Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r., II FZ 895/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r., II FZ 895/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Beata Cieloch, , , po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 435/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 435/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S. Z. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 listopada 2015 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r.

3 W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że Skarżący w skardze na ww. decyzję z dnia 19 listopada 2015 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji analizując wniosek przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.) uznał, że Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wobec czego uznał, że brak było podstaw do udzielenia mu ochrony tymczasowej i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

4 W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Skarżącego zarzucane w skardze uchybienia organu same w sobie uprawdopodabniają, że wykonanie decyzji skutkować może wystąpieniem obu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto wskazano, że przepis o wstrzymaniu wykonania decyzji należy czytać łącznie ze złożoną skargą.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

7 Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

8 W judykaturze dominuje stanowisko – akceptowane przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (zob. postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 – treść orzeczeń dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOIS). Skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (zob. np. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 – CBOIS). Nie może zatem ulegać wątpliwości, że skarżący jest zobligowany do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, CBOIS).

9 Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, iż Skarżący, wnosząc o przyznanie mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową, co więcej w żaden sposób nie uzasadnił przedmiotowego wniosku. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi posiąść informację o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tych informacji.

10 W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

11 Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.