Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2015 r., II GSK 1089/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2015 r., II GSK 1089/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del. WSA Andrzej Skoczylas Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 264/13 w sprawie ze skargi P.N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 264/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi P.N. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2012 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu i zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

3 Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu 14 listopada 2011 r. o godzinie 22:30:26 zatrzymany do kontroli samochód ciężarowy marki Star o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował skarżący, poruszał się po płatnym odcinku drogi ekspresowej S7, Grójec (z obwodnicą Grójca) – Jedlińsk. Za ten przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), zwanej dalej: u.d.p. Potwierdziły to zapisy ewidencyjne sytemu pod nr [...] z bramownicy o numerze identyfikacyjnym [...], które zostały opatrzone komunikatami wskazującym na brak środków na koncie użytkownika. Na podstawie dowodu rejestracyjnego zatrzymanego pojazdu ustalono, że dopuszczalna masa całkowita (DMC) kontrolowanego pojazdu wynosiła 6900 kg.

4 W związku z powyższym decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., GITD nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przejazdu po drodze wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., nr 80, poz. 433), zwanego dalej: rozporządzeniem z dnia 22 marca 2011 r., bez uiszczenia opłaty elektronicznej. GITD wskazał, że w związku z tym, że w chwili dokonywanego przejazdu kierujący nie posiadał środków na koncie, opłata nie została pobrana.

5 GITD po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniosku skarżącego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu stwierdził, że podstawą wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 13k ust. 1 u.d.p. było nieuiszczenie opłaty elektronicznej określonej w przepisach ustawy o drogach publicznych na odcinku drogi wymienionym w rozporządzeniu wykonawczym.

6 WSA w W. po rozpoznaniu skargi złożonej przez skarżącego, uchylił powyższe decyzje GITD na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Sąd na wstępie omówił szczegółowo zasady wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania, a następnie stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie przedstawia pełnej sekwencji zdarzeń obrazujących brak uiszczenia opłaty elektronicznej, które pozwoliłyby na jednoznaczne stwierdzenie, czy do realizacji tego obowiązku nie doszło z przyczyn leżących po stronie kierowcy. Sąd powołał się na zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 7 i art. 8 k.p.a. i stwierdził, że organ dokonując ustaleń co do okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze nie sprostał określonym w nich wymogom. Sąd za niedostatecznie wyjaśnioną uznał kwestię ilości przejazdów zrealizowanych przez skarżącego w dniu 14 listopada 2011 r. płatnym odcinkiem drogi ekspresowej Grójec – Jedlińsk. W rozpoznawanej sprawie jako wyróżnik przejazdu, za który nałożono karę pieniężną wskazano godzinę 22:30:26. Ostateczną decyzją z dnia [...] października 2012 r. GITD nałożył natomiast na skarżącego karę za przejazd tym samym odcinkiem drogi płatnej w tym samym dniu, zaś wyróżnikiem tego przejazdu była godzina 22:17:32. Decyzja ta została utrzymana w mocy prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (sygn. akt: VI SA/Wa 2736/12). W takim stanie faktycznym, organ nakładając na skarżącego dwie kary finansowe, jako wyróżnik przejazdów wskazał jedynie na godzinę rejestracji przejazdu przez poszczególne bramownice. Dwa zarejestrowane incydenty dzieli tylko kilka minut różnicy, co zdaniem Sądu oznacza, że nie doszło do zrealizowania dwóch różnych przejazdów po tym samym odcinku drogi płatnej. Wynika to wprost z treści art. 13ha ust. 1 u.d.p. Stosownie do pkt 9 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r. opłatę elektroniczną pobiera się na wskazanym odcinku drogi płatnej, przez co należy rozumieć, że opłata ta jest pobierana za przejazd całym odcinkiem tej drogi, przy czym przez określenie opłata za przejazd danym odcinkiem drogi należy rozumieć opłatę naliczoną przez wszystkie bramownice. Będzie to zatem jedna opłata za konkretny odcinek drogi. Zdaniem Sądu I instancji, skoro za przejazd konkretnym odcinkiem drogi jest naliczana jedna opłata elektroniczna, to za brak wniesienia tej opłaty za przejazd tym samym konkretnym odcinkiem drogi w tym samym dniu, może zostać naliczona tylko jedna kara pieniężna w podanej przez przepis art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. wysokości. W tych warunkach skarżący mógł zostać ukarany za przejazd wykonany w dniu 14 listopada 2011 r. o godz. 22:17:32 na odcinku drogi ekspresowej Grójec - Jedlińsk, natomiast ukaranie go niejako dodatkowo za kontynuowanie przejazdu tego samego dnia tym samym odcinkiem drogi płatnej o godz. 19:38, tak jakby w istocie o tej godzinie wykonywał odrębny przejazd, naruszało wskazane przepisy, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

