 kwietnia 2000r. w

17 okręgowej stacji kontroli pojazdów "A" w K–K na wniosek ówczesnego właściciela pojazdu), jako niezgodna z dopuszczeniem homologacyjnym producenta pojazdu. Powyższa opinia została uzupełniona dodatkową opinią z dnia 30 października 2011 r., w której rzeczoznawca stwierdził ,że przedmiotowy pojazd ma masę własną 2390 kg, dopuszczalną masę całkowitą 3500kg oraz zawiera15miejsc.Ponadto skarżący dołączył do akt sprawy kwit wagowy wystawiony przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "Z. – M." sp. z o.o. w C., zgodnie z którym w dniu 13 kwietnia2011 r. przedmiotowy pojazd ważył 2390 kg.

18 Odnośnie masy własnej pojazdu skarżący wyjaśnił, że ustalenia w tym zakresie

19 dokonał w dniu 2 czerwca 2008r. przy pomocy urządzenia FWT I firmy "M.". Masa

20 własna pojazdu została obliczona poprzez sumowanie mas wynikających z nacisków

21 poszczególnych osi pojazdów, co w momencie dokonywania tego ustalenia było metodą

22 dopuszczalną. Skarżący podniósł również, że w stacji kontroli pojazdów "A. P." s.c.

23 zrezygnowano z dokonywania pomiarów masy przy pomocy tego urządzenia, ponieważ

24 okazało się, że nie gwarantuje ono powtarzalności wyników.

25 Ustalenia kontroli zostały przesłane do Starosty O., który stwierdził, że

26 skarżący wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym niezgodnie ze

27 stanem faktycznym, stwierdzając w wydanym zaświadczeniu z dnia 2 czerwca 2008r. nr

28 [...],iż pojazd zawiera 21 miejsc, a jego masa wynosi 2100kg, podczas gdy wcześniejsze dane(sprzed zmiany konstrukcyjnej polegającej na dodaniu 3foteli )nadesłane przez Starostwo w K.-K. wskazywały na 18 miejsc i masę 2520kg.

29 Zgodnie z opinią rzeczoznawcy z dnia 31 października 2011 r., przy ilości 15 miejsc

30 masa pojazdu wynosi 2390 kg. Organ I instancji stwierdził, iż nie jest możliwe, aby

31 samochód zawierający 21 miejsc ważył 420 kg mniej, niż zawierający miejsc 18, a także

32 mniej o 290 kg od pojazdu zawierającego miejsc 15. Z uwagi na wydanie zaświadczenia

33 niezgodnie ze stanem faktycznym Starosta O. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. cofnął R. S. uprawnienie diagnosty.

34 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K utrzymując w mocy ww. decyzję

35 Starosty O wyjaśniło, że przesłanki, które uzasadniają wydanie decyzji o

36 cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów określa art. 84 ust. 3

37 pkt 1 i 2 u.p.r.d., który stanowi, że starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania

38 badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83

39 ust. 6 u.p.r.d., stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania. Starosta cofa również

40 uprawnienia, jeżeli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie

41 wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub

42 przepisami. W rozpatrywanej sprawie uzyskanie informacji o nieprawidłowo

43 przeprowadzonych badaniach od [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu

44 Drogowego obligowało organ administracji do przeprowadzenia stosownego postępowania

45 i wydania rozstrzygnięcia po wszechstronnym zbadaniu okoliczności sprawy. Organ

46 odwoławczy podsumowując zebrany materiał dowodowy ustalił kolejne zmiany

47 parametrów przedmiotowego pojazdu, które zostały przedstawione w uzasadnieniu

48 zaskarżonej decyzji.

49 Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że w dacie wykonywania badania technicznego

50 przez skarżącego obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia

51 2003r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz

52 wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. 2003.227.2250), na mocy

53 którego w dacie dokonywania ważenia przedmiotowego pojazdu skarżący mógł posłużyć

54 się metodą określoną jako sumowanie mas wynikających z nacisków poszczególnych osi

55 pojazdu. Organ odwoławczy stwierdził, że pomiędzy badaniem technicznym wykonanym w

56 2000r. w K. – K. oraz wykonanym w 2008r. przez skarżącego masa pojazdu

57 obniżyła się o blisko 20%, pomimo iż zmiany dokonane w tym pojeździe dotyczyły

58 zamontowania dodatkowych 3 oryginalnych foteli, co niewątpliwie wpłynęło na wzrost

59 masy tego pojazdu. Dokonując analizy zmian parametrów dokonanych w ww. pojeździe

60 organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty O., że pojazd zaopatrzony

61 w 21 miejsc siedzących nie może ważyć mniej, aniżeli pojazd, w którym zamontowano 15,

62 czy 18 miejsc siedzących.

63 Na podstawie danych zawartych w ekspertyzie z dnia 31 października 2011 r.

64 dotyczących wagi montowanych foteli, organ stwierdził, że różnica w wadze pomiędzy 15,

65 a 21 miejscami siedzącymi wynosi minimum 135 kg, licząc wyłącznie fotele 2-osobowe.

66 Tymczasem, jak wynika z przedstawionego zestawienia zmian parametrów, pojazd

67 przeznaczony dla 15 osób waży 290 kg więcej, niż dla 21 osób .

68 W toku prowadzonego postępowania wyjaśnienia składał właściciel pojazdu – P.

69 S., który stwierdził, że masa pojazdu po jego zakupie wzrosła, ponieważ

70 zainstalował w nim kilka elementów wyposażenia (były to: półka na bagaż podręczny

71 wewnątrz pojazdu, ścianka oddzielająca kierowcę od pasażerów, dodatkowa nagrzewnica

72 dla pasażerów, uchwyty dla bezpieczniejszego poruszania się po pojeździe, otwierane okna dachowe, podłoga w części pasażerskiej i tapicerka izotermiczna, dodatkowe

73 resory). W ocenie organu odwoławczego, mimo iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla

74 rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bowiem nawet gdyby uznać, iż dodatki te zostały

75 zamontowane po kontroli to masa pojazdu po dodaniu 3 oryginalnych foteli w dniu 2

76 czerwca 2008r. była o 410 kg niższa, niż przed dokonanymi zmianami. W związku z

77 powyższym wniosek skarżącego o uzupełnienie postępowania dowodowego o dodatkowe

78 wyjaśnienia właściciela pojazdu nie został uwzględniony, gdyż zgromadzony materiał

79 dowodowy w tym zakresie organ odwoławczy uznał za wystarczający do rozstrzygania w

80 niniejszej sprawie.

