Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2016 r., II FZ 775/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2016 r., II FZ 775/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 872/15 w przedmiocie wyłączenia sędziego NSA Elżbiety Rischki, sędziego NSA Sławomira Kozika oraz sędziego WSA Krzysztofa Przasnyskiego w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 872/14, działając na podstawie art. 22 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718, dalej: "p.p.s.a."), oddalił wniosek K. S.(Skarżąca) w przedmiocie wyłączenia sędziów w sprawie ze skargi K.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 marca 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd wyjaśnił, że Skarżąca nie wykazała Sądowi przyczyn wyłączenia określonych w art. 18 p.p.s.a., ani z art. 19 p.p.s.a.

3 W zażaleniu z dnia 22 lutego 2016 r. Skarżąca zaskarżyła ww. postanowienie w całości i na podstawie art. 194 § 1 pkt 6 p.p.s.a. wniosła o jego uchylenie w całości z powodu naruszenia art. 19 p.p.s.a. oraz art. 45 ust.1 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, dopuszczenie dowodu z akt spraw WSA w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 110/11, I SA/Gd 111/11 tj. ze skarg Skarżącej z dnia 7 stycznia 2011 r., z postanowień z dnia 7 marca 2011 r. oraz zażaleń na te postanowienia, na okoliczność naruszenia zasady niezawisłości sędziowskiej przez sędziego NSA Elżbietę Rischka, dopuszczenie dowodu z wyroku TK z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt P 08/07, na okoliczność, że "każda wątpliwość co do niezawisłości sędziego uzasadnia konieczność jego wyłączenia od udziału w sprawie".

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

6 W uzasadnieniu zażalenia zawarta jest subiektywna ocena rzekomego łamania przez sędziów procedury sądowoadministracyjnej, bez wykazania zaistnienia okoliczności, które w świetle przesłanek z art. 18 i 19 p.p.s.a. uzasadniałyby wyłączenie od orzekania wskazanych sędziów. Zgodnie z przepisami art. 18 i 19 p.p.s.a., wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy prawa, bądź na wniosek strony. Przyczyny wyłączenia z mocy prawa zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 p.p.s.a. Na żadną z nich Skarżąca się nie powoływała, jak również z akt sprawy nie wynika, aby którakolwiek z nich występowała.

7 Zgodnie z art. 19 p.p.s.a. sąd może wyłączyć sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby ona wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Takiej okoliczności Skarżąca nie wskazała, a objęci wnioskiem sędziowie złożyli do akt sprawy oświadczenia o ich braku. Zgodnie z art. 20 p.p.s.a., strona składająca wniosek o wyłączenie sędziego obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Skarżąca nie wywiązała się z tego obowiązku, zatem rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe.

8 Jak słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, przyczyny wyłączenia to przyczyny, na które wskazuje art. 18 i 19 p.p.s.a. Nie jest zatem podstawą wyłączenia sędziego subiektywna ocena Skarżącej nienależytego rozpoznania innej sprawy z udziałem danego sędziego (tak argumentowała swój wniosek Skarżąca w zażaleniu), nawet jeśli - zdaniem strony - dopuścił się on uchybień procesowych. Innymi słowy, niezadowolenie strony ze sposobu prowadzenia postępowania sądowego nie stanowi podstawy do wyłączenia sędziego, gdyż zarzuty te strona może wnosić w środkach odwoławczych od orzeczeń Sądów pierwszej instancji.

9 Naczelny Sąd Administracyjny odnośnie wnioskowanego przez stronę przeprowadzenia dowodu z akt sprawy, stwierdza, że rozstrzygnięcie co do wniosku o przeprowadzenia dowodu w sprawie należy do kompetencji Sądu, który decyduje czy przedkładany i wnioskowany dowód jest istotny dla sprawy i czy będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie i w związku z powyższym, w świetle argumentacji Skarżącej i podnoszonych w zażaleniu zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy za zasadny. Podkreślić należy, że z wyjaśnień zawartych w oświadczeniach złożonych przez sędziów WSA wynika, iż nie zachodzą wobec nich okoliczności z art. 18 p.p.s.a. uzasadniające wyłączenie, ani inne tego rodzaju, które mogłyby wywoływać wątpliwości co do ich bezstronności (art. 19 p.p.s.a.). Jak stwierdził Sąd Najwyższy: "Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (por. postanowienie SN z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55).

10 Podobnie, należy zwrócić uwagę na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt P 8/07 (na który powołuje się Skarżąca), który wyjaśnił, że "(...) o potrzebie zastosowania instytucji wyłączenia nie może decydować jedynie zasadność in casu zarzut braku obiektywizmu z punktu widzenia konkretnego sędziego, ale ocena, czy dla postronnego obserwatora, a także - jak się wskazuje w orzecznictwie Sądu Najwyższego - z punktu widzenia strony, zachodzą wystarczające okoliczności, które mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego". W sprawie należy stwierdzić, iż argumentacja przemawiająca za wyłączeniem sędziów WSA jest czysto subiektywna, a tym samym - jak prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji - niewystarczająca.

11 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jako niezasadne