7 Sąd I instancji powołał się też na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1467/12, zgodnie z którym znak T-34 zawiera zakaz poruszania się po drodze krajowej bez opłaty, a zatem łączy w swojej treści zarówno funkcję informacji, jaki i zakazu lub zobowiązania do określonego zachowania. Brak odpowiedniej informacji o płatnym odcinki drogi, uniemożliwia użytkownikowi drogi zorientowanie się, na jakiej drodze znajduje się i dokonania odpowiedniego wyboru pomiędzy drogą płatną, a alternatywną drogą bezpłatną. Korzystającego w takiej sytuacji z drogi płatnej, nieoznaczonej odpowiednią tabliczką, nie można obciążać odpowiedzialnością za nieuiszczenie opłaty i wymierzać kary pieniężnej. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ również nie wyjaśnił kwestii prawidłowego oznakowania odcinka drogi, po którym realizowany był sporny przejazd. Sąd podzielił też zarzuty skarżącego, że nie została w sposób przekonujący wyjaśniona przyczyna braku odpowiednich kwot na koncie skarżącego w dniu 14 listopada 2012 r. o godz. 22:30:26. W tej sytuacji istotne znaczenie ma ustalenie, czy system poboru opłat we wskazanych miejscach i czasie działał prawidłowo, która to kwestia nie została przez organ w pełni wyjaśniona. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności, które mogły mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

8 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył GITD. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

9 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

10 - naruszenie przepisów postępowania, tj.:

11 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ nie wyjaśnił sprawy w jej całokształcie, zwłaszcza w zakresie ilości przejazdów zrealizowanych przez skarżącego w dniu 14 listopada 2012 r. płatnym odcinkiem drogi ekspresowej S-7 i oparł się wyłącznie na jednostkowym zapisie ewidencyjnym, zarejestrowanym przez bramownicę kontrolną nr [...] o godzinie 22:30:26, zainstalowaną w pasie drogowym odcinka drogi krajowej S7 Grójec - Jedlińsk, podczas gdy zapis ten w sposób jednoznaczny potwierdza fakt przejazdu skarżącego po ww. płatnym odcinku drogi bez uiszczenia stosownej opłaty, natomiast ilość przejazdów zrealizowanych przez skarżącego w dniu 14 listopada 2012 r. płatnym odcinkiem drogi ekspresowej S-7 wynika wprost z protokołu kontroli z dnia 6 grudnia 2011 r. podpisanego przez stronę bez zastrzeżeń;

12 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przejawiające się w niezasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ nie wyjaśnił przyczyny braku odpowiednich kwot na koncie skarżącego podczas dokonywania przejazdu płatnym odcinkiem drogi S-7 w dniu 14 listopada o godzinie 22:30:26 oraz nie ustalił, czy bramownica w chwili stwierdzenia incydentu działała prawidłowo, podczas gdy strona nie posiadała wystarczających środków na uiszczenie opłaty elektronicznej, gdyż stan salda na koncie użytkownika tuż przed zarejestrowaniem incydentu wynosił: "0 złotych", natomiast bramownica działała prawidłowo (vide: pismo K. z dnia [...] września 2012 r., [...] stycznia 2012 r. oraz pisma ww. spółki z dnia [...] marca 2012 r.);

13 - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w zw. z § 1 ust. 1, § 2 ust. 4 i 15 w zw. z rozdziałem 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię, przejawiającą się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że znak T-34 łączy w swojej treści zarówno funkcję informacji, jak i zakazu lub zobowiązania do określonego zachowania, podczas gdy treść ww. przepisów nie pozwala na przypisanie rzeczonemu znakowi takich funkcji z uwagi na fakt, iż nie został on umieszczony przez ustawodawcę w kategorii znaków zakazu czy nakazu, gdzie dokonano ich enumeratywnego wyliczenia w zamkniętym katalogu.