81 W toku postępowania organ nie uwzględnił również drugiego wniosku dowodowego

82 skarżącego, który dotyczył sprawdzenia, czy urządzenie diagnostyczne mogło podawać

83 wadliwy wynik ważenia. W ocenie organu urządzenie FWT I firmy "M.", służące do

84 kontroli prawidłowości działania amortyzatorów wbudowanych w pojazd o dopuszczalnej

85 masie własnej do 3,5 ton w dacie dokonania badania funkcjonowało prawidłowo, co

86 potwierdza znajdujący się w aktach sprawy certyfikat zgodności nr Z/15/152/00. Kolegium

87 przypomniało, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 10 lutego 2006r.

88 w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania

89 techniczne pojazdów (Dz.U. Nr 40, poz. 275) dokładność pomiaru mogła zawierać błąd

90 dopuszczalny do 2%. Zdaniem organu nie można więc przyjąć, by różnica w masie

91 pojazdu wynosząca blisko 20% mogła być spowodowana działaniem urządzenia, które

92 zgodnie z przeprowadzoną kontrolą działało prawidłowo.

93 Z akt sprawy i danych zestawionych w tabeli przedstawionej w uzasadnieniu

94 zaskarżonej decyzji wynika, że masa własna pojazdu w wysokości 2390 kg została

95 stwierdzona w wyniku badania technicznego w związku z dokonanymi zmianami w dniu 13

96 kwietnia 2011r., a więc już po kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego

97 Inspektora Transportu Drogowego. W opisie zmian stwierdzono, że zostały one dokonane

98 celem właściwego ustalenia masy oraz prawidłowej liczby miejsc pasażerów. W związku z

99 powyższym zostały wymontowane siedzenia, dokonano zmian konstrukcyjnych i pojazd

100 został zważony na legalizowanej wadze. Tym samym różnica w masie pojazdu 2820 kg

101 wedle badania Inspekcji oraz 2390 kg po dokonaniu zmian jest zrozumiała.

102 Samorządowe Kolegium Odwoławcze za niewiarygodną uznało okoliczność, by

103 masa pojazdu zwiększyła się z 2100 kg do 2820 kg, tj. o 720 kg wskutek przeróbek

104 podanych w oświadczeniu właściciela pojazdu, tj. poprzez montaż półki na bagaż

105 podręczny wewnątrz pojazdu, ścianki oddzielającej kierowcę od pasażerów, dodatkowej nagrzewnica dla pasażerów, uchwytów dla bezpieczniejszego poruszania się po

106 pojeździe, otwieranych okien dachowych, podłogi w części pasażerskiej i tapicerki

107 izotermicznej oraz dodatkowych resorów. W ocenie organu odwoławczego materiał

108 dowodowy został zebrany przez organ I instancji w zakresie pozwalającym na

109 wszechstronne wyjaśnienie sprawy i nie naruszył w tym zakresie przepisów art. 7 i art. 77

110 k.p.a. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący ustalił dane

111 dotyczące masy własnej pojazdu i liczby miejsc do siedzenia w sposób nieprawidłowy, a

112 dane te zostały przekazane organowi rejestrującemu pojazd, który wpisał je do dowodu

113 rejestracyjnego. Dane te były niezgodne ze stanem faktycznym i przepisami, tym samym

114 w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka z art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. Sankcją za

115 tego rodzaju uchybienia jest cofnięcie uprawnienia do wykonywania badań technicznych

116 stosownie do art. 84 ust. 3 u.p.r.d. Sankcja ta jest niezależna od tego, czy sprawcy

117 poświadczenia nieprawdy można przypisać winę. Wskazany wyżej przepis ma charakter

118 bezwzględnie obowiązujący, albowiem stwierdzenie uchybień w nim określonych skutkuje

119 zawsze zastosowaniem określonych w nim sankcji.

120 Na powyższą decyzję R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu

121 Administracyjnego w K., który oddalając skargę wskazał w uzasadnieniu wyroku,

122 że spór w niniejszej sprawie dotyczy ustaleń organów w zakresie stanu faktycznego

123 dotyczącego masy własnej przedmiotowego pojazdu w dniu przeprowadzenia przez

124 skarżącego badania technicznego tj. w dniu 2 czerwca 2008r.

125 W aktach sprawy znajduje się "Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu

126 technicznym pojazdu" z dnia 2 czerwca 2008r. wraz z załączonym do tego zaświadczenia

127 "Opisem zmian dokonanych w pojeździe", zwanym dalej załącznikiem. Dokumenty te nie

128 były kwestionowane przez skarżącego. W załączniku skarżący stwierdził: 1. Opis zmian:

129 Do pojazdu zostały zamontowane oryginalne fotele dla 3 osób. Czynność ta została

130 wykonana prawidłowo, pozostałe parametry nie uległy zmianie". Z kolei w pkt III.7

131 załącznika skarżący wpisał masę własną pojazdu "2100 kg".

