Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2019 r., II GSK 126/19

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2019 r., II GSK 126/19

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[A.]" Sp. z o.o. w A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2126/17 w sprawie ze skargi "[A.]" Sp. z o.o. w A. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia protestu w sprawie niezakwalifikowania do systemu szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2126/17, orzekając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę "[A.]" Sp. z o.o. w A. (dalej: Spółka, skarżąca) na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia protestu w sprawie niezakwalifikowania do systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej.

3 Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

4 W dniu [...] czerwca 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ opublikował w Biuletynie Informacji Publicznej wykaz świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej na terenie województwa małopolskiego.

5 Wobec nieumieszczenia jej w tym wykazie Spółka, działając na podstawie art. 95n ust. 5 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1938 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach, u.ś.o.z.), złożyła protest.

6 Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Dyrektor [...] OW NFZ, w oparciu o art. 95n ust. 7 pkt 2 ustawy o świadczeniach, odmówił uwzględnienia protestu skarżącej.

7 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., wydaną na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w zw. z art. 95n ust. 9 pkt 1 oraz art. 95n ust. 16 pkt 2 ustawy o świadczeniach, Prezes NFZ – po rozpatrzeniu odwołania Spółki – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

8 Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka, stosownie do pouczenia, które zawierała decyzja Prezesa NFZ, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

9 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

10 Sąd I instancji odrzucił skargę Spółki. Wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia, WSA stwierdził, że Prezes NFZ oraz dyrektorzy oddziałów wojewódzkich NFZ mogą pełnić funkcje organów administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, jednak rozstrzygnięcia wydane przez dyrektora wojewódzkiego oddziału NFZ lub przez Prezesa NFZ mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego wówczas, gdy ustawa wyraźnie tak wskazuje. W ocenie Sądu, w ustawie o świadczeniach brak jest przepisu, który regulowałby uprawnienie do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na wydane, na podstawie art. 95n ust. 9 u.ś.o.z., rozstrzygnięcie Prezesa NFZ w przedmiocie odmowy uwzględnienia protestu w sprawie kwalifikacji do niewłaściwego poziomu systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz niewłaściwego wskazania zakresu świadczeń opieki zdrowotnej w systemie zabezpieczania. Także w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 844) nie wskazano na możliwość zaskarżenia ww. decyzji do sądu administracyjnego. Tym samym, w ocenie Sądu, wolą ustawodawcy było wprowadzenie dwuinstancyjnego trybu rozpoznawania protestów, bez możliwości zaskarżenia ostatecznego rozstrzygnięcia Prezesa NFZ do sądu administracyjnego. Sąd podkreślił, że samo oznaczenie rozstrzygnięcia jako "decyzja" oraz uregulowanie w przepisach ustawy o świadczeniach dwuinstancyjnego trybu postępowania w sprawie protestów, nie kreuje dla stron uprawnienia do wniesienia skargi, a pouczenie o prawie do wniesienie skargi nie ma umocowania w obowiązujących przepisach. Z uwagi na powyższe, WSA uznał skargę strony za niedopuszczalną i odrzucił ją, jako wniesioną na rozstrzygnięcie nieobjęte kontrolą sądu administracyjnego.

11 Skargą kasacyjną Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Spółka zarzuciła:

12 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie:

13 a) art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. polegające na błędnej wykładni i w konsekwencji niezastosowaniu art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a., pomimo że zaskarżona decyzja Prezesa NFZ z dnia [...] lipca 2017 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora [...] OW NFZ z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia protestu dotyczącego niezakwalifikowania skarżącej do wykazu świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej na terenie województwa małopolskiego, jako decyzje administracyjne, podlegały kontroli sądu administracyjnego, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ewentualnie - na wypadek nieuwzględnienia tego żądania;

14 b) art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 95n ust. 16 pkt 2 ustawy o świadczeniach polegające na niezastosowaniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., pomimo że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora MOW NFZ, jako inne niż określone w art. 3 pkt 1-3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej: k.p.a.), podlegały kontroli sądu administracyjnego, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a;

15 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art. 2 oraz art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483; z 2001 r. Nr 28, poz. 319; z 2006 r. Nr 200, poz. 1471; z 2009 r. Nr 114, poz. 946), przy zastosowaniu art. 3 § 2 pkt 1 i 4 p.p.s.a. oraz art. 95n ust. 16 pkt 2 ustawy o świadczeniach, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji pozbawienie skarżącej prawa do sądu zagwarantowanego wskazanymi przepisami Konstytucji.