14 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

15 W odpowiedzi na skargę kasacyjną P.N. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

16 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

17 Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

18 Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

19 Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

20 Zarzuty procesowe skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia stanowiska Sądu I instancji odnośnie twierdzenia o niewyjaśnieniu przez organy stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza w zakresie ilości przejazdów zrealizowanych przez skarżącego w dniu 14 listopada 2011 r. płatnym odcinkiem drogi ekspresowej S-7 oraz negowaniu przyjęcia przez WSA, że organ nie wyjaśnił przyczyny braku odpowiednich kwot na koncie podczas dokonywania przejazdu płatnym odcinkiem drogi S-7 w dniu 14 listopada 2011 r. o godz. 22:30:26, jak i nie ustalił czy bramownica w chwili stwierdzenia incydentu działała prawidłowo. W zakresie zaś naruszenia prawa materialnego organ podnosi błędną wykładnię art. 7 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym przejawiającą się na mylnym przyjęciu przez Sad I instancji, że znak T-34 łączy w swej treści zarówno funkcję informacji, jak i zakazu lub zobowiązania do określonego zachowania.

21 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postawione zarzuty kasacyjne należało uznać za nieusprawiedliwione.

22 Zasadnie w okolicznościach faktycznych sprawy Sąd I instancji skonstatował, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie przedstawia pełnej sekwencji zdarzeń obrazujących brak uiszczenia opłaty elektronicznej, które pozwoliłyby na jednoznaczne stwierdzenie, czy do realizacji rzeczonego obowiązku nie doszło z przyczyn leżących po stronie kierowcy. Nie została bowiem w sposób przekonujący wyjaśniona przyczyna braku odpowiednich kwot na koncie skarżącego w dniu przejazdu wskazanym odcinkiem drogi płatnej w dniu 14 listopada 2011 r. o godz. 22:30:26. Należy mieć przy tym na uwadze, że ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli wynika, że skarżący kasacyjnie nie uiścił w dniu 14 listopada

23 2011 r. opłaty elektronicznej za przejazd przez 4 bramownice, w tym ten sporny z godz. 22:30:26.

24 Niezależnie od powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. co do istotnego znaczenia przy wymierzaniu kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej oznaczenia drogi znakiem drogowym T-34 należy uznać na gruncie obowiązującego systemu prawa za usprawiedliwiony. Tym samym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji zaskarżonej do Sądu, jak i decyzji ją poprzedzającej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie tego, czy znak ten był umiejscowiony przy drodze, za przejazd którą została nałożona kara pieniężna, należy podzielić.

25 Dokonując rozstrzygnięcia tej sprawy należy odnieść się do zasady spójności systemu prawnego.

26 Istnienie reguł wykładni systemowej nazwanej również wykładnią systematyczną wiąże się z faktem, iż zbiór norm obowiązujących w danym państwie powinien być spójny i uporządkowany. Zapewnienie systemowi prawa odpowiedniego stopnia spójności i uporządkowania stanowi powinność zarówno legislatorów, jak i organów stosujących prawo. Od tego celu nie mogą również abstrahować interpretatorzy tekstów prawnych (por. L. Morawski: Wykładnia w orzecznictwie sądów. Toruń 2002, s. 161). Interpretator powinien dążyć do takiego tłumaczenia norm, które by tworzyło spójny z prakseologicznego punktu widzenia system (por. uchwała TK z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, OTK 1995/1/19; także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II PK 294/12, LEX nr 1363451 oraz wyrok NSA z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 189/06, por. też J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1988, s. 139).

