Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2014 r., II FZ 960/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2014 r., II FZ 960/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 839/14 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 839/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. M. D. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

3 W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że w piśmie z dnia 30 marca 2014 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania kwestionowanej przez niego decyzji w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. Skarżący wywiódł, iż wykonanie zaskarżonego aktu w drodze postępowania egzekucyjnego doprowadzi do powstania znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Opisując swoją obecną sytuację rodzinną i materialną skarżący wskazał, że jest jedynym żywicielem rodziny składającej się z 4 osób. Żona skarżącego obecnie nie pracuje. Starszy syn jest studentem pierwszego roku, zaś młodszy uczęszcza do drugiej klasy liceum. Rodzina utrzymuje się z dochodów jakie przynosi jednoosobowa działalność gospodarcza prowadzona przez stronę. Skarżący wyjaśnił również, że jednym z podstawowych elementów prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jest wiarygodność i zaufanie potencjalnych kontrahentów, natomiast prowadzenie wobec niego egzekucji przez organy skarbowe może prowadzić do utraty takiego zaufania i w konsekwencji utraty zleceń i dochodów dla rodziny.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w motywach rozstrzygnięcia podniósł, że skarżący nie wykazał inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia wskazywanych przez siebie we wniosku przesłanek wstrzymania wykonalności aktu administracyjnego, co wykluczało skorzystanie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").

5 W zażaleniu A. M. D. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podkreślając, że prezentowana przez niego argumentacja była logiczna i wyczerpująca. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę, że nie jest w stanie przedłożyć materialnych dowodów zaistnienia przyszłych zdarzeń.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

8 Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168).

9 Rację miał zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który podnosił, że strona powinna dowieść wystąpienia przesłanek uzasadniających zgłoszone żądanie i przekonać Sąd, że przesłanki te faktycznie występują. Na aprobatę zasługuje bowiem prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące, że skarżący jest zobligowany do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143). Sąd nie może zastępować strony w poszukiwaniu racji przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu.

10 Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy zarówno wniosek, jak i uzasadnienie zażalenia ograniczały się do stwierdzenia, że strona ma na utrzymaniu czteroosobową rodzinę (bezrobotną żonę i uczących się synów), zaś egzekucja należności podatkowej może podważyć wiarygodność skarżącego w oczach jego klientów. Strona nie przedstawiła natomiast jakichkolwiek argumentów czy dowodów, które mogłyby potwierdzać faktyczne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w niniejszej sprawie na tle opisanych przez nią okoliczności. Nie chodzi przy tym o wykazywanie przy pomocy dokumentu – co nietrafnie zarzuca skarżący w zażaleniu – potencjalnych zdarzeń przyszłych (tj. utraty zaufania klientów, czy ewentualnej konieczności rezygnacji ze studiów przez jednego z synów), ale okoliczności podanych przez samego skarżącego dotyczących m. in. jego aktualnej sytuacji materialnej i rodzinnej (np. faktu pozostawania małżonki bez pracy czy konieczności ponoszenia kosztów utrzymania całej rodziny, wysokości tych kosztów w relacji do osiąganych przez skarżącego przychodów). Informacje takie pozwoliłyby bowiem na weryfikację, czy przymusowa realizacja należności podatkowej, która zawsze wiąże się z dolegliwymi skutkami dla zobowiązanego, stwarza rzeczywiste zagrożenie wystąpienia sytuacji warunkujących skorzystanie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Za niewystarczające dla przyznania tymczasowej ochrony sądowej, o jakiej mowa w powołanym przepisie, należy bowiem uznać gołosłowne i nader ogólne stwierdzenia skarżącego, które nie pozwalały w istocie na badanie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w rozpatrywanym przypadku.

11 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.