16 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że w zakresie rozstrzygnięć wydawanych na podstawie art. 95n ust. 9 u.ś.o.z. organy NFZ (Prezes i Dyrektor OW) działają jako organy administracji publicznej, a ich rozstrzygnięcia (ogłoszenie wykazu świadczeniodawców, decyzja Dyrektora MOW NFZ wydana na podstawie z art. 95n ust. 7 u.ś.o.z., zaskarżona decyzja) mają charakter władczego i jednostronnego oświadczenia woli organu administracji publicznej, opartego na przepisach prawa administracyjnego i określającego sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata. W ocenie skarżącego kasacyjnie, w przypadku przyjęcia przez Sąd, że wydane w sprawie orzeczenia nie stanowiły decyzji, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., istnieją podstawy do uznania wydanych w sprawie decyzji za akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zakwalifikowanie skarżącego do systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej nie odbywa się na drodze cywilnoprawnej, nie jest podyktowane spełnieniem dowolnych warunków wyznaczanych w ramach swobody towarzyszącej dwóm równorzędnym podmiotom, ale wynika wprost z przepisów ustawy o świadczeniach, których zastosowanie następuje na drodze władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia, na którego treść nie ma jakiegokolwiek wpływu skarżący. W tych okolicznościach można stwierdzić, że podjęte w sprawie decyzje miały charakter publicznoprawny, zostały podjęte w indywidualnej sprawie skarżącej Spółki i dotyczyły stricte jej sytuacji prawnej i faktycznej, a nadto spełniały warunek opisany w pkt 4, tj. że dany akt lub czynność powinny dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Autor skargi kasacyjnej uzasadniając naruszenie przepisów Konstytucji wskazał, że przyjęcie prawidłowości stanowiska WSA doprowadzi do sytuacji, w której skarżącej nie będzie przysługiwała jakakolwiek możliwość weryfikacji zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Jest oczywistym, że samo zakwalifikowanie lub też nie, do systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 95l ust. 1 ustawy oświadczeniach, nie rodzi jeszcze po stronie skarżącego jakichkolwiek roszczeń, które mogłyby być dochodzone na drodze powództwa cywilnoprawnego. Zatem brak możliwości weryfikacji wydanych w sprawie decyzji tak na drodze postępowania sądowoadministracyjnego jak cywilnoprawnego stanowi o wyraźnym i oczywistym naruszeniu norm konstytucyjnych.

17 Prezes NFZ nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną.

18 WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 5 czerwca 2018 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2126/17 odrzucił skargę kasacyjną Spółki z powodu nieuzupełnienia w terminie braków formalnych środków zaskarżenia. Orzekając na skutek zażalenia skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 października 2018 r. o sygn. akt II GZ 368/18 uchylił postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

19 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

20 Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu.

21 Skarżonym kasacyjnie postanowieniem Sąd I instancji uznał, że od wydanego, na podstawie art. 95n ust. 9 pkt 1 w zw. z art. 95n ust. 7 pkt 2 ustawy o świadczeniach, rozstrzygnięcia Prezesa NFZ skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W ocenie WSA, Prezes NFZ jest "jedynie organem Narodowego Funduszu Zdrowia", nie zaś organem administracji publicznej (str. 7 uzasadnienia), zatem jeśli w ustawie o świadczeniach brak jest przepisu stanowiącego o prawie do skargi od rozstrzygnięcia w przedmiocie protestu, o którym mowa w art. 95n ust. 5 u.ś.o.z., wniesiona skarga podlega odrzuceniu.

22 Skarżąca kasacyjnie, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zasadnie kwestionuje to stanowisko, choć z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie w pełni można się zgodzić. Niewątpliwie jednak brak było podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na marginesie należy zwrócić uwagę na uchybienie Sądu polegające na wskazaniu pkt. 6 art. 58 § 1 p.p.s.a., pomimo że WSA uznał, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, tj. że zaszła przesłanka z pkt. 1 tego przepisu, na co trafnie zwraca się uwagę w skardze kasacyjnej.