27 Nie można w ocenie NSA podczas interpretacji przepisów ustawy o drogach publicznych w zakresie nakładania kary za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej za ten przejazd nie uwzględnić przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym odnoszących się do znaków drogowych, które dotyczą oznaczenia drogi, którą przejazd wymaga uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej. Znak T-34 odnosi się wprost do drogi, za przejazd którą została wymierzona kara pieniężna. Aby zachować spójność systemu prawa, przepis § 65 ust. 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r., jako dotyczący drogi, po której odbywa się przejazd bez opłaty i w konsekwencji nakładana jest kara pieniężna – tym samym niewątpliwie związany z wymierzaną karą – winien być uwzględniony.

28 Przekonuje do powołanego stanowiska chronologia wprowadzanych do systemu prawa przepisów prawa dotyczących pobierania opłat elektronicznych oraz znaku drogowego T-34. Regulacja dotycząca znaku T-34 weszła w życie na mocy ust. 3 dodanego do § 65 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. w dniu 30 czerwca 2011 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 124, poz. 705). W przepisie tym postanowiono, że tabliczka T-34 oznacza, iż za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Z powołanego przepisu wprost wynika – z jego literalnego brzmienia – że opłatę elektroniczną pobiera się za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym. Natomiast do ustawy o drogach publicznych dodano art. 13k ust. 1 pkt 1 i 2 w brzmieniu: za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną: bez uiszczenia tej opłaty – wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł; bez uiszczenia tej opłaty w pełnej wysokości – wymierza się karę pieniężną w wysokości 1.500 zł (Dz. U. z 2008 r. Nr 218, poz. 1391). Powołany przepis ustawowy zaczął obowiązywać w dniu 1 lipca 2011 r. Podkreślić wypada, że przepis regulujący oznaczenie drogi znakiem T-34 poprzedza unormowanie ustawowe dotyczące nakładania kar pieniężnych za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Chronologia ta jest w pełni usprawiedliwiona, aby nałożyć karę pieniężną za przejazd bez opłaty, droga za przejazd którą pobiera się opłatę elektroniczną, winna być w sposób właściwy oznaczona.

29 Podnieść należy, że punktem wyjścia w ramach wykładni systemowej zewnętrznej jest Konstytucja. Z art. 2 Konstytucji wynika, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z tego zasadniczego w systemie prawa krajowego przepisu – klauzuli państwa prawnego Trybunał Konstytucyjny w swym orzecznictwie wywiódł wiele podstawowych reguł prawnych. Jedną z nich jest zasada zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. W ocenie Trybunału istotę tej zasady, określanej także jako zasada lojalności państwa wobec obywatela, wyraża nakaz takiego stanowienia i stosowania prawa, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela i aby obywatel mógł układać swoje sprawy w zaufaniu, że nie naraża się na skutki prawne, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i działań (por. E. Morawska, Klauzula państwa prawnego w Konstytucji RP na tle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Dom Organizatora, Toruń 2003, s. 347).

30 Zgodnie z regułą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa przyjąć należy, że warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest doprowadzenie do stanu zgodnego z zasadami państwa prawa poprzez odpowiednie oznakowanie dróg, tak aby korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku.

31 Wypada w tym miejscu zauważyć obowiązek uczestnika ruchu drogowego wynikający z art. 5 ust. 1 p.r.d. stosowania się do poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli, sygnałów świetlnych oraz znaków drogowych. Uczestnik ruchu drogowego ma zatem obowiązek zachowywania się na drodze w sposób wskazywany przez znaki drogowe.

32 Znaki drogowe zostały wprowadzone w celu uregulowania zasad ruchu drogowego. Rolą państwa działającego za pośrednictwem właściwych organów jest stworzenie na drogach stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. W świetle zatem zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającej z art. 2 Konstytucji, obywatel nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań państwa w zakresie umiejscowienia stosownych znaków drogowych.

33 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

34 Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym wyroku nie orzekł natomiast, co do wniosku pełnomocnika skarżącego, ustanowionego z urzędu w ramach przyznanej skarżącemu pomocy prawnej, o zasądzenie kosztów sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a., jako odnoszące się do kosztów postępowania między stronami, nie mają zastosowania do przyznania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną należnego mu od Skarbu Państwa, zaś stosownie do przepisów art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i art. 260 p.p.s.a. orzekanie o przyznaniu takiemu pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy następuje w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, jako także w tym przedmiocie Sądzie pierwszej instancji.