Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2017 r., II GPP 5/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2017 r., II GPP 5/17

Sentencja

1 Dnia 28 lutego 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi M. S. na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II GPP 6/16 ze skargi M. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 63/14 ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich postanawia: 1. odrzucić skargę na przewlekłość postępowania; 2. zwrócić M. S. ze środków budżetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego uiszczony wpis od skargi na przewlekłość postępowania w wysokości 100 (sto) złotych.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 23 grudnia 2016 roku M. S. wniósł "...skargę o stwierdzenie, iż nastąpiło naruszenie prawa i postępowanie Wysokiego Sądu w sprawie o sygn. akt II GPP 6/16 trwało dłużej niż to koniecznie".

3 W uzasadnieniu skargi wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny wydał w dniu 30 września 2016 r. postanowienie w sprawie o sygn. akt II GPP 6/16, około dwa tygodnie po terminie wymaganym ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U.2016.1259 j.t.).

4 Mając to na uwadze wniósł o przyznanie od Skarbu Państwa kwoty od 2-20 tysięcy złotych wnioskując o przyznanie jej w górnej wysokości.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Rozpoznawana skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki jest bezzasadna i podlega odrzuceniu.

7 Skarżący upatruje naruszenie jego prawa rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - w tym jak twierdzi - że została ona rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny około 2 tygodnie po terminie określonym w art. 11 ww. ustawy, który stanowi, że: Sąd wydaje orzeczenie w terminie dwóch miesięcy, licząc od daty złożenia skargi.

8 Po pierwsze w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazany w art. 11 przedmiotowej ustawy dwumiesięczny termin do jej załatwienia, od daty jej wpływu, jest terminem instrukcyjnym, a jego przekroczenie przez Sąd nie powoduje żadnych negatywnych konsekwencji.

9 Po drugie termin do wydania orzeczenia biegnie od dnia złożenia skargi kompletnej, przy czym należy rozumieć to w ten sposób, że w razie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi termin dwumiesięczny biegnie od daty uzupełnienia. Od tej bowiem daty uznać można, że skarga jest skutecznie wniesiona (zob. postanowienie SN z dnia 30 sierpnia 2005 r., KSP 7/05, niepubl.).

10 W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, tj. wpisu sądowego w wysokości 100 złotych oraz odpisu skargi w dniu 5 sierpnia 2016 r.

11 Jeden z tych braków formalnych, tj. wpis sądowy został uiszczony w dniu 19 sierpnia 2016 r. i od tego momentu należy liczyć dwumiesięczny termin do załatwienia skargi bowiem rozpoczyna on swój bieg z chwilą jej opłacenia (por. postanowienie SN z dnia 18 lutego 2005 r., III SPP 19/05, OSNP 2005, nr 17, poz. 277).

12 Sprawa została skierowana do rozpoznania w dniu 30 września 2016 r. a więc z zachowaniem dwumiesięcznego terminu określonego w art. 11 ustawy.

13 Na marginesie jedynie wskazać należy, że skarga na przewlekłość postępowania wywołana skargą na przewlekłość postępowania, jest niedopuszczalna pomimo powyższych uwag.

14 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 8 ust. 2 powołanej na wstępie ustawy, orzekł jak w sentencji.