23 Przechodząc do istoty rzeczy przypomnieć należy, że przepis art. 95n ustawy o świadczeniach normuje kwestię kwalifikowania świadczeniodawców do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia wraz ze wskazaniem środków odwoławczych i określeniem zasad postępowania w tych sprawach. I tak, stosownie do art. 95n ust. 5 ustawy o świadczeniach, w przypadku niezakwalifikowania do systemu zabezpieczenia świadczeniodawcy przysługuje protest, do którego rozpatrzenia właściwy jest dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu, wydając w terminie 7 dni decyzję na podstawie art. 95n ust. 7 pkt 1 lub pkt 2. Odwołanie od odmowy uwzględnienia protestu (art. 95n ust. 7 pkt 2) rozpatruje w ciągu 7 dni Prezes NFZ, wydając na podstawie art. 95n ust. 9 pkt 1, pkt 2 lub pkt 3 ustawy decyzję. Trzeba zauważyć, że stosownie do treści ust. 16 pkt 2 wskazanego artykułu, do postępowania, o którym mowa w ust. 5-10 i 12-14 nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika i organu, pełnomocnictw, doręczeń, sposobu obliczania terminów, wydawania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy, sprostowań oraz stwierdzenia nieważności.

24 Na tle przedstawionej regulacji Naczelny Sąd Administracyjny podziela zaprezentowany w orzecznictwie pogląd, że brak jest podstaw, aby odmówić rozstrzygnięciu Prezesa NFZ przymiotu zaskarżalności do sądu administracyjnego (por. postanowienia NSA z 29 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 905/18, sygn. akt II GSK 919/18, sygn. akt II GSK 945/18, postanowienie z 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 1116/18). W ocenie NSA, rozstrzygnięcie to wykazuje wszystkie konieczne cechy decyzji administracyjnej rozumianej jako rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie, podjęte na podstawie obowiązującego przepisu prawa przez uprawniony do takiego działania organ. Należy podzielić pogląd prezentowany w orzecznictwie, że jeżeli w danej sprawie dochodzi do jednostronnego rozstrzygnięcia organu administracji państwowej o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawnej dla indywidualnie oznaczonego podmiotu i konkretnej sprawy, podjętego przez ten organ w sferze stosunków zewnętrznych, to rozstrzygnięcie takie odpowiada cechom decyzji administracyjnej (wyrok NSA oz. we Wrocławiu z dnia 22 września 1983 r. o sygn. akt SA/Wr 367/83, publ. ONSA z 1983 r. nr 2, poz. 75). W ocenie sądu kasacyjnego, to elementy aktu administracyjnego konstytuują decyzję administracyjną bez względu na to, czy jest ona wydana w wyniku postępowania prowadzonego na podstawie k.p.a., Ordynacji podatkowej lub innych przepisów. Ich zatem stwierdzenie w akcie administracyjnym świadczy o tym, że mamy do czynienia z decyzją administracyjną, nie zaś z innym aktem lub czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., choć – co należy przyznać – zdecydowane rozróżnienie pomiędzy obiema grupami aktów jest niezwykle trudne (zob.: J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5; Nb 7, 33 – 34, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, C.H. Beck, Warszawa 2017).

25 Nie można uznać za prawidłowe stanowiska Sądu I instancji, który w kontrolowanej sprawie rozważając status prawny organu administracji publicznej, jak też brak przymiotu decyzji administracyjnej, koncentruje się na perspektywie procesowej (brak zastosowania k.p.a.), a rozważając kognicję sądu administracyjnego, jej wyłączenia upatruje w braku przepisu dającego takie uprawnienie.

26 Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że przesądzając w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., iż kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, ustawodawca w żaden sposób nie zawęził rozumienia pojęcia decyzji do tych wydawanych w wyniku postępowania administracyjnego przeprowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Sformułowanie przepisu art. 3 § 2 pkt 1 cyt. ustawy umożliwia objęcie kognicją sądownictwa administracyjnego każdej decyzji administracyjnej wydawanej w jednym z różnorodnych trybów opartych czy to na k.p.a., czy Ordynacji podatkowej, czy też na podstawie innej, przewidzianej przepisami szczególnymi, procedury administracyjnej (zob.: J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu (...), op. cit. Nb 11 i 18).