132 W ocenie Sądu pierwszej instancji analiza zapisów ww. załącznika uzasadnia

133 stanowisko organów, że wpisane dane były niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem

134 zamontowanie oryginalnych foteli dla trzech osób musiało spowodować wzrost wagi tego

135 pojazdu w sytuacji, gdy - jak wynika z treści tego dokumentu - nie były dokonywane inne

136 zmiany w tym pojeździe. Z całą mocą Sąd podkreślił, że zapis "pozostałe parametry nie

137 uległy zmianie" jest niezgodny ze stanem faktycznym. Ponadto to na skarżącym ciążył

138 obowiązek wykazania w załączniku wszystkich dokonanych zmian, które miały wpływ na parametry pojazdu wymienione w tym dokumencie, zaś z treści ww. załącznika powinno

139 wynikać dlaczego pomimo zamontowania trzech dodatkowych foteli waga pojazdu nie

140 zwiększyła się.

141 W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że dane

142 wpisane przez skarżącego w "Zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym

143 pojazdu" z dnia 2 czerwca 2008r. są wzajemnie sprzeczne i niezgodne ze stanem

144 faktycznym, a zatem już ta okoliczność przesądza o spełnieniu przesłanki określonej w art.

145 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d, skutkującej cofnięciem uprawnień diagnosty.

146 Niezależnie od powyższego przeprowadzone przez organy postępowanie wykazało

147 w ocenie Sądu, że ustalenia skarżącego co do masy własnej pojazdu pozostają w

148 sprzeczności z ustaleniami dokonanymi zarówno przed wystawieniem zaświadczenia o

149 przeprowadzonym badaniu technicznym przez skarżącego w dniu 2 czerwca 2000r., jak i

150 po tej dacie. Przed badaniem wykonanym przez skarżącego przedmiotowy pojazd

151 posiadając wcześniej 18 miejsc ważył 2510 kg, co potwierdza zaświadczenie z badania

152 technicznego wykonanego w dniu 3 marca 2000r. w okręgowej stacji kontroli pojazdów

153 "A." w K. –K., z kolei podczas kontroli [...] Inspektora Transportu

154 Drogowego w dniu 6 kwietnia 2011r. przedmiotowy pojazd posiadał 21 foteli, a jego masa

155 własna wynosiła 2820 kg.

156 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. - w rezultacie oceny zapisów

157 dokonanych przez skarżącego - uznał, że organ przeprowadził szczegółową analizę zmian

158 dokonanych w pojeździe, charakteru tych zmian i ich wpływu na parametry pojazdu,

159 uwzględniając przy tym wyjaśnienia właściciela samochodu P. S., który

160 przed kontrolą Inspektora dokonał określonych zmian wpływających na zwiększenie masy

161 własnej pojazdu. Ponadto analizie organów została poddana opinia rzeczoznawcy

162 przedstawiona przez skarżącego, z której wynikało, że przy ilości 15 miejsc masa pojazdu

163 wynosiła 2390 kg.

164 Sąd I instancji w całości podzielił stanowisko organów jako zgodne z prawem i

165 znajdujące uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie kwestionując

166 metody obliczenia masy własnej pojazdu, która była zgodna z obowiązującymi przepisami,

167 Sąd uznał za uzasadnione stanowisko organów, że zmiany dokonane przez właściciela

168 pojazdu P. S. nie uzasadniają znaczącej różnicy 720 kg w masie własnej

169 pojazdu. Jak podniósł organ, dokonane przeróbki oznaczałyby wzrost masy pojazdu o

170 34%, co biorąc pod uwagę ich charakter i rozmiar uzasadniało w ocenie Sądu stanowisko

171 organu o nieprawidłowym przeprowadzeniu badania przez skarżącego.

172 Zdaniem Sądu pierwszej instancji wskazanej różnicy masy pojazdu nie można

173 również uzasadnić tym, że w czasie badania przeprowadzonego przez skarżącego bak

174 pojazdu był pusty, natomiast w czasie kontroli bak był pełny. W tym zakresie Sąd podzielił

175 również stanowisko organu, że gdyby nawet przyjąć takie ustalenia to różnica z tego

176 tytułu w masie pojazdu mogłaby wynieść 210 kg. Stanowisko organu w tym zakresie nie

177 było kwestionowane przez skarżącego.

178 Z uwagi na podniesioną w skardze okoliczność wymiany w pojeździe (pomiędzy datą

179 badania przeprowadzonego przez R. S., a datą kontroli WITD) foteli na

180 cięższe Sąd stwierdził, iż zarzut ten - jako niepoparty żadnym dowodem nie ma wpływu na

181 ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organy.

182 Odnosząc się do zarzutu wadliwej pracy urządzenia M. WSA uznał, że materiał

183 dowodowy sprawy potwierdził, że urządzenie to uzyskało pozytywne badanie okresowej

184 kontroli eksploatacyjnej, metrologicznej i dozoru technicznego. Dopuszczalny błąd w

185 pomiarze wagi na ww. urządzeniu M. wynosi 2% i pozostaje on stały dla obliczenia

186 nacisku przedniej i tylnej osi, dlatego nie mogła odnieść zamierzonego skutku

187 argumentacja skargi dotycząca sumowania tego wskaźnika.

188 W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy w wystarczającym stopniu zebrały

189 materiał dowodowy i nie zachodziła konieczność przeprowadzenia kolejnych dowodów

190 wnioskowanych przez skarżącego. Celem prowadzonego w rozpatrywanej sprawie

191 postępowania - wbrew zarzutom skargi - nie było ustalenie rzeczywistej masy własnej

192 pojazdu w dniu przeprowadzonego badania technicznego przez skarżącego, ale ustalenie,

193 czy badanie to zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy.

