Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2015 r., II FZ 644/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2015 r., II FZ 644/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2931/14 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi B. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2931/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu B. S. wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2014 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.

3 W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że w skardze na wskazane wyżej postanowienie B. S. zawarł wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, które – jego zdaniem - rażąco narusza przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4 W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że żądanie strony zostało potraktowane jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia z uwagi na brak kompetencji sądu administracyjnego do wstrzymania prowadzonej egzekucji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie jest również dopuszczalne wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2014 r. utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, którym oddalono skargę na czynność egzekucyjną (zajęcie ruchomości). Akt ten nie posiada bowiem przymiotu wykonalności, co warunkuje możliwość wstrzymania wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.").

5 W zażaleniu (omyłkowo zatytułowanym jako "skarga") wniesiono o uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie do czasu prawomocnego rozpoznania skargi. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono "naruszenie przepisów z uwagi na okoliczność, że czynność organu egzekucyjnego dokonana została przedwcześnie, bowiem postępowanie egzekucyjne wszczęte zostało z naruszeniem przepisów postępowania w postaci - art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; - art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji".

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

8 Na wstępie zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie uznał wniosek skarżącego za żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, uprawnia bowiem sąd do wstrzymania wykonania określonych aktów i czynności (podkr. Sądu). Zgodnie z jego treścią, "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy."

9 Nie może zatem ulegać wątpliwości, że w ramach przewidzianej wyżej tymczasowej ochrony sądowej dopuszcza się możliwość wstrzymania wykonania aktów i czynności, będących przedmiotem skargi oraz aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Cytowane unormowanie nie daje zaś podstaw do wstrzymywania postępowania egzekucyjnego czy też dokonywanych w jego ramach czynności, co - jak trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji – pozostaje uprawnieniem organu egzekucyjnego działającego na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. podobnie postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II FZ 334/13, treść orzeczenia dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl).

10 Sygnalizowany aspekt niniejszej sprawy całkowicie pomija autor zażalenia, konsekwentnie wnioskując o "wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego" bez wskazania jakiejkolwiek podstawy prawnej swojego żądania.

11 Niezależnie od powyższego podzielić należy wniosek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o niedopuszczalności wstrzymania wykonania postanowienia Ministra Finansów utrzymującego w mocy postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne. Akt ten – jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji – nie posiada przymiotu wykonalności, co wyklucza skorzystanie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Pogląd, zgodnie z którym nie każdy akt kwestionowany przez stronę w drodze skargi może zostać objęty przedmiotową regulacją jest prezentowany zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie. Wskazuje się bowiem, że instytucja ustanowiona w powołanym przepisie odnosi się do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 138/09; z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 85/11; z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 164/13 – treść orzeczeń dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zob. także B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Warszawa 2009, s. 204 - 205).

12 W świetle powyższych uwag odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należało uznać za w pełni zasadną. Zarzutów zmierzających do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w opisanym zakresie nie sformułował zresztą skarżący, poprzestając na wykazywaniu w treści zażalenia uchybień mających miejsce w toku postępowania egzekucyjnego.

13 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a