Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2012 r., II GSK 1223/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2012 r., II GSK 1223/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "C. B. P." Spółki z o.o. we W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 maja 2012 r. sygn. akt V SAB/Wa 12/12 w sprawie ze skargi "C. B. P." Spółki z o.o. we W. na bezczynność Ministra Rozwoju Regionalnego w przedmiocie bezczynności organu w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności oceny wniosku o dofinansowanie projektu postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 25 maja 2012 r. o sygn. akt V SAB/Wa 12/12 odrzucił skargę "C. B. P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu na bezczynność Ministra Rozwoju Regionalnego.

3 Sąd I instancji w uzasadnieniu orzeczenia podał, że Spółka wniosła w dniu 16 marca 2008 r. pismo do Ministra Rozwoju Regionalnego o stwierdzenie nieważności lub stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa informacji o wynikach rozpatrzenia wniosku z dnia 5 maja 2008 r. W związku z tym, że organ pozostawał w zwłoce, Spółka pismem z dnia złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się zobowiązania Ministra Rozwoju Regionalnego do wydania decyzji w powyższym zakresie. Sąd I instancji powołując się na przepisy art. 30c ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej u.z.p.p.r. wskazał, że w ustawie nie przewidziano możliwości złożenia skargi na bezczynność organu. Możliwość wniesienia skargi została ograniczona tylko i wyłącznie do sytuacji, gdy strona uzyskała negatywną ocenę projektu i wyczerpała środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego. Zatem skarga na bezczynność w sprawach objętych regulacją ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Dodatkowo Sąd I instancji podniósł, że w myśl art. 37 u.z.p.p.r. do postępowania w zakresie ubiegania się o udzielanie dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

4 W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu I instancji Spółka w oparciu o art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

5 1) naruszenie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez zastosowanie jej w brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370), która weszła w życie z dniem 20 grudnia 2008 r., gdy tymczasem przedmiotowa decyzja Ministra zapadła w dniu 5 maja 2008 r. nr [...]

6 2) niewłaściwe zastosowanie art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust.1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 104 k.p.a. i art. 107 k.p.a. poprzez uznanie, iż w dacie obowiązywania ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 5 maja 2008 r. była poza kontrolą sądowoadministracyjną.

7 3) niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 156 k.p.a. na skutek uznania, iż nie jest możliwym wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji poprzez stwierdzenie nieważności lub wydanie z naruszeniem prawa decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 5 maja 2008 r.

8 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła, że "informacja o wynikach rozpatrzenia wniosku" jest decyzją administracyjną, gdyż zawiera rozstrzygnięcie, datę, stronę i spełnia wymogi przewidziane dla decyzji w kodeksie postępowania administracyjnego. Zdaniem Skarżącej przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wykluczają wydania przez organ wyższego stopnia, w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, decyzji stwierdzającej nieważność rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu o udzielenie dofinansowania w ramach tej ustawy. Minister Rozwoju Regionalnego, jako organ nadzoru, może wydać tego rodzaju decyzję na podstawie art. 156 k.p.a. w zw. z art. 157 k.p.a.

9 Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uchylenie postanowienia Sądu I instancji w całości i zobowiązanie Ministra Rozwoju Regionalnego do wydania decyzji administracyjnej w zakresie stwierdzenia nieważności lub wydania decyzji z naruszeniem prawa.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

12 W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania, która występuje w przypadkach enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu. Zakres rozstrzygania przez sąd kasacyjny wyznaczają, zatem zarzuty podniesione w ramach podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Spółka zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnym przyjęciu, że bezczynność organu w sprawach objętych regulacją ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Otóż w ocenie Skarżącej dopuszczalne jest stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy chodzi o wzruszenie informacji instytucji zarządzającej w trybie nadzwyczajnym tj. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności przewidzianym dla decyzji administracyjnych. Skarżąca stoi bowiem na stanowisku, że informacja o wynikach oceny merytorycznej wydana przez instytucję zarządzającą jest decyzją administracyjną. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten jest błędny.

13 W myśl art. 30g u.z.p.p.r. informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące jego wniosku oraz informacje wydawane w trakcie procedury odwoławczej nie są decyzjami administracyjnymi. Ponadto podkreślić należy, że do postępowania w zakresie ubiegania się i udzielenia dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 37 u.z.p.p.r.) Oznacza to zatem, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulujące kwestię odwołań oraz nadzwyczajnych trybów postępowania zostały przez ustawodawcę wyłączone w sprawach określonych w ustawie i nie przewidziano jakichkolwiek wyjątków w tej materii. Stosownie do treści art. 30 c ust. 1 i ust. 2 u.z.p.p.r. po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, o której mowa w art. 30 b ust. 4 u.z.p.p.r., wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 14 dni. W świetle powyższego przepisu możliwość złożenia skargi została ograniczona wyłącznie do dwóch sytuacji w nim określonych. Ustawodawca nie przewidział natomiast złożenia skargi do sądu na bezczynność organu. Wobec tego, skarga na bezczynność Ministra Rozwoju Regionalnego była niedopuszczalna.

14 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu i na podstawie

15 art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.