194 W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. S.

195 zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając mu:

196 I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o postępowaniu przed

197 sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na

198 wynik sprawy, a to:

199 1) art 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zawężenie granic rozpoznania sprawy i wydanie

200 zaskarżonego rozstrzygnięcia jedynie w oparciu o twierdzenia organu, z pominięciem

201 przy tym innych źródeł dowodowych i istotnych okoliczności sprawy, w szczególności

202 zaś faktu:

203 a) iż przed dniem kwestionowanego badania wykonanego przez skarżącego masa

204 własna pojazdu w ogóle nie była ujęta w dowodzie rejestracyjnym pojazdu (tj. w

205 rubryce "G"), co powoduje, że została po raz pierwszy zbadana i odnotowana w

206 dowodzie rejestracyjnym przez skarżącego,

207 b) iż ustalenie przez organ i Sąd I instancji masy własnej pojazdu (odmiennej od

208 ustalonej w trakcie badania przez skarżącego) nastąpiło wyłącznie w oparciu o

209 kserokopie zaświadczenia z badania technicznego wykonanego w dniu 3 marca

210 2000r. w okręgowej stacji kontroli pojazdów "A." w K.- K., a

211 nie o dokument urzędowy jakim jest dowód rejestracyjny,

212 2) art. 134 § 1 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez obarczenie skarżącego ciężarem

213 dowodu i wyciągnięcie z faktu braku przeprowadzenia takiego dowodu negatywnych

214 konsekwencji dla skarżącego w sytuacji, w której skarga opierała się w przeważającej

215 mierze na zarzutach związanych z nieuwzględnieniem przez organy wniosków

216 dowodowych skarżącego złożonych w trakcie postępowania, zaś przepisy p.p.s.a.

217 przewidują jedynie możliwość powołania dowodu z dokumentów, wyrażającego się w

218 szczególności w stwierdzeniu Sądu I instancji, iż "zarzut ten nie został poparty żadnym

219 dowodem, a zatem nie ma wpływu na ocenę dokonaną przez organy",

220 3) art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez wybiórczą ocenę dokumentu z dnia 2

221 czerwca 2008r. - "Opis zmian dokonanych w pojeździe" wyrażającą się pominięciem

222 przy ocenie treści powyższego dokumentu okoliczności, iż waga własna pojazdu nie

223 była wcześniej (przed dniem badania przez skarżącego) wpisana w dowodzie

224 rejestracyjnym, zaś montażu dodatkowych foteli dokonano przed jej ustaleniem i w

225 konsekwencji błędnym ustaleniu, że oświadczenie zawarte w powyższym dokumencie

226 0. treści "pozostałe parametry nie uległy zmianie" jest równoznaczne z dokonaniem

227 wpisu w dowodzie rejestracyjnym niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami,

228 4) naruszenie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2

229 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art 3 §

230 1. p.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia naruszenia prawa i odmowę uchylenia przez Sąd

231 zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy została ona wydana z mogącym mieć istotny

232 wypływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów:

233 a) art 7 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania z pominięciem zasady prawdy

234 obiektywnej i nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela w sytuacji

235 prowadzenia postępowania zmierzającego do pozbawienia skarżącego uprawnień

236 zawodowych - uprawnień diagnosty,

237 b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepodjęcie

238 działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i brak wyczerpującej

239 analizy materiału dowodowego, który został w sprawie zebrany,

240 c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że dane co do masy

241 własnej pojazdu wpisane przez skarżącego (w wyniku przeprowadzonego przez

242 niego badania) do dowodu rejestracyjnego są niezgodne ze stanem faktycznym, w

243 sytuacji w której organ nie poczynił ustaleń w zakresie masy własnej pojazdu w

244 chwili badania, a oparł się jedynie o wyniki badań przeprowadzonych nieokreśloną

245 metodą odpowiednio na 8 lat (lub 5 lat) przed kwestionowanym badaniem i 3 lata po

246 tym badaniu, przy czym wyniki tych badań nie zostały odzwierciedlone w dowodzie

247 rejestracyjnym pojazdu, a w trakcie ich przeprowadzania bezzasadnie

248 zmodyfikowano całkowitą masę dopuszczalną, co Sąd I instancji ustalił w wyroku,

249 d) art. 75 k.p.a. poprzez odstąpienie od wykonania istotnych czynności dowodowych

250 związanych z przebiegiem badania masy własnej pojazdu w dniu 2 czerwca 2008r.,

251 w szczególności od poczynienia ustaleń co do zakresu i czasu dokonania przeróbek

252 pojazdu oraz poprzez odstąpienie od dokonania ustaleń w zakresie potwierdzenia

253 lub wykluczenia błędu urządzenia wykorzystywanego do ustalenia masy własnej

254 pojazdu (dostępnego dla skarżącego) w sytuacji, w której sposób dokonania

255 pomiaru przez skarżącego był dopuszczalny przez przepisy obowiązujące w trakcie

256 badania w 2008r.,

257 e) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w

258 sprawie w sposób wybiórczy, w szczególności pomijając fakt dokonywania

259 przeróbek w pojeździe przez jego ówczesnego właściciela, po przeprowadzeniu

260 przez skarżącego zakwestionowanego badania technicznego,

261 f) art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przeprowadzenia

262 dowodu z opinii biegłego, w sytuacji gdy okoliczności sprawy wymagały wiadomości

263 specjalnych, szczególnie zaś w sytuacji, w której będące podstawą zaskarżonych

264 decyzji oraz wyroku dane dotyczące dopuszczalnej masy całkowitej oraz masy

265 własnej pojazdu były rozbieżne,

266 g) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że brak jednoznacznego wskazania w

267 uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na których dowodach oparł się organ

268 stwierdzając niezgodność w zakresie masy własnej pojazdu ze stanem faktycznym

269 w momencie wpisu do dowodu rejestracyjnego, w szczególności czy były to

270 badania i pomiary z dnia 2 marca 2000r., czy też z dnia 3 marca 2003r. wskazane w tabeli na stronie 4 zaskarżonej decyzji, czy z 13 kwietnia 2000r. wskazane na

271 stronie 2 decyzji,

272 5) art. 141 § 4 ppsa poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku polegające na

273 potwierdzeniu prawidłowości postępowania organów, pomimo naruszenia przez te

274 organy przepisów postępowania wymienionych w ww. pkt 4 lit. a-g (z powołaniem się

275 na argumentację w nich wskazaną),

276 II. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami

277 administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. -

278 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że

279 samo powzięcie przez organ wątpliwości co do zgodności wpisu do dowodu

280 rejestracyjnego ze stanem faktycznym jest równoznaczne ze stwierdzeniem przez

281 organ w wyniku kontroli, o której mowa w art. 86 ust. 6 powyższej ustawy, dokonania

282 wpisu niezgodnego ze stanem faktycznym.