27 Należy zatem podkreślić, że dla dopuszczalności zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego nie ma znaczenia, w której z obowiązujących procedur – k.p.a., Ordynacji podatkowej lub innej określonej obowiązującymi przepisami procedurze szczególnej – wydana została konkretna decyzja. Zasadnicze znaczenie ma bowiem, aby decyzja, jako akt stosowania prawa, wydana została wobec indywidualnie oznaczonego adresata, w konkretnej sprawie, w oparciu o przepis prawa powszechnie obowiązującego, przez uprawniony organ i w postępowaniu uregulowanym przepisami prawa (por.: R. Hauser, K. Celińska-Grzegorczyk w: Sądowa kontrola administracji publicznej, str. 165 – 166 [w:] System prawa administracyjnego, t. 10, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014).

28 Nie dość jasne w kontekście wykazania powodów odrzucenia skargi są rozważania Sądu I instancji, który wyjaśniając pojęcie organu administracji publicznej w oparciu o art. 5 § 1 pkt 3 k.p.a., prawidłowo zresztą stwierdził, iż Narodowy Fundusz Zdrowia, co do zasady, nie jest organem administracji publicznej i stosuje środki prawne właściwe organom administracji publicznej tylko na mocy konkretnych przepisów ustawy. W świetle regulacji art. 95n ustawy o świadczeniach rozważanie pozycji prawnej NFZ jest zbędne i niczego do sprawy nie wnosi. WSA stwierdza następnie, że Prezes NFZ również nie jest organem administracji publicznej, choć zarówno on, jak i dyrektorzy wojewódzkich oddziałów, mogą pełnić funkcje organów administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, a skoro tak, to wydane przez nich rozstrzygnięcia mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego wówczas, gdy ustawa wyraźnie tak stanowi (str. 7 uzasadnienia).

29 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przypadku, gdy rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie podejmuje z mocy określonego przepisu prawa materialnego konkretny, wskazany w tym przepisie organ, to występuje on jako uprawniony do tego działania organ administracji publicznej. Taka sytuacja zachodzi właśnie w odniesieniu do decyzji wydanej przez Prezesa NFZ na podstawie art. 95n ust. 9 ustawy o świadczeniach. Takie indywidualne rozstrzygnięcie wydane w dwuinstancyjnej procedurze szczególnej, uzupełnionej w określonym ustawą zakresie przepisami k.p.a., co wynika z ust. 16 pkt 2 art. 95n ustawy, nakazuje przyjąć, że jest ono decyzją administracyjną podlegającą kognicji sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Błędne zatem jest rozumowanie Sądu I instancji, który z faktu niezawarcia w ustawie o świadczeniach przepisu przewidującego prawo do skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną na podstawie art. 95n ust. 9 cyt. ustawy wyprowadza wniosek, że wolą ustawodawcy było wyłącznie wprowadzenie dwuinstancyjnego trybu rozpatrywania protestu, bez możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia wydanego przez Prezesa NFZ.

30 Jak już wyżej powiedziano, zakres kontroli działalności administracji publicznej określony został w art. 3 § 2 p.p.s.a., a wskazany w pkt 1 przedmiot kontroli dotyczy wszelkich decyzji administracyjnych, przy czym wyłączenie kontroli sądowo-administracyjnej niektórych rozstrzygnięć organów administracji następuje na mocy przepisów szczególnych. Odmiennie zatem w stosunku do tego, co stwierdził WSA, o prawie do skargi do sądu administracyjnego decyduje określony przejaw działania administracji, który odpowiadać musi jednej z wymienionych w art. 3 § 2 i 2a p.p.s.a., o ile prawo to nie ulega wyłączeniu na mocy przepisu szczególnego. Takiego zaś przepisu szczególnego w tej sprawie nie ma.

31 Rozpoznając sprawę, WSA uwzględni wykładnię zaprezentowaną w niniejszym postanowieniu.

32 Z wymienionych powodów, uwzględniając zarzut zawarty w pkt 1 lit. a/ i b/ petitum skargi kasacyjnej, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 i 3 in principio p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

33 O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł z powodu braku podstawy prawnej do wydania takiego orzeczenia. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 4 lutego 2008 r. o sygn. akt I OPS 4/07 (publ. ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23) wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Z tego powodu niemożliwe było rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.