283 Podnosząc te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

284 sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

285 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

286 Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, przy czym nie wszystkie zarzuty

287 kasacyjne są uzasadnione.

288 Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących

289 podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub

290 niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to

291 mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany

292 podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a.,

293 rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie

294 nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego

295 artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we

296 wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego

297 przez Sąd I instancji.

298 Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa

299 materialnego, jak i przepisów postępowania, w orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie

300 przyjmuje się, że w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ

301 dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania

302 procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej

303 instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t,, FSK 618/04,

304 ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed

305 sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Należy także podkreślić,

306 iż z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że o ich skuteczności nie decyduje każde naruszenie

307 przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które

308 mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.

309 Przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny

310 jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. oddalający skargę na

311 decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymującą w mocy

312 decyzję Starosty O. orzekającą na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. o

313 cofnięciu skarżącemu uprawnienia diagnosty.

314 Niewątpliwie wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do

315 dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami stanowi

316 w świetle art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. delikt administracyjny, skutkujący z mocy prawa

317 cofnięcie uprawnień diagnosty. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia

318 2013 r. (sygn. akt II GSK 2040/11) wyraził pogląd, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d

319 stanowiący podstawę cofnięcia uprawnień diagnoście ma charakter bezwzględnie

320 obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zastosowaniem

321 przewidzianej w nim sankcji. W przepisie tym nie ma mowy o winie, wystarczy

322 stwierdzenie obiektywnie dokonanych uchybień. Aby zaistniała odpowiedzialność

323 administracyjna diagnosty musi on wydać zaświadczenie albo dokonać wpisu do dowodu

324 rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zatem musi

325 wykonać czynności mieszczące się w zakresie jego obowiązków wbrew temu, co

326 dokładnie określono przepisami prawa: u.p.r.d. i rozporządzeniami wykonawczymi.

327 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela to

328 stanowisko i uznając, że art. 84 ust. 3 u.p.r.d. jest przepisem o charakterze sankcyjnym,

329 przyjął, że powinien być on stosowany w sposób ścisły, tj. cofnięcie diagnoście uprawnień

330 do dokonywania badań technicznych pojazdów powinno mieć miejsce w sytuacji

331 zaistnienia jednej z ustawowych przesłanek, po rozważeniu całokształtu okoliczności

332 sprawy, po wyczerpującej i wszechstronnej ocenie zebranego materiału dowodowego, w

333 stanie faktycznym sprawy nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości.

334 Celem powyższej regulacji jest odsunięcie od czynności diagnostycznych

335 nierzetelnych diagnostów. Cel ten jest oczywisty i był wielokrotnie przywoływany w

336 orzecznictwie sądów administracyjnych, a jego ważkość uzasadnia cofnięcie diagnoście

337 uprawnienia do wykonywania badań technicznych nie tylko wtedy, gdy ten dopuści się

338 naruszeń w toku kontroli, ale również, gdy w innej sytuacji wyjdzie na jaw jego

339 nierzetelność (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 12 marca 2012r., w sprawie sygn. akt II

340 GPS 2/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

341 Na potrzeby niniejszej sprawy zwrócić również należy uwagę na podniesione w

342 uzasadnieniu ww. uchwały uwagi dotyczące użycia w art. 84 ust. 3 u.p.r.d. zwrotu "w

343 wyniku przeprowadzonej kontroli". Zwrot ten, w ocenie Naczelnego Sądu

344 Administracyjnego, odnosi się do istnienia podstaw faktycznych do wszczęcia

345 postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście.

346 Postępowanie to wszczynane jest z urzędu, a "wynik przeprowadzonej kontroli" jest

347 informacją o stanie faktycznym, który w świetle prawa materialnego obliguje organ do

348 uregulowania sytuacji poprzez podjęcie określonej decyzji.

349 Powyższe wskazuje, że ustalenia poczynione w toku kontroli pojazdów stanowią

350 jedynie podstawę wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia

351 diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych w trybie art. 84 ust. 3 u.p.r.d.

352 Jakkolwiek cytowany przepis ma charakter wiążący, jednakże nie zwalnia on organów

353 rozpatrujących sprawę cofnięcia uprawnienia z obowiązku wnikliwego rozważenia

354 wszelkich aspektów sprawy, zwłaszcza w zakresie podważania wystąpienia wskazanych

355 nieprawidłowości. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organy

356 administracji są zobowiązane do dokonania oceny okoliczności podanych przez podmiot,

357 który te zastrzeżenia sygnalizuje, w tym oceny czy uzyskana informacja o stwierdzonych

358 nieprawidłowości jest wystarczająco umotywowana do powzięcia wskazanej decyzji, w

359 kontekście zgłoszonych zastrzeżeń.

360 W rozpatrywanej sprawie wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w

361 przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty skarżącemu w trybie art. 84 ust. 3 u.p.r.d., w

362 związku z wynikami kontroli przeprowadzonej w dniu 6 kwietnia 2011 r. na wniosek

363 Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego w K.

364 Z dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych wynika, że skarżący

365 kwestionował wiarygodność poczynionych ustaleń kontrolnych co do wagi pojazdu marki

366 Mercedes-Benz 312 2.9D. Z uwagi na surowość restrykcji przewidzianej przez

367 ustawodawcę wobec diagnosty, któremu zostanie wykazane wydanie zaświadczenia albo

368 dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym

369 lub przepisami, tj. pozbawienie uprawnień decydujących o jego statusie zawodowym,

370 nieodzowne jest każdorazowo niezwykle wnikliwe i staranne wyjaśnienie wszelkich

371 aspektów sprawy.

372 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zebrany w niniejszej sprawie

373 materiał dowodowy nie dawał pełnych podstaw do poczynienia ustaleń, które stały się

374 podstawą do wydania decyzji o cofnięciu R. S. uprawnień diagnosty.

375 Za przedwczesne uznać należy stanowisko orzekających w sprawie organów, a

376 przyjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. za uzasadnione, iż zmiany

377 dokonane przez P. S. nie uzasadniałyby znaczącej różnicy 720 kg w

378 masie własnej pojazdu pomiędzy przeprowadzonym ważeniem w dniu 2 czerwca 2008r., a

379 tym przeprowadzonym w dniu 6 kwietnia 2011r. na zlecenie Wojewódzkiej Inspekcji

380 Transportu Drogowego w K.

381 Nie zostało uwzględnione, że w niniejszej sprawy występuje kilka czynników

382 mogących potencjalnie wpływać na masę pojazdu, których łączne rozważenie mogłoby

383 czynić prawdopodobnym wynik pomiaru uzyskany przez R. S. w dniu 2

384 czerwca 2008r. Wskazać bowiem należy, iż odjęcie od podanej wartości 720 kg

385 ewentualnej różnicy powodowanej wagą paliwa zmniejsza ten parametr do ok. 500 kg. Od

386 tego wyniku odjąć należałoby wagę zamontowanych dodatkowo elementów (półki na

387 bagaż podręczny, ścianka oddzielająca kierowcę od pasażerów, nagrzewnica, uchwyty dla

388 bezpieczeństwa, podłoga i tapicerka izotermiczna, resory), co będzie jednakże dopiero

389 możliwe po uzyskaniu rzetelnych informacji o ich wadze. Z tego też względu rację należy

390 przyznać skarżącemu kasacyjnie, iż kwestią najistotniejszą dla prawidłowości ustalenia

391 stanu faktycznego niniejszej sprawy jest konieczność jednoznacznego ustalenia przez

392 biegłego jak na masę własną spornego pojazdu wpłynęły przeróbki dokonane w pojeździe

393 przez P. S. po dacie przeprowadzenia przez skarżącego badania

394 technicznego. Ponadto na różnicę w wynikach pomiarów uzyskanych na przestrzeni 3 lat

395 wpływ mieć mogą także błędy w pomiarze masy własnej wynikających z zastosowanych

396 do tego celu metod. Stąd, poza koniecznością uzyskania informacji o metodzie ważenia

397 zastosowanej w dniu 6 kwietnia 2011 r. przez Międzygminne Przedsiębiorstwo Gospodarki

398 Odpadami i Energetyki Odnawialnej M. Sp. z o.o., w ocenie Naczelnego Sądu

399 Administracyjnego, opinii biegłego wymagałoby nadto ustalenie dopuszczalnego błędu w

400 pomiarze masy pojazdu marki Mercedes-Benz 312 2.9D przy zastosowaniu do tego

401 pomiaru urządzenia do kontroli skuteczności tłumienia drgań zawieszenia pojazdu,

402 którego wymagania w zakresie dokładności pomiaru - co do dopuszczalnego błędu

403 pomiaru nacisku masy badanej osi pojazdu na układ wymuszający drgania oraz błędu

404 wskazań parametru służącego do określenia stanu zawieszenia pojazdu - określa

405 załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego

406 2006r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających

407 badania techniczne pojazdów (Dz.U. Nr 40, poz. 275).

408 Przypomnieć w tym miejscu na podstawie przywołanych w skardze kasacyjnej

409 przepisów art. 75 oraz art. 84 § 1 k.p.a. należy, iż jako dowód należy dopuścić wszystko,

410 co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym także opinie biegłych, zaś organ

411 może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości

412 specjalne. Użyte w art. 84 § 1 k.p.a. słowo "może" oznacza pozostawienie organowi

413 swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego, jednakże granice korzystania z tej

414 swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, bo z niej wypływa obowiązek

415 organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu

416 faktycznego sprawy administracyjnej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie

417 podziela pogląd piśmiennictwa, zgodnie z którym w sprawach o zawiłym stanie

418 faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi

419 wiadomościami, organ orzekający jest obowiązany wykorzystać ten środek dowodowy

420 (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz,

421 Warszawa 2009, s. 339).

422 Uznając zatem, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało wiadomości

423 specjalnych, bowiem przy jej rozpoznaniu wyłoniło się zagadnienie mające znaczenie dla

424 rozstrzygnięcia, a którego wyjaśnienie nie jest możliwe bez posiadania wiadomości

425 specjalnych z dziedziny techniki samochodowej, zaniechanie powołania biegłego oraz

426 nieprzeprowadzenie dowodu z jego opinii sprawia, że zgromadzony w sprawie materiał

427 dowodowy nie jest wystarczający dla uznania, że skarżący dokonał wpisu niezgodnego ze

428 stanem faktycznym.

429 |

430 Niezależnie od wskazanych powyżej (jako wymagających wyjaśnienia) okoliczności

431 mogących mieć potencjalnie wpływ na różnicę w masie własnej pojazdu między

432 pomiarami z dnia 2 czerwca 2008r. oraz z dnia 6 kwietnia 2011 r., odnieść należy się także

433 do wykazanej w materiale dowodowym masy własnej pojazdu ustalonej w dalszej

434 kolejności tj. dnia 13 kwietnia 2011 r. Uwzględnienie, iż masa własna pojazdu wyniosła w

435 tej dacie 2.390 kg (po zdemontowaniu foteli dla 6 osób, których waga wynieść mogła od

436 67,5 do 72 kg - a nie 135 kg jak wskazało na str. 5 uzasadnienia decyzji Kolegium, przy

437 braku w aktach sprawy informacji o innych zmianach konstrukcyjnych dokonanych w

438 pojeździe w dniach 6-13 kwietnia 2011 r.) czyni prawdopodobnym, iż przedmiotowy pojazd

439 blisko 3 lata wcześniej tj. w dniu 2 czerwca 2008r. przy pustym baku paliwa oraz przed

440 modyfikacją polegającą na zamontowaniu dodatkowych elementów mógł posiadać masę

441 własną wykazaną przez R. S.

442 Zgodzić zatem należało się z autorem skargi kasacyjnej, iż stwierdzone powyżej

443 uchybienie organu, niezakwestionowane przez Sąd I instancji, stanowiło nie tylko

444 naruszenie przepisu art. 75 i art. 84 § 1 k.p.a., ale także odnoszącego się do zasady

445 swobodnej oceny dowodów art. 80 k.p.a. (pkt 4 lit. e oraz pkt 5 lit. e skargi kasacyjnej)

446 oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego wymienionych w art. 7 i art. 77 §

447 1 k.p.a., co słusznie - jako naruszenie przepisów postępowania - zarzucono w pkt 4 lit. a-c

448 oraz w pkt 5 lit. a-c skargi kasacyjnej.

449 Podkreślić przy tym należy, że w postępowaniu o nałożenie na określony podmiot

450 kary administracyjnej, szczególnego znaczenia nabiera respektowanie podstawowej

451 zasady procesu administracyjnego jaką jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy

452 obiektywnej. Przeprowadzone zatem przez właściwy organ postępowanie administracyjne,

453 aby mogło zakończyć się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, musi dowieść w sposób

454 niewątpliwy naruszenia zasad i rygorów określonych ustawą o transporcie drogowym lub

455 innymi obowiązującymi przepisami. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że podjęcie

456 powyższych ustaleń musi być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem postępowania

457 wyjaśniającego, w którym organ zgromadzi wyczerpujący materiał dowodowy,

458 pozwalający przyjąć, że istotnie doszło do naruszenia przez diagnostę prawidłowego

459 badania technicznego pojazdu, przy równoczesnym poszanowaniu gwarancji

460 procesowych stron postępowania, określonych w przepisach k.p.a.

461 Słuszny okazał się też pierwszy z przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów

462 (pkt 1 lit. a), bowiem nie została rozważona okoliczność, że ustalona w załączniku do

463 zaświadczenia o przeprowadzonym w dniu 3 marca 2000r. badaniu technicznym (opisie

464 zmian dokonanych w pojeździe) masa własna pojazdu w wysokości 2510 kg nie znalazła

465 swego urzędowego stwierdzenia w zapisach dowodu rejestracyjnego, którym dysponował

466 R. S. podczas badania w dniu 2 czerwca 2008r. Stąd też przyznać należy

467 rację skarżącemu kasacyjnie, iż nieuprawnione było twierdzenie Sądu I instancji, iż z

468 uwagi na zamontowanie foteli dla trzech osób, przy braku informacji o dokonaniu w

469 pojeździe innych zmian, niezgodny ze stanem faktycznym jest sformułowany przez

470 R. S. zapis w załączniku do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu

471 technicznym z dnia 2 czerwca 2008r., iż "pozostałe parametry nie uległy zmianie". R.

472 S. na podstawie posiadanych w dniu badania danych nie posiadał wiedzy o

473 ustalonym uprzednio (w roku 2000, przed rejestracją pojazdu) parametrze jego masy

474 własnej, stąd nie miał podstaw do formułowania w opisie zmian wyjaśnień "dlaczego

475 pomimo zamontowania trzech dodatkowych foteli waga pojazdu nie zwiększyła się".

476 Powyższe zaś nie mogło przesądzić o spełnieniu już tylko na podstawie tej okoliczności,

477 jak uznał Sąd I instancji, przesłanki z art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. skutkującej cofnięciem

478 R. S. uprawnień diagnosty.

479 Nie można też odmówić słuszności zarzutom skargi kasacyjnej odnoszącym się do

480 naruszeń przepisów postępowania sformułowanych w pkt 4 lit. d-f oraz pkt 5 lit. d-f tejże

481 skargi, dotyczących odmowy uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji oraz

482 potwierdzenia przez Sąd w uzasadnieniu prawidłowości postępowania orzekających w

483 sprawie organów, mimo mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy nieprawidłowości

484 w zakresie przeprowadzonego przez te organy postępowania dowodowego.

485 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzuty skargi kasacyjnej, że organ nie podjął

486 wszelkich niezbędnych kroków do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego i

487 wyjaśnienia okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Poza wskazaniem protokołu

488 kontroli i przyjęciem jego ustaleń, w zasadzie organ nie odniósł się do okoliczności

489 wskazanych przez skarżącego. Bezzasadnie pominął wnioskowane przez skarżącego

490 kasacyjnie dowody w postaci uzupełniającego przesłuchania w charakterze świadka

491 właściciela pojazdu P. S. na okoliczność dokonywanych pomiędzy

492 poszczególnymi ważeniami pojazdu przeróbek. Przesłuchanie tej osoby w charakterze

493 świadka pozwoliłoby na wyjaśnienie wątpliwości co do wagi zamontowanych w pojeździe

494 foteli, czy dodaniu 3 foteli towarzyszyła wymiana wszystkich foteli na nowe lżejsze, czy

495 mogło to być związane z ograniczoną w pojeździe przestrzenią. Szczegółowe ustalenie

496 rodzaju przeróbek w pojeździe marki Mercedes-Benz - z uwagi na podniesione zarzuty -

497 ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Niewątpliwie protokół

498 kontroli jest istotnym dowodem w niniejszym postępowaniu, ale w sytuacji, gdy w jego toku

499 skarżący zgłaszał zastrzeżenia dotyczące sposobu ważenia pojazdu, to obowiązkiem

500 organu było ustalenie jaką metodą ważono pojazd, czy urządzenie którym ważono pojazd

501 posiadało certyfikat. Ustalenie to było wprost niezbędne dla wyjaśnienia sprawy,

502 Postępowanie organu administracji w sprawie dotknięte jest więc - wskazanymi w

503 uzasadnieniu - wadami naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu

504 mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem uznać, jak niesłusznie

505 uczynił to Sąd pierwszej instancji, że w ramach rozpatrzenia przedmiotowej sprawy

506 dokonano wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz

507 rozważenia całokształtu okoliczności sprawy, w tym kontekście okoliczności i zastrzeżenia

508 podniesione przez skarżącego. Tym samym uznać należy za przedwczesne stanowisko

509 zawarte w zaskarżonym wyroku uznające prawidłowość analizy w tym zakresie

510 przeprowadzonej przez organy.

511 Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadniony zarzut skargi kasacyjnej

512 dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.

513 Powołane przepisy odnoszą się do dopuszczenia przez sąd dowodu uzupełniającego z

514 dokumentów, z którego to uprawnienia w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd

515 Administracyjny w K. w ogóle nie skorzystał, orzekając na podstawie akt sprawy

516 administracyjnej, w tym materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania

517 toczącego się przed organami. Przypomnieć należy, iż w przepisie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie

518 chodzi o sytuację, gdy sąd dokonuje oceny zgodności z prawem orzeczenia

519 administracyjnego wydanego na podstawie już zgromadzonych w sprawie dokumentów w

520 postępowaniu administracyjnym, lecz o możliwość dopuszczenia przez sąd nowych

521 dowodów jako uzupełniających (por. B.Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami

522 administracyjnymi - komentarz, Warszawa 2009, s. 305). Omawiany zarzut mógłby być

523 skutecznie podniesiony jedynie w przypadku, gdyby np. sąd nie przeprowadził

524 uzupełniającego dowodu z dokumentu lub przeprowadził inny dowód, niż dowód z

525 dokumentów i to przy uwzględnieniu, iż dowód z dokumentu byłby niezbędny dla

526 wyjaśnienia istotnych wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., I FSK 310/

527 05, Lex nr 187771).

528 Ponadto podkreślić należy, że kasator nie wskazał dowodu, jaki miałby zostać przez

529 Sąd przeprowadzony oraz jego znaczenia dla samego rozstrzygnięcia. Stwierdzić w

530 związku z powyższym należało, iż sformułowany w pkt 2 zarzut co do uchybień WSA nie

531 mógł być na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uwzględniony. Przypomnieć za orzecznictwem

532 trzeba, że wykazanie trafności zarzutu jest istotne zwłaszcza wówczas, gdy strona

533 powołuje się na naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a., który wskazuje na możliwość

534 przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu po nabraniu przez ten

535 sąd przekonania, iż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a nie

536 spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania. Sąd uzyskuje zatem

537 upoważnienie do uzależnienia przeprowadzenia tej czynności od dokonania trzech

538 oszacowań - niezbędności, istotnego charakteru wątpliwości, jakie mają być w ten sposób

539 wyjaśnione oraz braku nadmiernego przedłużenia postępowania. Stanowi to podstawę

540 swoistego uznania sądowego, które podlega kontroli kasacyjnej, ale które winno być w tym

541 celu, co do uchybień Sądu, należycie, trafnie i wystarczająco uzasadnione w kontekście

542 tak przyczyny przeprowadzenia dowodu, jak i wspominanego wykazania możliwego

543 istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu

544 Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 1794/10).

545 Nie można również podzielić sformułowanego jako naruszenie przepisów

546 postępowania zarzutu ujętego w pkt 1 lit. b skargi kasacyjnej, w którym kasator

547 kwestionuje moc- dowodową "kserokopii zaświadczenia z badania technicznego"

548 wykonanego w dniu 3 marca 2000r. Wskazać w pierwszej kolejności należy, że w aktach

549 administracyjnych sprawy (k. 46-49) znajdują się urzędowo poświadczone odpisy

550 dokumentów przekazane Staroście O. przez Kierownika Wydziału

551 Komunikacji i Transportu w Starostwie Powiatowym w K.-K., wśród których

552 na rewersie karty nr 48 znajduje się odpis dokumentu jakim jest "Załącznik do

553 zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr 000621/00 z dnia

554 03.03.2000", co czyni chybionym zarzut przyjęcia jako dowodu niepoświadczonej

555 urzędowo kserokopii ww. zaświadczenia. Przypomnieć w dalszej kolejności należy, iż

556 stosownie do dyspozycji art. 75 k.p.a. jako dowód może posłużyć wszystko co jest zgodne

557 z prawem i może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Podkreślić także trzeba, że

558 Kodeks postępowania administracyjnego nie wskazuje dowodów "mocniejszych" oraz

559 "słabszych", przyjmując zasadę równej mocy środków dowodowych (Kodeks

560 postępowania administracyjnego - komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa

561 2014, s.316) i nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy

562 przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu (B. Adamiak, J. Borkowski,

563 Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz, Warszawa 2009, s. 317). Zgodne z

564 prawem było zatem ustalenie ówczesnej masy własnej pojazdu na podstawie danych z

565 dokumentu wystawionego przez diagnostę w dniu 3 marca 2000r.

566 Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy

567 stwierdzić, iż z uwagi na okoliczność, że większość zarzutów naruszenia przepisów

568 postępowania okazała się skuteczna, zarzut ten należy uznać za przedwczesny.

569 Merytoryczne rozpoznanie zarzutu naruszenia prawa materialnego jest możliwe jedynie na

570 podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

571 Uznanie, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.

572 jest wyrazem nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej

573 w ramach sprawowanego wymiaru sprawiedliwości, skutkować musiało jego uchyleniem, o

574 czym orzeczono na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I

575 instancji zobowiązany będzie wyeliminować wskazane w uzasadnieniu niniejszego wyroku

576 uchybienia mające wpływ na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy.

577 Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w treści art.

578 203 pkt 1 p.p.s.a.

579 -----------------------

580 18

581 1